Στροφή τώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα

του Γιώργου Ματθαίου* από την Αυγή της 07/05/09.

Αξιολογώντας κανείς τις κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς, θα μπορούσε να βγάλει εύκολα το συμπέρασμα ότι οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν μεν, αλλά δεν έχουν πια καμιά εμπιστοσύνη στους λεγόμενους εργατοπατέρες των επίσημων συνδικάτων (ΕΚΑ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ). Η εικόνα ήταν τραγική στην Πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ στο Σύνταγμα η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έδειξε (παρά την πολύ μεγαλύτερη παρουσία κόσμου) ότι η πολιτική του ΚΚΕ έχει φτάσει σε αδιέξοδο, αφού δε συσπειρώνει περισσότερο κόσμο από ό,τι συσπείρωνε πριν 10 ή 15 χρόνια.

Έκπληξη προκάλεσε η προσέλευση κόσμου στην Πλατεία Βικτωρίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλά πρωτοβάθμια σωματεία που δρουν και κινούνται στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, δείγμα πως η επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία δε μπορεί να μιλήσει στον νου και την καρδιά των εργαζόμενων, ανάμεσά της και τα συνδικαλιστικά στελέχη της «Αυτόνομης Παρέμβασης».

Βλέποντας μάλιστα στην πρώτη γραμμή της συγκέντρωσης στην Κλαυθμώνος στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως τη Συλβάνα Ράπτη, το Χρήστο Παπουτσή, τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και τη Λούκα Κατσέλη να θυμούνται το… αγωνιστικό τους παρελθόν (έλειπε φέτος ο «αγωνιστής» Ζαγορίτης από τη ΝΔ), μόνο θυμηδία και… κλάματα για την κατάντια του συνδικαλιστικού κινήματος θα μπορούσε να πει κανείς ότι προκαλεί αυτή η εικόνα.

Η επιμονή σε μια «ενωτική» και παλιομοδίτικη πολιτική των συνδικαλιστικών στελεχών του ΣΥΝ, όπως αυτή των αντιπροσωπευτικών προεδρείων στα σωματεία και στις τριτοβάθμιες οργανώσεις, ώστε να παίρνουμε και εμείς ένα «ξεροκόμματο» εξουσίας, οδηγεί (όπως δείχνουν τα γεγονότα) σε αρνητικά αποτελέσματα και όχι στην αναδιοργάνωση και τη μαζικότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, που σήμερα το έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι για να αντιπαρατεθούν στη λαίλαπα που έρχεται.

Η λογική αυτή αποτελούσε πολιτική του ΚΚΕ ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’80 και είναι προφανές ότι πέρασε στο ΣΥΝ και παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα. Η λογική των «αναλογικών» προεδρείων είναι κληρονομιά του ΣΥΝ από την αριστερά του παρελθόντος και νομίζω ότι εξάντλησε τα όριά της, παρά τα όσα λένε οι συνδικαλιστές της «Αυτόνομης Παρέμβασης».

Δυστυχώς, ήρθε με το χειρότερο τρόπο να επιβεβαιώσει τα παραπάνω το άρθρο στην «Κυριακάτικη Αυγή» του σ. Αλέκου Καλύβη, αναπληρωτή προέδρου της ΓΣΕΕ, ο οποίος ψέγει όλους όσοι σήμερα λένε ότι η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν πάει άλλο και πρέπει να αλλάξει πορεία η «Αυτόνομη Παρέμβαση».

Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με το σ. Καλύβη, φταίνε οι εργαζόμενοι που δε «βράζουν», αλλά δε φταίει η συνδικαλιστική ηγεσία (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) που είναι πλήρως αναξιόπιστη. Μετά φταίνε όσοι φετιχοποιούν τη μη συμμετοχή στα προεδρεία, γιατί, όπως μας εξηγεί, άλλο κόμμα, άλλο συνδικάτο. Μα κανείς δε ζήτησε να φύγουμε από τα συνδικάτα, όπως υπονοεί ο σ. Καλύβης λέγοντας ότι θα ακολουθήσουμε την σεχταριστική πολιτική του ΚΚΕ. Η μη συμμετοχή στα προεδρεία ούτε τον «υπαρκτό συσχετισμό δυνάμεων» διαγράφει, αφού θα υπάρχουμε στο ΔΣ του σωματείου ή στην ΕΕ της ΓΣΕΕ, αλλά ως μαχητική αντιπολίτευση στη συναινετική πολιτική ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ και την ανθενωτική στάση του ΠΑΜΕ.

Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αγωνισθούν στη βάση (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία) για ένα ενωτικό αυτόνομο, ταξικό, αντιγρα­φειοκρατικό και αντισυναινετικό συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο θα αναχαιτίσει τον σημερινό εκφυλισμό του. Στόχος είναι να έρθουν οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο, όχι η αναπαραγωγή της κομματικής συνδικαλιστικής ελίτ που θα διαχειρίζεται τις τύχες τους. Πολλοί θα πουν ότι πρόκειται για πολιτικό ρίσκο και ότι θα κατηγορηθούμε για διάσπαση. Σιγά τ’ αυγά!

Ε, ας το πάρουμε λοιπόν το ρίσκο. Όπως το πήραμε στο άρθρο 16 και το Δεκέμβρη του 2008. Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν πάει άλλο. Το δείχνει η μηδαμινή συμμετοχή των εργαζόμενων – ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα – σ’ αυτό.

Θεωρώ λοιπόν πως:

- Η συμμετοχή της «Αυτόνομης Παρέμβασης», τουλάχιστον στα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών ενώσεων (ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ), πρέπει να τερματιστεί και τα στελέχη της θα πρέπει να παραιτηθούν εδώ και τώρα από τις θέσεις που κατέχουν.

- Η πολιτική ενότητα που υπάρχει σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει και μπορεί να οδηγήσει άμεσα στην συγκρότηση κοινής συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ για να αλλάξει ρότα η αριστερά στα σωματεία, τις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις, μακριά από τις δοσοληψίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ και τον σεχταρισμό του ΠΑΜΕ.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ»