«Ευρώ ή χάος»; (ή τίποτα από τα δύο;)

-

του Γιώργου Καλαμπόκα

«Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού!» Με αυτή την φράση επέλεξε να μας παρουσιάσει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ «πέντε δοκίμια για την 11η Σεπτεμβρίου και άλλες συναφείς ημερομηνίες», ένα βιβλίο στο οποίο επιχειρεί να μιλήσει για τα μεγάλα διλήμματα που τίθενται στην ιστορία και την κοινωνία με όρους επιτακτικούς. Η ίδια φράση θα μπορούσε να περιγράψει κάπως μυστηριακά και τα διλήμματα στα οποία πρέπει να απαντήσει κανείς αναλύοντας την τρέχουσα καπιταλιστική κρίση…
Και είναι αλήθεια: σε περιόδους τέτοιας βαθιάς συστημικής κρίσης, οι ιδεολογικές αναπαραστάσεις με τις οποίες οι άνθρωποι προσλαμβάνουν τις πραγματικές συνθήκες ύπαρξής τους τείνουν να γίνονται ολοένα και λιγότερο φαντασιακές. Η πίεση της πραγματικότητας περνάει σε πρώτο πλάνο και η ένταξη μέσα σε ιδεολογικά σύνολα και σχηματισμούς που «υπόσχονται» τη δυνατότητα προσωπικής ή συλλογικής ευημερίας σε επόμενο χρόνο, κατόπιν βραχυπρόθεσμων θυσιών, υποχωρούν. Όμως, αυτό το «φαινόμενο» δεν συνίσταται σε παραδοξότητα. Αντιθέτως, ουσιαστικά αντανακλά και το μέγεθος του διακυβεύματος. Και όπως σε κάθε κρίση, έτσι και στην παρούσα, έτσι και στη χώρα μας, το μέγεθος του διακυβεύματος είναι τεράστιο, ίσως το πιο σημαντικό για ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων όπως το καπιταλιστικό: η δυνατότητα διατήρησης των όρων αναπαραγωγής του, όχι απλώς της κερδοφορίας του, αλλά της σταθερότητάς του.

Κερδοφορία και σταθερότητα / λογιστική και πολιτική

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Είναι πάντα σε πρώτο πλάνο η κερδοφορία για το κεφάλαιο; Εδώ, ο Μπέντζαμεν Κοριά έχει να προσφέρει στη συζήτηση. Στο σημαντικό βιβλίο του Επιστήμη, Τεχνική και Κεφάλαιο, που γράφτηκε το 19763, λίγο μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973, αλλά και λίγα μόλις χρόνια μετά τα κινήματα του Μάη του ’68, ο Κοριά σπεύδει να διατυπώσει την, σχετικά καινοφανή για έναν οικονομίστικο μαρξισμό, θέση ότι η παραγωγική διαδικασία (το προτσές αξιοποίησης του κεφαλαίου, όπως το αναφέρει) κατά την περίοδο της ουσιαστικής υπαγωγής της εργασίας στο κεφάλαιο, οργανώνεται από το ίδιο το κεφάλαιο κάτω από δύο καθοριστικά κριτήρια: α) την κερδοφορία του, β) την εξασφάλιση της απρόσκοπτης συνέχισης της διευρυμένης αναπαραγωγής της κεφαλαιακής σχέσης. Αυτό ειδικά, για τον Κοριά, συνίσταται στην οργάνωση της παραγωγής καταρχήν με όρους υποταγής των άμεσων παραγωγών στις προτεραιότητες της καπιταλιστικής διαδικασίας παραγωγής (τέτοιος είναι κατά βάση η Τεϊλορική-Φορντική Οργάνωση Εργασίας, η αλυσίδα παραγωγής), δηλαδή με την προτεραιότητα όχι της παραγωγικότητας, αλλά της εξασφάλισης της ευστάθειας τους ίδιου του συστήματος.
Άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η παρούσα οργάνωση της εργασίας είναι η πιο παραγωγική για το καπιταλιστικό σύστημα. Αντιθέτως, τα παραδείγματα του κατειλημμένου εργοστασίου της Ρενό την περίοδο του γαλλικού Μάη ή της Φίατ κατά την αντίστοιχη περίοδο στην Ιταλία δείχνουν ότι ακόμη και υπό την παρούσα (καπιταλιστική) ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής μπορεί να υπάρξουν πιο παραγωγικές ή κερδοφόρες μορφές οργάνωσης της εργασίας. Όμως αυτές δεν πληρούν τη βασική παράμετρο, αυτήν της υποταγής του άμεσου παραγωγού στη διαδικασία αξιοποίησης του κεφαλαίου, δεν τεμαχίζουν την εργατική δύναμη, δεν την αποξενώνουν από το προϊόν του μόχθου της, εξού και δεν επιλέγονται. Εν ολίγοις, το κριτήριο της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας δεν είναι τα καθοριστικά για τον τρόπο οργάνωσης της εργασίας στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παραγωγής, παρά μόνο στο βαθμό που πληρείται το πιο δομικό ακόμη κριτήριο, αυτό της εύρυθμης λειτουργίας και αναπαραγωγής του συνολικού συστήματος παραγωγής του προϊόντος.

Αν μπορούσαμε να κάνουμε μια κάπως χοντροκομμένη, αλλά νομιμοποιημένη, θεωρούμε, μεταφορά, θα λέγαμε ότι κάπως έτσι λειτουργεί και η αστική πολιτική εξουσία. Όσο δεν συνίσταται απέναντί της ένα τέτοιο πολιτικό κίνημα ή υποκείμενο που να θέτει υπό διακύβευση τις βασικές της επιλογές, τη δυνατότητά της δηλαδή να εγγυάται τη διευρυμένη αναπαραγωγή και κερδοφορία του συνολικού συστήματος και την κυριαρχία των πολιτικών του προτεραιοτήτων απέναντι στην κοινωνία, τότε συνήθως επιστρατεύεται η πειθώ των αριθμών, οι οποίοι παρουσιάζονται ως αντικειμενικοί, ως απλά νούμερα, χωρίς να φανερώνονται οι πολιτικές προτεραιότητες και τα διακυβεύματα που καθένας από αυτούς συμπυκνώνει. Κάπως έτσι, στο έδαφος της ηγεμονίας της κυρίαρχης αστικής γραμμής και χωρίς αυτή να τίθεται σε πολιτική διαπραγμάτευση και αντιπαράθεση, χωρίς να συνιστά επίδικο αντικείμενο, η πολιτική μετατρέπεται σε λογιστική. Αυτή η μετωνυμία της πολιτικής σε λογιστική, λοιπόν, είναι δυνατό να συμβεί όταν το ύψος των διακυβευμάτων είναι τέτοιο που αντίπαλος εκτιμά ότι μπορεί να συνεχίζει να είναι κερδοφόρος, να νικάει, επικαλούμενος απλώς την αυταξία αυτής της κερδοφορίας ως αντικειμενικό μονόδρομο. Είναι οι στιγμές που ο αντίπαλος κάνει πολιτική χωρίς να αναφέρεται καθόλου σε αυτήν. Εκείνη είναι η στιγμή που κυριαρχεί η οικονομία σε ό,τι αφορά τη στρατηγική, και το επιφαινόμενο σε ό,τι αφορά την πολιτική σκηνή· με άλλα λόγια τα νούμερα και τα σκάνδαλα.

Πολιτική χωρίς αριθμούς

Τι γίνεται όμως όταν σε μια τέτοια βαθιά κρίση τα διακυβεύματα εκτινάσσονται; Τι γίνεται όταν η λαϊκή δυναμική βρίσκει το δρόμο να πλημμυρίσει το αστικό πολιτικό σκηνικό, να δώσει πολιτικούς σεισμούς, να αναδείξει σε πολιτικό επίδικο τις κυρίαρχες επιλογές του κεφαλαίου; Τότε είναι που το κεφάλαιο σταματάει ενδεχομένως να μιλάει απλώς λογιστικά και αρχίζει να μιλά στρατηγικά, αρχίζει να κάνει πολιτική. Και βέβαια, παρά την κυριαρχία των στρατηγικών του απαντήσεων σε επίπεδο κοινού νου, τότε είναι που χάνει ένα βασικό του πλεονέκτημα, αυτό της μυστικοποίησης, του «φετιχισμού» θα μπορούσαμε να πούμε, της πολιτικής του στρατηγικής.
Και τότε είναι που η αριστερά δεν μπορεί απλώς να επαφίεται στο μέτρημα των οικονομικών δεδομένων ή στο ρίσκο των προβλέψεων, αλλά πρέπει να μιλήσει εξίσου στρατηγικά, να δώσει σχήμα στη δυναμική, να βαθύνει τον ορίζοντα της, να σηκώσει το γάντι που της πετάει ο αντίπαλος, να μπει σε τερέν αυτής της μάχης, στο γήπεδο που μπορεί να την κερδίσει. Διαφορετικά, η απουσία της από αυτά τα ερωτήματα, θα σημάνουν εκ των πραγμάτων την ηγεμόνευσή της από τη στρατηγική του αντιπάλου και δεν θα κλονίσει, παρά στο βαθμό κάποιων λίγων ίσως παραχωρήσεων, τις κυρίαρχες αυτές πολιτικές επιλογές και κατευθύνσεις, αυτές που στο επίπεδο του κοινού νου φαντάζουν αδιαμφισβήτητες. Σε αυτό το πλαίσιο είναι που η Αριστερά θα πρέπει να βαθύνει τις απαντήσεις της απέναντι στις στρατηγικές πολιτικές επιλογές του αντιπάλου, να επιχειρήσει να πείσει θετικά για τον άλλο δρόμο που επαγγέλλεται, να μην σταθεί μόνο στην ενσωμάτωση της απόρριψης μιας κυρίαρχης αιχμής της, να πάει παρακάτω. Να μιλήσει, με άλλα λόγια, όχι με όρους απλής αποδοχής κάποιων στατικών πολιτικών αντιλήψεων, κάποιων «χώρων» πολιτικής αναφοράς που χαρακτηρίζουν τον καθέναν (κέντρο, δεξιά, αριστερά), αλλά με όρους μετασχηματισμού, με όρους ηγεμονίας, με όρους θετικού ιδεολογικού και πολιτικού προτάγματος.
Σε αυτή την περίπτωση, που η Αριστερά θα αρπάξει την ευκαιρία να δείξει δρόμους, να μιλήσει πειστικά για τη δυνατότητα μιας άλλης προοπτικής, να αναλύσει συγκεκριμένα, να γειώσει το επιχείρημά της, τότε μπορούμε μέσα σε μια τέτοια σπουδαίων δυνατοτήτων συγκυρία να έχουμε ένα πρώτο βήμα συγκρότησης ενός νέου «ιστορικού μπλοκ», όχι απλώς το ξέσπασμα της δυσαρέσκειας, όχι απλώς την ανάθεση της ευθύνης σε ένα κόμμα (που την επόμενη μέρα θα κριθεί αυστηρά από τον ίδιο λαό γιατί δεν έκανε συγκυβέρνηση με τα κόμματα του μνημονίου), αλλά τη διαμόρφωση μιας ριζικά ανταγωνιστικής δυναμικής.

«Ευρώ ή χάος»

Όλα τα παραπάνω αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μέσα στη συγκυρία που διανύουμε. Και αυτό, γιατί όντως βρισκόμαστε σε μια συγκυρία όπου το ύψος των διακυβευμάτων είναι τεράστιο, όπου ο αντίπαλος έχει πολύ περισσότερα να χάσει από απλώς κάποια κεφάλαια.
Αυτό είναι που εξηγεί και γιατί το εκλογικό αποτέλεσμα και την ανοιχτή πολιτική κρίση που το συνόδευσε, ακολουθεί η μετ’ επιτάσεως τοποθέτηση του ερωτήματος «ευρώ ή χάος» από το αστικό μπλοκ και μάλιστα με την ένταση ενός τρομοκρατικού διπόλου απέναντι στα λαϊκά στρώματα, καθώς το ερώτημα συνοδεύει η απαραίτητη μυθολογία για το πώς θα είναι μια κοινωνία εκτός ευρώ: το κράτος δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, τα σούπερ μάρκετ δεν θα έχουν τρόφιμα στα ράφια, τα παιδιά δεν θα έχουν σχολείο να πάνε, τα νοσοκομεία δεν θα έχουν φάρμακα…
Με λίγα λόγια, πρόκειται ουσιαστικά για την κοινωνία εκείνη που οι άνθρωποι θα είναι πάλι λύκοι4. Με όρους κλασικής πολιτικής φιλοσοφίας, η έξοδος από το ευρώ παρουσιάζεται από το αστικό πολιτικό προσωπικό περίπου ως επιστροφή στη φυσική κατάσταση του Χομπς. Εκεί όπου απουσιάζει η πολιτική κοινότητα, το κράτος, όπου δεν υφίσταται συμβόλαιο μεταξύ των δρώντων υποκειμένων και αυτά εμπλέκονται σε έναν «πόλεμο όλων εναντίον όλων», που όπως διδάσκει ο Χομπς έχει βαρύ τίμημα: όχι απλώς τη διαρκή απειλή του θανάτου, αλλά κυρίως την διακύβευση της ατομικής ιδιοκτησίας…
Είναι όμως τυχαίο το δίπολο που το θέτουν οι αστικές δυνάμεις; Όχι. Είναι ακριβώς το στρατηγικό διακύβευμα που αναδεικνύεται γι’ αυτές, που καθορίζει την εξέλιξη των πραγμάτων στη συγκυρία. Είναι το υλικό εκείνο σημείο στο οποίο συναρθρώνονται οι ριζικά ανταγωνιστικές ταξικές στρατηγικές, το σημείο που συνιστά από τη μία, για το κεφάλαιο, την εγγύηση της θεσμικής ισορροπίας και της οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας, και από την άλλη, για μια δυνάμει λαϊκή κοινωνική συμμαχία των καταπιεσμένων στρωμάτων, τη δυνατότητα για έναν εντελώς ανοιχτό ορίζοντα γεγονότων, άρα τη δυνατότητα τόσο τακτικής όσο και στρατηγικής εξυπηρέτησης των συμφερόντων της. Είναι λοιπόν σαφές ότι ο αντίπαλος πάει τη δημόσια συζήτηση στη στρατηγική, θέτει στο τραπέζι ανοιχτά το ερώτημα για την πορεία του τόπου. Αν είναι όμως έτσι, γιατί το κάνει, γιατί αποκαλύπτει το τόσο υψηλό διακύβευμα της συγκυρίας; Γιατί θεωρεί ότι αυτό αποτελεί το αδύναμο σημείο της τρέχουσας πρότασης κυβερνητικής διαχείρισης της Αριστεράς όπως εκφράζεται από το ΣΥΡΙΖΑ και, ταυτόχρονα, γιατί είναι το σημείο στο οποίο διατηρεί ακόμα σημαντική ιδεολογική υπεροχή. Και μάλιστα, η ιδεολογική αυτή υπεροχή δεν διακυβεύεται καν από τον κυρίαρχο πολιτικό εκπρόσωπο της λαϊκής δυναμικής.
Μπορεί όμως σε αυτό το τρομοκρατικό, όπως τίθεται, δίλημμα, η Αριστερά να κλείνει τα μάτια, να απαντάει πως δεν υφίσταται; Μπορεί να μένει μόνο στο τρομοκρατικό σκέλος του και να μην επιχειρεί να το μετασχηματίσει, να μην επιχειρεί να τροποποιήσει τον κοινό νου, να μην εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που της δίνει πλέον ο αντίπαλος, ότι δηλαδή έβαλε τη συζήτηση μέσα στο πεδίο της πολιτικής και έφυγε από τη, βαθιά ηγεμονευόμενη από τη στρατηγική του, συζήτηση γύρω από τα λογιστικά δεδομένα, ότι αναγκάστηκε να κάνει πολιτικό επίδικο την ίδια την ουσία της; Και αν η Αριστερά με αυτή την τακτική δεν χάνει μόνο την ιστορική ευκαιρία να μπει η αντιπαράθεση πολύ πιο βαθιά στο πεδίο της στρατηγικής, μήπως τελικά άθελά της, στην προσπάθεια να αποκρούσει τις επικοινωνιακές επιθέσεις και την τρομοκρατία που συνοδεύει το δίλημμα, απλώς το αναπαράγει και το επιτείνει; Μήπως, η καλύτερη λύση απέναντι στην τρομοκρατία του αντιπάλου δεν είναι να χώνουμε το κεφάλι μες το χώμα, κάνοντας ότι δεν βλέπουμε γύρω μας, αλλά το βάθεμα της συζήτησης για τον άλλο δρόμο, για το πού μπορεί να πάει αυτή η κοινωνία, το τι δυνατότητες μπορεί να ανοίξει μια οικειοθελής, προγραμματισμένη και προετοιμασμένη έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ; Μήπως πρέπει ως Αριστερά να απαντήσουμε εμείς ότι η έξοδος από το ευρώ δεν θα μας κάνει λύκους, ότι τους δρόμους δεν θα λυμαίνονται συμμορίες με καλάζνικοφ, αλλά το αντίθετο, ότι μπορεί να ανοίξει τη δυνατότητα για έναν λαό να εκτοπίσει τις συμμορίες που τώρα λυμαίνονται τόσο τους δρόμους, όσο και την εξουσία και τον κόπο του;
Άλλωστε, όσο και να επιχειρεί η Αριστερά να πείσει ότι πρόκειται για ένα πλαστό δίλημμα, ακόμη και οι πιο καλόπιστοι οπαδοί της κατανοούν ότι η παραμονή στο ευρώ και πάλι δεν αποτελεί κανενός είδους βεβαιότητα. Ότι, ακόμη και αν η έξοδος είναι πολύ ακριβή για να συμβεί ή σκοντάφτει πάνω σε θεσμικά κωλύματα, δεν είναι απαραίτητο ότι αυτοί οι λόγοι επαρκούν για να αποφευχθεί, δεν είναι απαραίτητο ότι δεν θα κυριαρχήσει και πάλι η πολιτική, ότι η έξοδος δεν θα έρθει με πρωτοβουλία της ΕΕ για λόγους πολιτικής ευστάθειας του συνολικού της πολιτικοοικονομικού οικοδομήματος.
Και είναι σαφές ότι μια τιμωρητική έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, και (ενδεχομένως) την ΕΕ, θα γίνει με τέτοιους επαχθείς όρους που θα αποτελέσει ένα μήνυμα προς όλους τους λαούς της Ευρώπης, θα φτιάξει ένα παράδειγμα προς αποφυγήν που θα παίξει σπουδαίο ρόλο στη σταθερότητα της υπόλοιπης ΕΕ. Άλλωστε, περισσότερο ακόμη από το τι θα κάνει η Ελλάδα, κρίσιμο οικονομικά για την ΕΕ και τη Γερμανία είναι να μη σκάσει η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία, αλλά και σε τελική ανάλυση να μη διακυβευτεί ο συνολικός πολιτικός και οικονομικός μηχανισμός που δίνει στη Γερμανία το συγκριτικό της πλεονέκτημα και σημαντικά περιθώρια κερδοφορίας. Το κρίσιμο είναι να μη σκάσει συνολικά η ευρωζώνη και η ΕΕ. Και αν ο λαός δεν είναι προετοιμασμένος για αυτή την έξοδο, έστω και ιδεολογικά, αν εμείς εξοβελίζουμε όπως ο διάολος το λιβάνι οποιαδήποτε συζήτηση, αν δεν αναγνωρίζονται καν τα πιθανά ενδεχόμενα, τότε οι δυσκολίες που θα την συνοδεύσουν (οι οποίες θα είναι και πολύ χειρότερες από αυτές που αντιμετωπίζαμε σε μια οργανωμένη οικειοθελή και προετοιμασμένη έξοδο) θα βιωθούν από τα λαϊκά στρώματα ως συντριπτική ήττα της δυναμικής που ανέπτυξαν, ως ένα τεράστιο λάθος. Και εκεί δεν θα έχουμε μόνο το τέλος αυτής της δυναμικής. Θα έχουμε επίσης και την ανασυγκρότηση της αστικής στρατηγικής πάνω στα ερείπια των «αριστερών τυχοδιωκτισμών» (όπως θα τους λένε) και την πλήρη απαξίωση της Αριστεράς συνολικά. Θα έχουμε τη βίαιη επιστροφή της λογιστικής έναντι της πολιτικής…
Γιατί ας μην το ξεχνάμε: στα νούμερα οι αστοί έχουν την ηγεμονία. Η δική μας δυνατότητα για αυτή την ηγεμονία δεν εξαντλείται απλώς στην έκφραση της δυσαρέσκειας, αλλά στη στρατηγική έκφραση των συμφερόντων του λαού, στην προοπτική, στην τροποποίηση του κοινού νου, στην άρση των βεβαιοτήτων που συνοδεύουν τα διλήμματα. Και αν ο αντίπαλος μας εκφοβίζει προβάλλοντας το μέλλον μας εκτός ευρώ ως σκηνή από τη βίαιη και αβέβαιη προϊστορία της οργανωμένης πολιτικής κοινότητας, εμείς πρέπει να αντιτάξουμε σε αυτό τη «γενική βούληση» του Ρουσσώ, τη δυνατότητα σύστασης ενός νέου πολιτικού σώματος που να ορίζει για τον εαυτό του πού θέλει να πάνε τα πράγματα…

1 Στα ελληνικά από τις εκδόσεις Scripta (2003) σε μετάφραση της Βίκυς Ιακώβου.
2 Η χρήση των όρων «ιδεολογική αναπαράσταση» και «φαντασιακός» εδώ δεν είναι αυστηρή, αλλά περιγραφική.
3 Στην Ελλάδα εκδόθηκε το 1985 από τις εκδόσεις Α/συνέχεια σε μετάφραση της Ειρήνης Μιγάδη.
4 Η έμμεση αναφορά είναι στην κλασική φράση που ο Χομπς μεταχειρίζεται στο έργο του De Cive του 1642, σύμφωνα με την οποία «Homo homini lupus» («Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος»).

Ποια ανάπτυξη και πως;

Χρήστος Πιλάλης
μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού

Εδώ και μια δεκαπενταετία η οικονομική κατάσταση σε Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία το 1999 ιδρύθηκε για να επιβάλλει νεοφιλελεύθερες επιλογές στη γηραιά ήπειρο, προς εξυπηρέτηση καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.
Η δε ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα στην ΕΕ κατάργησαν κάθε δυνατότητα προστασίας της εγχώριας παραγωγής, είτε με δασμούς είτε με τη νομισματική πολιτική και επέβαλαν τον πιο άγριο ανταγωνισμό, με ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικές σχέσεις εργασίας, μείωση μισθών και συντάξεων. Στην Ελλάδα, η αποβιομηχάνιση και η καταστροφή ολόκληρων κλάδων παραγωγής ήταν ραγδαία.
Σε αυτό το μαύρο τοπίο, επινόησαν και την πολιτική των Μνημονίων για να δώσουν τη χαριστική βολή οδηγώντας μας σε βαθιά ύφεση, ανεργία και μείωση εισοδημάτων. Η κατάσταση αυτή αν παραμείνουμε εντός μνημονίων και των συμφωνιών που υπογράφτηκαν θα επιδεινωθεί με ραγδαίους ρυθμούς. Η ΄΄ανάπτυξη΄΄ μέσα στο πλαίσιο που προτείνει χρόνια τώρα το σύστημα μέσω των υποταγμένων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, βασίζεται στην απόλυτη ελευθερία του κεφαλαίου, στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, στην ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργασίας, στην παράδοση του περιβάλλοντος στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Οι ανάγκες των εργαζομένων καταπατώνται μέρα με τη μέρα σε επίπεδο μισθών και δικαιωμάτων, σε επίπεδο κοινωνικού κράτους, με τη συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών που αφορούν υγεία, παιδεία, πρόνοια, κλπ. Παράλληλα προωθούν τη διάλυση κάθε δημόσιου αναπτυξιακού φορέα και συρρικνώνουν το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καθημερινά σε διάλογο με την κοινωνία, μέσα στα κινήματα της (εκπαιδευτικό, εργατικό, οικολογικό, αγανακτισμένων πολιτών, νεολαίας, κ.α.), σε διάλογο με τους φορείς της (επιστημονικούς, συνδικαλιστικούς, συνεταιριστικούς, κ.α.) και έχει έτσι χαράξει με τους πολίτες ένα διαφορετικό δρόμο ώστε μέσα σε μια δεκαετία να μεταμορφωθεί η Ελλάδα. Τελικός μας στόχος είναι η κάλυψη των αναγκών του ελληνικού λαού και όχι των τραπεζιτών και των οικονομικά ισχυρών.
Για να γίνει αυτό χρειάζεται περαιτέρω ανατροπή του πολιτικού συσχετισμού και μια νέα πλειοψηφία που θα βασίζεται στη κοινωνία.

Να σεβαστεί τη λαϊκή ετυμηγορία ο Υπουργός Παιδείας

του Χρήστου Πιλάλη

μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ

Την Παρασκευή 4 Μαΐου όλοι και όλες γνώριζαν ότι οι εκλογές που θα ακολουθούσαν σε δυο ημέρες θα κατέγραφαν την όποια εντολή του λαού απέναντι στα νεοφιλελεύθερα μνημόνια και σε αυτούς που τα υπέγραψαν οδηγώντας τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Ένα δε από τα πολλά και επαχθή μνημονιακά μέτρα που ελήφθησαν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι και οι πρωτοφανείς μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Εν αναμονή λοιπόν της όποιας λαϊκής εντολής, που θα αφορούσε τα αντιλαϊκά αυτά μέτρα, ο Υπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κύριος Μπαμπινιώτης δεν δίστασε να κάνει δεκτή την υπ’ αριθμ. 214/2012 γνωμοδότηση του Γ΄ Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που εμφανίστηκε χωρίς ημερομηνία έκδοσης και αριθμό πρωτοκόλλου. Κάνει δε, δώρο εκατομμυρίων ευρώ στους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων που είχαν περικόψει τους μισθούς των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, κατά το πρότυπο του άδικου, εξευτελιστικού, αναποτελεσματικού και αντιαναπτυξιακού ενιαίου μισθολογίου των δημόσιων εκπαιδευτικών λειτουργών. Η γνωμοδότηση εξεδόθη κατά παράβαση της Διαιτητικής Απόφασης 31/2010, των γνωμοδοτήσεων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτος και εγκυκλίου του Υπουργείου Εργασίας που μετά και από δεκάδες αποφάσεις των επιθεωρήσεων εργασίας υποχρεώνουν τα ιδιωτικά σχολεία να επιστρέψουν τα παρακρατηθέντα χρήματα των εκπαιδευτικών. Η γνωμοδότηση που υπεγράφη από τον κύριο Μπαμπινιώτη, αύξησε σε μια νύχτα τα κέρδη των σχολαρχών κατά 32 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ταυτόχρονα στέρησε από τα ασφαλιστικά ταμεία 19 εκατομμύρια ευρώ – λόγω περιορισμού των εισφορών.

Λαπαβίτσας : Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται την Ελλάδα

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Τhe Guardian
Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Ο καθαρός νικητής των πρόσφατων ελληνικών εκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ένας συνασπισμός αριστερών οργανώσεων που δραστηριοποιείται για χρόνια. Η φασιστική Χρυσή Αυγή έχει επίσης εντυπωσιακή άνοδο, αλλά αυτό το γεγονός όσο ενοχλητικό κι αν είναι, δεν συνιστά το κύριο αποτέλεσμα των εκλογών, και ακόμα δεν είναι μια σημαντική απειλή για την ελληνική κοινωνία. Η πολιτική ορμή ανήκει στον Σύριζα. Αν την κάνει πράξη, θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση της κρίσης και να δώσει ώθηση στο ευρωπαϊκό κίνημα ενάντια στη λιτότητα.

Τα δύο βασικά κόμματα της ελληνικής κυβέρνησης – το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία – κατατροπώθηκαν επειδή έφεραν τη χώρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες σε αυτό το αδιέξοδο, και επειδή εφάρμοσαν τις συμφωνίες διάσωσης (δανειακές συμβάσεις). Το ελληνικό εκλογικό σώμα έχει δηλώσει με σαφήνεια τι δεν θέλει: τις παλιές πολιτικές και τη λεγόμενη διάσωση από την τρόικα της ΕΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών μέτριοι Έλληνες πολιτικοί παρελαύνουν, προσποιούμενοι ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα, ενώ στηλιτεύουν τη χώρα τους ως “διεφθαρμένη”. Υποστηρίχτηκαν από τεχνικούς εμπειρογνώμονες που τρομοκρατούνταν στη σκέψη και μόνο να δυσαρεστήσουν τους δανειστές της Ελλάδας. Μερικοί από τους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες, ήταν άνθρωποι που είχαν χειριστεί και την καταστροφική ελληνική ένταξη στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Το αποτέλεσμα ήταν δύο συμφωνίες διάσωσης το Μάιο του 2010 και τον Μάρτιο του 2012 – μνημεία κακής οικονομικής πολιτικής και κοινωνικής αναλγησίας.

Eνότητα και ανατρεπτικός αναπροσανατολισμός της Αριστεράς

του Στάθη Κουβελάκη

Συνέντευξη στον ‘Παρατηρητή’ της Ίσκρα

Ας αρχίσουμε με μια προσωπική ερώτηση. Τα δύο τελευταία χρόνια έχεις επιχειρηματολογήσει υπέρ μιας εναλλακτικής ατζέντας της Αριστεράς με αιχμές τη στάση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ. Γιατί συμμετέχεις σε ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν υπερασπίζεται τέτοιες θέσεις;

Οι θέσεις μου σ’αυτά τα θέματα δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό. Εξ’αλλου, τις επόμενες μέρες θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λιβάνη ένα μικρό βιβλίο που έχω γράψει με τον Κώστα Λαπαβίτσα, με τίτλο ‘Κρίση και αριστερή διέξοδος’, όπου αναπτύσουμε με συμπυκνωμένο τρόπο αυτό το σκεπτικό. Πιστεύω ότι αυτή η συζήτηση δεν έχει κλείσει αλλά αντίθετα ότι μόλις αρχίζει. Και τούτο γιατί τα θέματα αυτά δεν είναι πίσω μας αλλά μπροστά μας. Ούτε το χρέος είναι βιώσιμο, ούτε η ευρωζώνη στη σημερινή της μορφή και, το πιθανότερο, ούτε η ίδια η ΕΕ. Επιπλέον αυτή η συζήτηση διαπερνά όλη την Αριστερά, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συμπεριλαμβάνει δυνάμεις που υποστηρίζουν θέσεις παρόμοιες με τις δικές μου ή πολύ κοντινές. Το ρεύμα αυτό μπορεί να είναι προς το παρόν μειοψηφικό αλλά υπάρχει κατ’αρχήν μέσα στην κοινωνία και κατά δεύτερο λόγο στα πολιτικά μορφώματα της Αριστεράς όπου αποτελεί τον κύριο άξονα στρατηγικής συζήτησης και αντιπαράθεσης.

Ας έρθουμε τώρα στην τρέχουσα επικαιρότητα. Ποιό είναι κατά τη γνώμη σου το επίδικο των επόμενων εκλογών;

Είναι ταυτόχρονα απλό και σύνθετο. Απλό γιατί η κατ’αρχήν απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι: η παραδειγματική τιμωρία των δυνάμεων που ευθύνονται για τη σημερινή τραγωδία, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο κολαούζος τους, το ΛΑΟΣ. Είναι απολύτως κρίσιμο τα κόμματα αυτά να καταποντιστούν εκλογικά, είναι θα έλεγα όρος επιβίωσης του λαού και της χώρας. Αλλά αυτό δεν αρκεί, γιατί το πολιτικό τοπίο βρίθει πλέον διάφορων ψευδεπίγραφων ‘αντιμνημονιακών’ κομμάτων, που στην ουσία αποδέχονται το περιεχόμενο των πολιτικών του. Ο Καμένος για παράδειγμα καταγγέλει τα Μνημόνια και το χρέος αλλά πρεσβεύει τη μείωση των φόρων τόσο των φυσικών προσώπων όσο και των επιχειρήσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και βεβαίως δε λέει τίποτε για την αποκατάσταση των εργασικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Μένει δηλαδή πιστός στο πρόγραμμα της ΝΔ, κάτι το απόλυτα αναμενόμενο φυσικά.

Έκθεση Προβόπουλου: Εκβιασμός της κοινωνίας να αποδεχτεί την καταστροφή

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η Έκθεση του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος – του επίσημου τοποτηρητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη χώρα μας – για την ελληνική οικονομία αποκαλύπτει ταυτόχρονα ένα τοπίο κοινωνικής και παραγωγικής ερήμωσης αλλά και τον κυνισμό και την αλαζονεία των μνημονιακών δυνάμεων.

Από τη μια, τα στοιχεία της Έκθεσης παρουσιάζουν μια εικόνα βαθιάς οικονομικής κρίσης και απαξίωσης παραγωγικών δυνάμεων. Προβλέπει επιπλέον ύφεση 5% για το 2012, πράγμα που θα σημαίνει 5 συνεχόμενα χρόνια συρρίκνωσης. Παραδέχεται ότι θα συνεχιστεί η αύξηση της ανεργίας (αν και μιλάει για ανεργία 19% στο τέλος του 2012, όταν ήδη έχουμε 21,8 επίσημη ανεργία το Γενάρη). Αποτιμά την τεράστια μείωση της ζήτησης και της κατανάλωσης, την καταβαράθρωση της βιομηχανικής παραγωγής (με έτος αναφοράς το 2005, η μείωση είναι 22,8%), τη μείωση των επενδύσεων πάγιου κεφαλαίου κατά 20,7%, την τεράστια υποχώρηση του ποσοστού χρησιμοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού στο ιστορικά χαμηλό 62,8% το Μάρτιο του 2012. Παραδέχεται τη μείωση του κόστους εργασίας και προβλέπει ακόμη μεγαλύτερη την επόμενη χρονιά. Μεταχρονολογεί την ανάπτυξη για το… τέλος του 2013.

Από την άλλη, η έκθεση, χρησιμοποιεί πρακτικές που είναι στα όρια της στατιστικής αλχημείας. Επικαλείται έτσι δείκτες όπως ο «πραγματικός εναρμονισμένος δείκτης ανταγωνιστικότητας βάσει του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος στο σύνολο της οικονομίας», για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας φταίνε κατά κύριο λόγο οι μισθοί των εργαζομένων και το κόστος εργασίας. Παραβλέπει συνειδητά άλλες πολύ πιο πραγματικές παραμέτρους όπως είναι το απλό γεγονός ότι έχοντας κοινό νόμισμα με χώρες μικρότερου πληθωρισμού και μεγαλύτερης παραγωγικότητας λογικό είναι να έχουμε συνεχή απώλεια ανταγωνιστικότητας. Νομιμοποιείται έτσι όλη η στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης και της βίαιης απαξίωσης των μισθωτών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Το παράλογο είναι ότι παρότι οι προτάσεις της Έκθεσης επιμένουν στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μέσω μείωσης του κόστους εργασίας, η ίδια η Έκθεση αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι το ευρώ έχει παίξει τον κύριο λόγο στην απώλεια ανταγωνιστικότητας. Ακόμη χειρότερα, η Έκθεση του Διοικητή θεωρεί ότι η απώλεια ανταγωνιστικότητας μέσα στη ζώνη του ευρώ στηρίζεται αποκλειστικά στη μεταβολή του σχετικού κόστους εργασίας (ταχύτερη αύξηση των μισθών στην Ελλάδα από ό,τι στην ευρωζώνη), αποσιωπώντας δείκτες όπως της πραγματικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας που η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος μετρά και δείχνει τη βαρύτητα των επιπτώσεων από το ευρώ!

Το μνημόνιο στην κυβέρνηση, ο Προβόπουλος στην εξουσία…

26/04/2012
του Γιώργου Χελάκη,

Πάντα η Αριστερά έκανε τον διαχωρισμό. Εχει μεγάλη σημασία ποιος κάθε φορά κυβερνά αλλά ακόμα μεγαλύτερη ποιος έχει την εξουσία. Τώρα που η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά θέτει επί τάπητος ενόψει των εκλογών, θέμα διακυβέρνησης καθιστά επιτακτική την ανάγκη μιας εξαντλητικής συζήτησης για την εξουσία. Πολύ περισσότερο που η ριζοσπαστική αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) αναγνωρίζει την ανάγκη συνεργασίας προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς. Η εκφώνηση της πρότασης για συνεργασία έχει φερεγγυότητα και ειλικρίνεια όταν εκτός από την κυβέρνηση θέτει επί τάπητος και το θέμα της εξουσίας. Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες μιας πλειοδοσίας υποσχέσεων από τους κ.κ. Βενιζέλο και Σαμαρά. Δικαιολογημένα η Αριστερά στο σύνολο της κατάγγειλε ως ψεύτικες τις υποσχέσεις των δύο αρχηγών. Πριν καλά – καλά ολοκληρωθούν οι καταγγελίες της Αριστεράς ήρθε ο κ. Προβόπουλος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και τους δύο αρχηγούς επίσης. Θύμισε με σαφήνεια ότι δεν επιτρέπονται αποκλίσεις από τη συμφωνημένη πολιτική των μνημονίων και πρόβλεψε (ζήτησε) μείωση των αποδοχών των εργαζομένων κατά περίπου 20% (επιπλέον) μέσα σε δύο χρόνια. Κάτω από την πίεση των προεκλογικών αναγκών οι αρχηγοί του συνεταιρικού δικομματισμού μπορεί και να θέλησαν να κάνουν κάποια παρασπονδία από τα συμφωνημένα σαν αυριανή κυβέρνηση. Ηρθε όμως ο εκπρόσωπος της εξουσίας που είναι πάντα πάνω από την κυβέρνηση να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Σε αυστηρό πρόγραμμα επιτήρησης Βενιζέλος και Σαμαράς δεν έχουν άλλα περιθώρια παρά να εφαρμόσουν κατά γράμμα τις βουλές των τοκογλύφων δανειστών, της πραγματικής άρχουσας τάξης σε Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση . Στην υποθετική περίπτωση που οι δυνάμεις της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ) κατάφερναν να πάρουν εντολή σχηματισμού κυβέρνησης αυτή την εξουσία θα έχουν απέναντι τους. Κι είναι πολύ πιθανό αυτή η εξουσία να μην καθίσει καν στο τραπέζι της επαναδιαπραγμάτευσης αναλαμβάνοντας το κόστος της χρεοκοπίας. Οταν λοιπόν ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί τότε χρειάζεται απάντηση στο ερώτημα τι κάνει η κυβέρνηση των δυνάμεων της Αριστεράς. Απάντηση όχι γιατί (ίσως προσχηματικά) τη ζητεί το ΚΚΕ αλλά γιατί απασχολεί τους προοδευτικούς πολίτες που ελκύονται από την προοπτική της συνεργασίας. Η επίκληση της συνεργασίας κινδυνεύει να μείνει απλή εκφώνηση για προεκλογικούς λόγους όταν αυτός που την εκφωνεί δεν απαντά σε όλα τα ενδεχόμενα. Το ΚΚΕ έχει τα περιθώρια και το επιχειρεί να υπονομεύσει αυτή την προοπτική ώστε να μην πάρει τον χαρακτήρα καθολικού αιτήματος από τον κόσμο της Αριστεράς. Σπεκουλάρει πάνω στην αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ξεδιπλώσει απαντήσεις απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο. Σπεκουλάρει πάνω στη θέση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους προβάλλοντας την άποψη ότι αυτή ισοδυναμεί με τη λογική διαχείρισης μιας υφιστάμενης κατάστασης και όχι ανατροπής. Ενα κόμμα που απομακρύνεται από κάθε λογική και κουλτούρα συνεργασίας είναι λογικό να επικαλείται κάθε λογής επιχειρήματα για να εγκλωβίσει τους οπαδούς του και να περιφρουρήσει τον ζωτικό του χώρο.

Και νέο αλαλούμ στην Παιδεία

Ποιο Λύκειο και για ποιους; η απάντηση στο ψευδοδίλλημα του Υπουργείου

του Χρήστου Πιλάλη

μέλους της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ποντίκι 26/04/2012

Βρισκόμαστε 20 ημέρες πριν την ολοκλήρωση του διδακτικού έτους των γυμνασίων και των λυκείων και ένα νέο αλαλούμ επικρατεί στην εκπαιδευτική κοινότητα σχετικά με το πρόγραμμα των μαθημάτων που θα ακολουθήσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες για να διεκδικήσουν μια θέση στα Πανεπιστήμια. Στις 18/4 ο υπουργός Παιδείας σε συνέντευξη του στο κρατικό ραδιόφωνο, παραδέχθηκε ότι τα παιδιά που ολοκληρώνουν την Α΄ Λυκείου φέτος –ενδεχομένως και αυτά που ακολουθούν στη Γ΄ Γυμνασίου- μπορεί να αποδειχθούν «πειραματόζωα» των διαφόρων συστημάτων. Γιατί το δεδομένο αυτή τη στιγμή είναι ότι τα παιδιά της Α΄ Λυκείου έχουν ξεκινήσει και ολοκληρώνουν μία σχολική χρονιά προσαρμοσμένη στο ΄΄Νέο Λύκειο΄΄ και πρέπει να πατήσουν φρένο για να επανέλθουν σε ένα μεταβατικό σύστημα που είναι το ισχύον με κάποιες όμως αλλαγές (!), σε κάθε περίπτωση όχι αυτό που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση και το πήρε πίσω υπό το βάρος της λαϊκής κρίσης στις εκλογές της 6ης Μάη.

Το Ενιαίο Λύκειο Θεωρίας και Πράξης

Απέναντι στις αλχημείες της κυβέρνησης που ψάχνει τρόπο για να σερβίρει στην ελληνική κοινωνία ένα φθηνό αγοραίο λύκειο ανοιχτό σε στρατηγικές επενδύσεις κερδοσκοπικών εταιριών, με περισσότερους μαθητές ανά τάξη, χωρίς νέα βιβλία, με απαξιωμένους εκπαιδευτικούς και πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του, δηλαδή ένα λύκειο με περισσότερους ταξικούς φραγμούς, υπάρχει η αριστερή πρόταση της γενικής παιδείας για όλες και όλους. Αφορά τη θέσπιση του Ενιαίου Λυκείου Θεωρίας και Πράξης και τη δημιουργία ενός κύκλου αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν μεταλυκειακής τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Εικόνα διάλυσης με (ν)τροπολογίες

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 05-04-12)

του Χρήστου Πιλάλη,
μέλους της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ

Την αποσύνδεση της φετινής χρη­ματοδότησης των πανεπιστημια­κών ιδρυμάτων από την εφαρμο­γή του νέου νόμου – πλαισίου ανακοί­νωσε στις 28.3 ο υπουργός Παιδείας Γιώργος Μπαμπινιώτης, σε συνέντευξη Τύπου, δηλώνοντας ότι έχει τη σύμφω­νη γνώμη του πρωθυπουργού για να κά­νει ό,τι μπορεί ώστε να έχουν τα πανεπι­στήμια πρόσθετη χρηματοδότηση μετά το «κούρεμα» των αποθεματικών τους. Μετά τη σφοδρή αντίδραση στελε­χών της κυβέρνησης και των μνημονιακών μέσων ενημέρωσης, με τον υπουρ­γό να «απειλεί» ότι θα παραιτηθεί, κα­τατέθηκαν δυο υπερτροπολογίες του υπουργείου Παιδείας σε σχέδια νόμου άσχετα με την εκπαίδευση.

Η πρώτη από αυτές τις τροπολογίες του υπουρ­γείου Παιδείας κατατέθηκε στη Βουλή τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 30.3 σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Ανάπτυ­ξης και η δεύτερη επίσης τα μεσάνυχτα (!) Δευτέρας 3.4 προς Τρίτη σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Εσωτερικών. Σε καμία όμως από αυτές δεν υπήρξε νο­μοθετική ρύθμιση για την αποσύνδεση της χρηματοδότησης των πανεπιστημί­ων από την εκλογή των νέων Συμβου­λίων Διοίκησής τους, σύμφωνη δηλαδή με αυτά που είχε δηλώσει ο υπουργός λίγες ημέρες νωρίτερα. Τη στιγμή μά­λιστα που σε κανένα πανεπιστήμιο δεν έχει προχωρήσει η εκλογή ενός νέου Συμβουλίου Διοίκησης, ενός οργάνου που, σύμφωνα με τον νέο νόμο – πλαί­σιο, θα έχει ολιγαρχικό χαρακτήρα, με στόχο να καταργήσει τη δημοκρατική αυτοδιοίκηση του πανεπιστημίου για να το θέσει κάτω από τον ασφυκτικό κρα­τικό και επιχειρηματικό έλεγχο, διαλύο­ντας κάθε ίχνος δημοκρατίας στα ΑΕΙ.

PSI: Τεράστια επιτυχία των τραπεζών

του Κώστα Λαπαβίτσα,

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΚΛΙΡΙ ΓΚΟΤΛΙΜΠ!

Το PSI αποτελεί όντως θρίαμβο, αλλά δυστυχώς όχι για την Ελλάδα. Πρόκειται μάλλον για τεράστια επαγγελματική επιτυχία του Λι Μπουχάιτ, της διεθνούς εταιρείας νομικών Κλίρι Γκότλιμπ. Ο κορυφαίος ειδικός των αναδιαρθρώσεων έπεισε, ή εξανάγκασε, τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας να διαγράψουν χρέος που δεν επρόκειτο να αποπληρωθεί ποτέ, λαμβάνοντας σημαντικό ποσό μετρητών. Με την προτροπή και τη συναίνεση της Γερμανίας, ο κ. Μπουχάιτ μεγαλούργησε.

Το PSI ουσιαστικά απεμπλέκει τους ιδιώτες πιστωτές του εξωτερικού από την κρίση, ικανοποιεί τους Γερμανούς πολιτικούς επιβάλλοντας μέρος του κόστους στους ιδιώτες, και φυσικά ανταμείβει αδρά την Κλίρι Γκότλιμπ. Για τις διεθνείς αγορές, που έχουν ήδη απορροφήσει πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ρευστότητας από την ΕΚΤ του κ. Ντράγκι, τα πράγματα βαίνουν καλώς. Οχι όμως και για την Ελλάδα.

Πρώτον, με το PSI η χώρα βρίσκεται στην πράξη σε αθέτηση πληρωμών. Οι εντόπιοι θριαμβολογούντες έχουν περιέργως λίγα να πουν γι΄ αυτό. Συχνά είναι οι ίδιοι που νωρίτερα κατακεραύνωναν όσους τολμούσαν να μιλήσουν για αναδιάρθρωση, λέγοντας ότι θα οδηγούμασταν σε απομόνωση από τις αγορές. Το PSI σφράγισε την αποβολή της Ελλάδας από τις αγορές στις οποίες δεν πρόκειται να επιστρέψει για πολλά χρόνια.