Του Γιώργου Ματθαίου*
Κάποιοι πολιτεύονται με μεθόδους και μοντέλα παλιότερων εποχών, όπου οι ανοχές και οι αντοχές της κοινωνίας μπορούσαν να δικαιολογήσουν διαφορετικές εκδοχές και ερμηνείες πολικών επιλογών και προθέσεων. Την ώρα που η Αριστερά έχει ανάγκη από μια συγκεκριμένη και σαφή εναλλακτική λύση – όπως αυτή της παύσης πληρωμών στους δανειστές και ρήξη με την ευρωζώνη – οι συνεργασίες με δυνάμεις από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπως αυτή με τη λεγόμενη «Κοινωνική Αριστερά» που ανακοινώθηκε της περασμένη Παρασκευή, σε μια γενική αντιμνημονιακή βάση, χωρίς να έχει δοκιμαστεί σε κοινωνικούς αγώνες, μάλλον δεν βοηθά να αναδειχθεί η Αριστερά σε ηγεμονική δύναμη που θα οδηγήσει σε διέξοδο τη χώρα μας από τις πολιτικές της αστικής τάξης, της τρόικας, της κυβέρνηση. Θεωρώ τεράστιο πολιτικό λάθος το «ξέπλυμα» δυνάμεων που μέχρι και πριν πέντε μήνες παρέμεναν στο ΠΑΣΟΚ, ενώ είχε ψηφιστεί το μνημόνιο, το οποίο διέλυσε την ελληνική κοινωνία και χρεοκόπησε τον ελληνικό κράτος.
Το γεγονός δεν θα έπρεπε να προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση σε μας που είμαστε μέλη του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, αφού σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη περί παραίνεσης προς το ΠΑΣΟΚ για προοδευτικές κυβερνήσεις και φιλολαϊκές πολιτικές καλλιεργούνταν ως αυταπάτη ή επιλέγονταν ως κεντρική πολιτική πρόταση από το σύνολο της αριστεράς, τόσο από το Κόμμα μας όσο και από το ΚΚΕ.
Αυτό και μόνο δικαιολογούσε στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, την εμφάνιση τάσεων και ομάδων που δικαιολογούσαν την ύπαρξη και την παραμονή τους στο κόμμα κάτω από το αίτημα της πίεσης σε μία ηγεσία που θα μπορούσε (τάχα) να υιοθετήσει πιο προοδευτική και φιλολαϊκή πολιτική ή ακόμη και να συγκυβερνήσει με την αριστερά. Σήμερα λοιπόν, αυτοί που στήριξαν τη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα – ιδιαίτερα την περίοδο Σημίτη- που απορροφούσαν τις εσωκομματικές αντιδράσεις εγκλωβίζοντας τη δυναμική και τον προβληματισμό εκείνων που κατανοούσαν ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ ταυτιζόταν όλο και περισσότερο και στα λόγια αλλά και στην ασκούμενη πολιτική με τα συμφέροντα της αστικής τάξης – και ιδιαίτερα των πιο δυναμικών (οικονομικά) τμημάτων της. Θεωρώ ότι όχι μόνο δεν εξυπηρέτησαν την εικοσαετία που μας πέρασε την κοινωνική πλειοψηφία ή ακόμη και τους «μη προνομιούχους», αλλά. στήριξαν με πάθος την πολιτική αυτή.
Η «αριστερή αντιπολίτευση» στο ΠΑΣΟΚ όλα τα προηγούμενα χρόνια εντάσσονταν οργανικά στο σύστημα εξουσίας του κόμματος και του κράτους για να αποτελέσει στο τέλος το καταφύγιο γραφικών αλλά «επικίνδυνων» προσωπικοτήτων, οι οποίες είτε λόγω παράδοσης, είτε λόγω σχέσεων και επαφών με συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν πολιτικές επιλογές. Επιχειρούσαν να συσκοτίσουν τα εξυπηρετούμενα συμφέροντα και να «απονευρώσουν» την αμφισβήτηση από την κοινωνική δράση και την οργανωμένη αντίσταση με αναφορές σε κάποιο αγωνιστικό παρελθόν με την προσμονή της δήθεν ανατροπής κάποιων εσωκομματικών συσχετισμών.
Στην ουσία αριστερή αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε τόσο όσο το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προοδευτικό κόμμα (έστω) με την έννοια της προόδου που αμφισβητεί τη συνέχεια της κοινωνικής εκμετάλλευσης ή της άσκησης εργατικής πολιτικής, δηλαδή ποτέ.
Πάντα η εσωκομματική «αριστερά» στο ΠΑΣΟΚ, ήταν το κατοικίδιο της ηγεσίας που το χάιδευε και το συντηρούσε για να διακοσμεί τους κομματικούς καναπέδες, να γαβγίζει όταν πεινάει και να γουργουρίζει ευτυχισμένο όταν έχει ένα κομμάτι κόκαλο να γλύφει.
Ένα τέτοιο πονηρό αλλά υπάκουο πλάσμα, σήμερα που τα πράγματα είναι ποιο… αιχμηρά και πολωμένα, όταν δεν κρύβεται για να αποφύγει την απολογία, αποφεύγει σκόπιμα να συγκροτήσει έναν πολιτικό λόγο που να δικαιολογεί στην ουσία τη αντίσταση στο κόμμα με τους σφαγείς των εργατικών εισοδημάτων, τους ντίλερς του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και τους τσανακογλείφτες των τραπεζιτών.
Όταν λοιπόν αποφασίζουν αυτοί οι τύποι να βγουν στο φως της ημέρας, για να ενδυθούν με «αριστερή» φορεσιά και να τροφοδοτήσουν με αυταπάτες και ψέματα τον κόσμο τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αυτό η ηγεσία του Κόμματος θα έπρεπε να το έχει υπόψη της στο ελάχιστο που διαθέτει πολιτική σκέψη. Φαίνεται ότι το αποτέλεσμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών με την επιλογή Μητρόπουλου δεν συνέτισε κανέναν στην ηγετική ομάδα που ακολουθεί την ίδια ακριβώς συνταγή, αυτή της ήττας. Οι αριστεροί, τα μέλη του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να παρακολουθούν τον οπορτουνισμό να είναι επίσημη θέση της ηγεσία του ΣΥΝ την οποία και επιβάλλει ετσιθελικά και σ’ όλο τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να έχει πάρει απόφαση κανένα όργανο είτε του ΣΥΝ είτε του συμμαχικού σχήματος. Η ηγεσία του Κόμματος θα πρέπει να σκεφτεί που οδήγησε αυτή η τακτική στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Η συνεχής απαξίωση των οργάνων και της βάσης του κόμματος δεν μπορεί να συνεχιστεί. Μόνη λύση είναι να συγκληθεί άμεσα το διαρκές συνέδριο, ώστε δημοκρατικά να αποφασίσει τη σύγκληση του 7ου Συνεδρίου του κόμματος για να βάλει φρένο στον κατήφορο που οδηγεί το κόμμα ο καιροσκοπισμός της ηγετικής ομάδας που χειρίζεται αδιαφανώς όλα τα κρίσιμα θέματα που απασχολούν σήμερα την Αριστερά .
* Ο Γιώργος Ματθαίου είναι μέλος της Π.Κ. Παλλήνης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ και συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση
