Ανοιχτή Επιστολή της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση στα μέλη του Κόμματος

Την ώρα που η κοινωνία προσπαθεί να βρει αποκούμπι και λύσεις για να ξεφύγει από τη σημερινή δύσκολη κατάσταση, η εσωκομματική σύγκρουση στο ΣΥΝ άναψε και πάλι, με ορατό τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε κλίμα εσωστρέφειας. Οι λόγοι και οι δικαιολογίες που προτάσσονται ελάχιστα ακουμπούν την κοινωνία, καθώς ζει το δικό της οικονομικό δράμα.

Την ώρα που ο κόσμος ταλανίζεται από την ανεργία, την ακρίβεια, την καπιταλιστική κρίση που σοβεί, εμείς ξανά φαίνεται να ασχολούμαστε με μοίρασμα πόστων, καρεκλών και εσωκομματικών μεριδίων. Άλλοι ψάχνουν να βρουν μια θέση στον «εσωκομματικό ήλιο» και άλλοι παίρνουν θέσεις μάχης για τις λίστες των επόμενων εκλογών.

Την ίδια ώρα η κοινωνία βολοδέρνει ανάμεσα στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ν.Δ. και τις «μυστικές» προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για το πώς θα βγούμε από την κρίση, χωρίς να βλέπει φως στο τούνελ. Και μερικοί έχουν πάρει απόφαση να κρύψουν ακόμα και το λιγοστό φως του προγράμματός μας που πρόσφατα ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία στο Διαρκές Συνέδριο. Είχαν φροντίσει βέβαια από πριν να μεταβάλλουν το Διαρκές, από συνέδριο προγράμματος σε συνέδριο συζήτησης για τη συνεργασία ή μη με το ΠΑΣΟΚ.

Εμείς ως Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση χαιρετίζουμε τη μαζική συμμετοχή των μελών στις διαδικασίες του δημοψηφίσματος, ωστόσο δεν μπορούμε να κρύψουμε την ανησυχία μας για την οργανωτική και πολιτική ανεπάρκεια του ΣΥΝ στις σημερινές συνθήκες. Δεν είναι η ώρα να κλείνουμε τη λέξη νεοφιλελευθερισμός σε όλες τις πτώσεις, κάτι που τουλάχιστον εμείς ως τάση το γνωρίζουμε καλά. Δεν είναι ότι θέλουμε να ασκήσουμε κριτική για την κριτική, αλλά γιατί πραγματικά θέλουμε το Κόμμα, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνουν την υπέρβαση, να ανατρέψουν το σημερινό μίζερο πολιτικό σκηνικό που είναι φανερό ότι δεν συγκινεί κανέναν.

Άραγε σύντροφοι μπορεί να συνεχιστεί αυτό που συμβαίνει από ιδρύσεως του Κόμματός μας, να ψάχνουμε δηλαδή το νόημα της κάλπης κάθε φορά κατά πώς μας βολεύει; Άραγε σύντροφοι οι Πολιτικές Κινήσεις που έχουμε, μπορούν να ανταποκριθούν στη σημερινή συγκυρία; Εμείς πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα για ένα μεγάλο βήμα σε μια άλλου είδους οργάνωση του Κόμματος.

• Έχουμε την άποψη ότι ο τρόπος δομής του Κόμματος, που στηρίζεται στην πατροπαράδοτη μαρξιστική – λενινιστική διάρθρωση (κι αυτήν όπως την ερμηνεύει το κάθε καπετανάτο κατά το δοκούν) πρέπει να τελειώσει.

Αν δει κανείς τα αναλυτικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος από ολόκληρες περιοχές, δεν του είναι δύσκολο να καταλάβει ότι πρόκειται για κλειστές -πολλές φορές ίσως και οικογενειακές- οργανώσεις ξεκομμένες από την τοπική κοινωνία, που κινητοποιούνται μάλλον μόνο για τις εκλογές (εσωκομματικές και μη).

Εδώ θα πρέπει να γίνει τομή: το Κόμμα πρέπει να ανοίξει τις οργανώσεις του. Εμείς ζητήσαμε και στο Συνέδριο και ζητάμε και σήμερα ένα ανοιχτό μαζικό Κόμμα. Ο ΣΥΝ, έχουμε πει και θα το ξαναπούμε, πρέπει να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία γιατί δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τον κόσμο. Το ζήτημα της αυτοοργάνωσης που είχε τεθεί και από τη σημερινή πλειοψηφία του Κόμματος πρέπει να προχωρήσει και να μη μείνει ένα απλό σύνθημα στις ομιλίες του σ. Αλέξη Τσίπρα.

Έχουμε όλοι μας τα κότσια να κάνουμε άλμα σε αυτή την κατεύθυνση; Πιστεύουμε ότι κανείς δε δικαιούται να θεωρεί εαυτόν κλειδοκράτορα του ΣΥΝ, πορτιέρη που θα κάνει face control για το ποιος δικαιούται και ποιος όχι να είναι κομματικό μέλος. Τότε θα δούμε τι θα κάνουν όσοι μιλούν γενικά περί «κοινωνικού Συνασπισμού» και θεωρούν εαυτούς ιδιοκτήτες του Κόμματος. Τότε θα δούμε που θα βρουν μέρος να κρυφτούν. Και μη δικαιολογηθεί κανείς ότι εμείς εδώ είμαστε αλλά δεν έρχεται ο κόσμος, γιατί κι εμείς θα ρωτήσουμε σε τι είδους οργάνωση καλούμε τον κόσμο να ενταχθεί!

• Στο προσκήνιο ήρθε ξανά το θέμα των θητειών όσων ασκούν δημόσια αξιώματα (βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι κ.λ.π.). Σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό και αριστερό Κόμμα, όπως διατείνεται ότι είναι ο Συνασπισμός, μια τέτοια συζήτηση δε θα έπρεπε να εγείρει αντιδράσεις και αντιστάσεις.

Εμείς είμαστε μια τάση που το κάνει πράξη αυτό από τότε που εμφανίστηκε, και θεωρούμε αναγκαία μια ανοιχτή συζήτηση για τις θητείες και την εναλλαγή στα αξιώματα. Δηλώνουμε ότι η τήρηση του καταστατικού δεν είναι μια άκαιρη κουβέντα. Είναι μια υποχρέωση και προς τα μέλη και προς την κοινωνία, όπου δείχνεις την αξιοπιστία σου ως ΣΥΝ – ότι δηλαδή αυτό που αποφασίζεις ομόφωνα, το πράττεις και δεν κάνεις τον… κινέζο. Γιατί εάν δεν τηρείς στο ίδιο το Κόμμα τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την, εθελοντική εννοείται, συμμετοχή σου σε αυτό, τότε πώς μπορεί η κοινωνία να σε θεωρήσει αξιόπιστο σε αυτά που επαγγέλλεσαι γι’ αυτήν;

Η τήρηση του καταστατικού δεν αφορά τον Κουβέλη, τον Δραγασάκη, τον Αλαβάνο, τον Λεβέντη προσωπικά, ούτε τις απόψεις τους. Αφορά πρώτα απ’ όλα την πολιτισμική καταγραφή μας στα μάτια της κοινωνίας, ότι δηλαδή έχουμε την ωριμότητα να δίνουμε τη θέση μας σε έναν νεώτερο και δεν πάσχουμε από καρεκλολαγνεία. Να δείξουμε εντέλει ότι δεν έχουμε καμία σχέση με τους πολιτευτές και τους παράγοντες που κυκλοφορούν με άνεση στα σημερινά Κόμματα εξουσίας, ότι είμαστε Αριστεροί με κεφαλαία και δείχνουμε τον τρόπο για μια άλλη, πραγματικά συλλογική, οργάνωση της κοινωνίας. Γι’ αυτό είναι προς τιμή του σ. Γιάννη Δραγασάκη που από τώρα δήλωσε ότι θα τηρήσει το καταστατικό και δε θα είναι υποψήφιος για την επόμενη Βουλή.

• Δικαιούται κανείς να μιλά σήμερα για ανατροπή των συσχετισμών στο Κόμμα μετά το εσωκομματικό δημοψήφισμα;

Μπορεί να ενοχλείται ο σ. Δημήτρης Παπαδημούλης όταν του λένε καλά λόγια μετά την εσωκομματική διαδικασία, αλλά θα του πούμε και εμείς έναν καλό λόγο. Προς τιμήν σου σύντροφε, μέχρι σήμερα κράτησες κομματική στάση. Στήριξες με το δικό σου τρόπο τις πλειοψηφικές αποφάσεις του Κόμματος, δεν ήσουν προκλητικός στις δημόσιες εμφανίσεις σου και αυτός ήταν ο λόγος που σε τίμησαν τα μέλη του Κόμματος με αυτό το υψηλό ποσοστό.

Αυτό όμως δε σημαίνει και ανατροπή των συσχετισμών, όπως διατείνονται ορισμένοι σύντροφοι, οι οποίοι ως συνήθως «κάνουν την τρίχα τριχιά». Απλά στο ΣΥΝ έχουμε συμφωνήσει ότι δεν είμαστε σταλινικοί για να «σκοτώνουμε» όποιον βρεθεί στο δρόμο μας και έχουμε τον τρόπο να τιμούμε αυτούς που σέβονται τις αποφάσεις των συνεδρίων.

• Και ένα τελευταίο θέμα, σχετικά με αυτό που αποκαλούμε «αυτονομία των μαζικών χώρων» – με αφορμή το πρόσφατο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ προέκυψε ένα σοβαρό ζήτημα. Μπορεί κάποιος στο όνομα αυτής της αυτονομίας να διασπά την παράταξη που στηρίζει το Κόμμα σε έναν μαζικό χώρο;

Μπορεί κάποιος ή κάποιοι να συμμαχούν με ετερόκλητες δυνάμεις -από το ΠΑΣΟΚ μέχρι και τη Δεξιά- και υπό την υποστήριξη των συγκροτημάτων Λαμπράκη – Αλαφούζου να ανατρέπουν τη διοίκηση μιας Ομοσπονδίας, η οποία αποδεδειγμένα αντιστάθηκε στην εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Παιδείας και έκανε το στοιχειωδώς αυτονόητο, να σταθεί δίπλα στα παιδιά που έβγαιναν στο δρόμο;

Και μπορεί να ονομαστεί αυτή η ετερόκλητη συμμαχία μπούσουλας –όπως μας απειλούν- για το τι πρέπει να κάνει το Κόμμα στο πολιτικό σκηνικό; Νομίζουμε ότι οι σύντροφοι που επικαλούνται κάτι τέτοιο στο όνομα κάποιου νεφελώδους «κοινωνικού Συνασπισμού», υποπίπτουν σε σοβαρό πολιτικό λάθος. Η σημερινή υποστήριξη του αστικού Τύπου και οι χωρίς αρχές συμμαχίες συνήθως, όπως μας έχει διδάξει και η παγκόσμια πολιτική ιστορία, γυρίζουν εύκολα μπούμερανγκ σε όσους διάλεξαν αυτή την πολιτική τακτική.

Ας το ξανασκεφτούν οι σύντροφοι. Εάν πρόκειται για πολιτικό λάθος, τότε διορθώνεται. Εάν πρόκειται όμως για στρατηγική που μας προτείνουν, τους υπενθυμίζουμε ότι δεν είμαστε στο Συνασπισμό για να αυτοκτονήσουμε ομαδικά. Και για να μην ξεχνάμε την ιστορία, ακόμα ισχύει το διαχρονικό: «Όταν σε χειροκροτεί ο εχθρός σου, ψάξε να βρεις το λάθος σου».