Πολιτικός καθωσπρεπισμός και «ανανεωτική» πτέρυγα

του Γιώργου Ματθαίου*.

Στελέχη της «Ανανεωτικής» Πτέρυγας έχουν επιδοθεί το τελευταίο διάστημα σε ένα μπαράζ αμφισβήτησης των θέσεων του ΣΥΝ που ψηφίστηκαν στο τελευταίο συνέδριο και βρίσκονται -για όσους ενδιαφέρονται- στην ειδική πολιτική απόφασή του, και μας σηκώνουν το δάχτυλο ότι δεν είμαστε καθωσπρέπει.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1ο: Ο σ. Παπαγιαννάκης διαφοροποιήθηκε από τη θέση μας για τη συμφωνία ντροπής της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ. Ως οικονομολόγος θα έπρεπε να ξέρει ότι όταν η ΓΣΕΕ υπέγραφε τη διετή (παρακαλώ) σύμβαση ο πληθωρισμός έτρεχε και τρέχει με 4,4% και αυτή απέσπασε 3,8% από τον ΣΕΒ ως πρώτη δόση μέχρι τον Οκτώβρη του 2008. Δηλαδή – απλά μαθηματικά – η αύξηση δε θα μπει ποτέ στις τσέπες των εργαζόμενων. Ας εξηγήσει ο ίδιος στους εργαζόμενους της Β΄ Αθήνας, γιατί αυτή η συμφωνία των συνδικαλιστών της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ντροπή.

Μάλιστα κάνοντας ρελάνς μας κάλεσε να δηλώσουμε ευθαρσώς, ότι εάν θέλουμε να διασπάσουμε τη ΓΣΕΕ να το πούμε. Ναι λοιπόν, δεν νομίζω ότι οι εργαζόμενοι στην Ιταλία, την Γαλλία, το Βέλγιο, την Ισπανία, τη Γερμανία έχουν κερδίσει λιγότερα έχοντας και δύο και τρεις και τέσσερις συνομοσπονδίες. Η επιμονή στην ενότητα μιας ΓΣΕΕ που προωθεί συνεχώς την κυβερνητική πολιτική και οι πολιτικά «ξεπουλημένες» ηγεσίες της θα πρέπει να μας ανησυχούν.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2ο: Οι σ. Χατζησωκράτης, Γεωργάτος και άλλοι μας καλούν να ανοίξουμε τη συζήτηση στον ΣΥΝ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κοινωνία για την Ευρώπη. Το πρώτο που θέλω να παρατηρήσω είναι ότι -μάλλον εκτός κοινωνίας- δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η συζήτηση για την πορεία και το μέλλον της Ευρώπης στην κοινωνία έχει ανοίξει εδώ και δέκα χρόνια και γι’ αυτό και ο ΣΥΝ με τις αποφάσεις του στέκεται απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΚΤ και της Κομισιόν (flexicurity, πολιτική ιδιωτικοποιήσεων κ.λ.π.). Νομίζω ότι ήρθε η ώρα και της –έστω και αργά- καταδίκης της Συνθήκης του Μάαστριχτ από τον ΣΥΝ.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3ον: Ο σ. Μπαγιώργος κάλεσε ραδιοφωνικά τους φοιτητές να συμμετάσχουν στις πρυτανικές εκλογές –ως άλλη Διαμαντοπούλου- μη βλέποντας πάλι το δάσος, αλλά το δέντρο που πατά και η Ν.Δ., δηλαδή την καθολική συμμετοχή των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Σαν να μην υπάρχει ολόκληρος νόμος πλαίσιο, αλλά μόνο οι πρυτανικές εκλογές. Το πρόβλημα είναι ότι ο σ. Μπαγιώργος είναι μέλος της Π.Γ. Εάν αυτή η πολιτική ανεπάρκεια του σ. περιφέρεται στα ανώτατα καθοδηγητικά όργανα, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα πολιτικής σκέψης στην Π.Γ. του ΣΥΝ. Φαίνεται ότι οι σ. της… Ανανέωσης, έχοντας κάνει και το βαρύτατο πολιτικό ατόπημα της διάσπασης της «Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών» στην ΠΟΣΔΕΠ (με την ίδρυση της ΑΡΣΗ) εν ώρα μάχης στον περυσινό μεγαλειώδη αγώνα των φοιτητών και των καθηγητών, προσπαθούν τώρα να διασπάσουν για μια ακόμη φορά το αντικυβερνητικό μέτωπο στα Πανεπιστήμια.

Θα ‘θελα να τους υπενθυμίσω για μια ακόμη φορά, γιατί με αυτά που λένε σε λίγο θα ξεπεράσουν τα όρια της γραφικότητας, ότι ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, εάν έχουν κερδίσει ό,τι έχουν κερδίσει μέχρι τώρα, είναι γιατί αποτέλεσαν και αποτελούν κόμμα (από το 2004) και συμμαχία που εμφανίζεται στον αντίποδα του συναινετικού δικομματικού συστήματος.

Ενός συστήματος (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) που διόρισε και ακόμα διορίζει κατά χιλιάδες, ενός συστήματος που έχτισε και ακόμα χτίζει αυθαίρετα κατά χιλιάδες, ενός συστήματος που ακόμα και τα σοβαρά προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού τα άφησε και τα αφήνει άλυτα, ενός συστήματος που κατάστρεψε και ακόμα καταστρέφει το περιβάλλον της Ελλάδας.

Ενός συστήματος που καταρράκωσε και ακόμα καταρρακώνει το συνδικαλιστικό κίνημα με ρουσφέτια σε συνδικαλιστές, με τις «μετοχοποίησεις» του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, την είσοδο του Λάτση στα ΕΛ.ΠΕ., την πώληση της Ιονικής στον Κωστόπουλο, την πώληση της Μακεδονίας – Θράκης στον Σάλλα, με υπογραφές τύπου ΟΜΕ – ΟΤΕ για διάλυση των εργασιακών σχέσεων των νέων, με τις γενικές συλλογικές συμβάσεις της ΓΣΕΕ που υπογράφτηκαν και το 2006 και το 2008 και διέσωσαν έτσι τη Δεξιά και τον ΣΕΒ, με stage ακόμη και στα γραφεία της ΓΣΕΕ.

Αγαπητοί σύντροφοι της «Ανανέωσης» είτε το θέλετε είτε όχι, αυτή είναι η Ν.Δ. και αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ. Αυτός εν τέλει είναι ο δικομματισμός. Γι’ αυτό είναι ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε άλλη εξήγηση δώσετε, θα είναι εκτός πραγματικότητας και σιχαίνομαι τη θεωρία του «τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα». Αν αυτό το θεωρείτε δογματικό τότε δεν έχετε παρά να (ξανα)κάνετε μια βόλτα στα καφενεία, όχι στις εκλογές αλλά τώρα.

Υ/Γ: Για τη γραφικότητα του σ. Νίκου Κωνσταντόπουλου ο οποίος, αφού δεν έγινε πρόεδρος του Καραμανλή, θέλει να γίνει πρωθυπουργός του Παπανδρέου, δε θα ασχοληθώ γιατί η ρηχότητα των πολιτικών επιχειρημάτων του δε σηκώνει καμία απάντηση.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση».