26.10.2009

Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση θεωρεί ότι το αποτέλεσμα των εκλογών στις 4 του Οκτώβρη δίνει νέες δυνατότητες για την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ που πρέπει όμως να μην σπαταληθούν για μια ακόμη φορά. Ήδη πάλι παρουσιάζονται μπροστά μας τα ανησυχητικά φαινόμενα του ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης περιόδου (2004) με την ιδεολογική ατροφία, τον πολιτικό ετεροκαθορισμό, την οργανωτική του πλαδαρότητα, τη θεσμολαγνία και την ατολμία μιας Αριστεράς που περιοριζόταν στην «κοινωνική ευαισθησία» και ξεχνούσε τη ρήξη.

Η ευκαιρία που μας έδωσε ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός της αριστεράς, πρέπει να επενδυθεί στην κατεύθυνση της ανάπτυξης μαζικών αγώνων – μαζικών κινημάτων και μιας νέας ηγεμονίας της αριστεράς, στην προοπτική της ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού, που αυτήν τη φορά έρχεται με το μεταμοντέρνο τρόπο διακυβέρνησης μιας τεχνοκρατικής και απολιτικής ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, με τη συναίνεση και της ΝΔ, θα επιχειρήσει να μετατρέψει το πολιτικό σύστημα σε κακέκτυπη απομίμηση του αμερικανικού. Οι πρώτες ενδείξεις για το νέο εκλογικό νόμο επιβεβαιώνουν αυτήν την προοπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κινηθεί στον αντίποδα αυτής της «μετα»νεοφιλελεύθερης συναίνεσης ασκώντας δομική αντιπολίτευση, τόσο στο κοινωνικό όσο και στο προγραμματικό επίπεδο.

Η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ το Νοέμβρη πρέπει να έχει αποφασιστικό χαρακτήρα, να γίνει με όσο το δυνατόν περισσότερους εκλεγμένους αντιπροσώπους από συνελεύσεις και να παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα που θα εξασφαλίζουν την αντιπροσώπευση συνιστωσών, ανένταχτων, τοπικών, κλαδικών και θεματικών επιτροπών, φύλων κ.ά.

Κεντρικός στόχος πρέπει να είναι η εμβάθυνση και η ομογενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, στην κατεύθυνση της μετεξέλιξής του σε ενιαίο φορέα σε βάθος χρόνου. Ένα πρώτο βήμα μπορεί να γίνει στη Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη, με την ενίσχυση της ενιαίας πανελλαδικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ ως ενοποιούμενου πολιτικού χώρου, με άμεσα κατοχυρωμένες τις διπλές εντάξεις και κάρτα μέλους..

Κεντρική επιδίωξη στη Συνδιάσκεψη πρέπει να είναι ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε χώρο με δημοκρατική λειτουργία σε όλα τα πεδία του, που σε πρώτη φάση θα επιτευχθεί με το συνδυασμό εκλογής και ποσοστώσεων όλων των οργάνων.

Παράλληλα, να υλοποιηθούν οι αποφάσεις προηγούμενων σωμάτων:
- Για να λειτουργήσει άμεσα Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ που να κατοχυρώνει την πλουραλιστική εκπροσώπηση στα ΜΜΕ
- Για να εκδοθεί έντυπο του ΣΥΡΙΖΑ
- Για να εξασφαλιστεί η συριζική ρύθμιση των οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις ανάγκες του εγχειρήματος. Να δημιουργηθεί πραγματικό και ισχυρό ταμείο του ΣΥΡΙΖΑ.
- Για να κατοχυρωθούν θητείες για όλα τα όργανα, καθώς και χρονικά διαστήματα διεξαγωγής όλων των σωμάτων, ενιαία κέντρα αποφάσεων, αναβάθμιση των κοινών λειτουργιών κοινοβουλευτικής ομάδας και γραμματείας, λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας και της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας σε συριζικό πλουραλιστικό πλαίσιο. Επίσης, να ισχύσουν θεσμοί εναλλαγής στα όργανα και σε καίριες θέσεις.

1. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Με ένα παντοδύναμο πλέον και πλήρως μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ, με μια Δεξιά να προσπαθεί να συνέλθει από τη συντριβή και το ΚΚΕ να ψάχνει τις αιτίες που υποχώρησε για πρώτη φορά από τη διάσπαση του ενιαίου ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να πιάσει ξανά το νήμα της περιόδου 2007/2008 – το οποίο κόπηκε ξαφνικά από τον περασμένο Δεκέμβρη με αποτέλεσμα σήμερα να αλλοιώνονται τα αριστερά/ανατρεπτικά του χαρακτηριστικά – που τον οδήγησαν τότε στην πρωτόγνωρη για τη μεταπολιτευτική Αριστερά δημοσκοπική άνοδο. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει :

- Να διαμορφωθεί ως ένας σύγχρονος, ριζοσπαστικός και ανατρεπτικός σχηματισμός της αριστεράς, με όραμα το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, με στρατηγική υπέρβασης και όχι διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος, για να μπορέσει να εμπνεύσει τη νεολαία και να ενεργοποιήσει τους πολίτες να συστρατευθούν ξανά στον αγώνα για μια κοινωνία που θα έχει στο κέντρο της προσοχής της τον άνθρωπο.

- Ως πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς, να είναι εξ ορισμού αντιπαραθετικός και σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, κριτικός αλλά και συναγωνιστικός με όλα εκείνα τα κόμματα και τις οργανώσεις που κινούνται σε αντινεοφιλελεύθερη, ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση

- Ως πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς, θα μπορέσει να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες για την αναγέννηση της Αριστεράς, που δε θα είναι ένα απλό άθροισμα από τα απομεινάρια του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος του παρελθόντος. Αριστερά που δεν θα είναι παραδομένη στο σύστημα. Αριστερά θεμελιωμένη στο σήμερα, κινηματική, ανατρεπτική, με προοπτική τη σοσιαλιστική κοινωνία.

1-1. Για να δυναμώσουν οι δεσμοί με την κοινωνία

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να οικοδομήσει πραγματικές σχέσεις με τα πλατιά λαϊκά στρώματα, όχι απλώς μιλώντας στις ευαισθησίες τους ή υιοθετώντας τα προβλήματά τους, αλλά συμμετέχοντας ενεργά στους αγώνες τους και προσπαθώντας να τα συναντήσει και προγραμματικά στους τόπους που μένουν και εργάζονται. Να μετατρέψει την επικοινωνία με την κοινωνία σε μόνιμη σχέση. Γι ‘αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το αμέσως επόμενο διάστημα χρειάζεται:

- Να δώσει τη μάχη για να κερδίσει η ενωτική – κινηματική – ριζοσπαστική Αριστερά το στοίχημα της μαζικής επιρροής στη νεολαία, απέναντι στις «αξίες» του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Να βάλει τους όρους για μια νέα ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία.

- Να εντάξει πιο αιχμηρά στην πολιτική του παρέμβαση τα «μέτωπα» της πάλης ενάντια στο ρατσισμό και τον εθνικισμό, ενάντια στην ποικιλόμορφη καταπίεση των γυναικών, τις κλιματικές αλλαγές και την οικολογική κρίση

- Να δημιουργήσει τους όρους για μια νέα δυναμική των σοσιαλιστικών ιδεών, στην Αριστερά, στα κινήματα, την κοινωνία. Το ζήτημα των αντικαπιταλιστικών ιδεών και του σοσιαλιστικού οράματος σήμερα είναι κρίσιμο για την ανασυγκρότηση, με όρους προοπτικής και νίκης, της Αριστεράς.

- Να αποκτήσει δομές που να μπορούν να δώσουν μάχες στην κοινωνία, αλλά και να εντάξουν ισότιμα ανένταχτους/ες της Αριστεράς και αγωνιστές/στριες των κινημάτων στις γραμμές του.

- Να επικοινωνήσει με συνέπεια και μέσα στο μαζικό κίνημα το πρόγραμμά του.

Η βασικότερη και πλέον επείγουσα είναι η δημιουργία προϋποθέσεων για την ισότιμη στράτευση και ενεργοποίηση μέσα από τις γραμμές του των χιλιάδων ανένταχτων αγωνιστών/στριών που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, εμπνέονται από το ενωτικό πολιτικό εγχείρημα και θέλουν να στρατευτούν ξανά στην Αριστερά. Πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για τη στήριξη και μαζικοποίηση των Τοπικών Επιτροπών και τη δημιουργία Τοπικών Επιτροπών όπου δεν υπάρχουν, να καλέσουμε ανοιχτά τον κόσμο του ΣΥΝ, της Αριστεράς και των κινημάτων να συσπειρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει οι διαδικασίες στη βάση να γίνουν πιο συλλογικές και μαζικές.

Στη βάση αυτή, η εισαγωγή της «έννοιας του μέλους ΣΥΡΙΖΑ» στις Τοπικές Επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ είναι το ώριμο και αναγκαίο βήμα ώστε να ενταχθεί μαζικά στις γραμμές του και να λειτουργήσει ισότιμα, καταρχήν σε τοπικό επίπεδο αλλά και με την αποφασιστική παρουσία του στις διαδικασίες, ένα μέρος από το πολύτιμο αυτό δυναμικό. Οι εμπειρίες από τις Τοπικές Επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα στην επαρχία, επιβεβαιώνουν σχεδόν καθολικά την ύπαρξη τέτοιων διαθέσεων σε ένα ευρύτερο πολιτικό δυναμικό.

1-2. Για ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό πρόγραμμα άμεσων ριζοσπαστικών στόχων, εύληπτων από τους πολίτες και τη νεολαία, που θα απαντούν και στα χρόνια προβλήματα του ιδιόμορφου ελληνικού καπιταλισμού: μεσαία τάξη με αξιόλογη ακίνητη περιουσία, σχεδόν εξαφάνιση της εργατικής τάξης με την κλασική της έννοια, αύξηση της νέας γενιάς εργαζομένων (κυρίως επισφαλούς εργασίας) στους τομείς παροχής υπηρεσιών όπως τουρισμός, τράπεζες, ταχυμεταφορές, σούπερ μάρκετ κλπ.

Το πρόγραμμα θα πρέπει να περιέχει συγκεκριμένες αιχμές που θα συγκινούν και θα κινητοποιούν τους πολίτες για την επίτευξη αυτών των στόχων. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανάγκη να μιλήσει για μια νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας μέσα από την ανασυγκρότηση του Κράτους, της Παιδείας, της Υγείας, των Δημοσίων Υπηρεσιών και Οργανισμών, της Αγροτικής Οικονομίας και των Αγροτικών Συνεταιρισμών, των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποκτήσει ένα τέτοιο σαφές πρόγραμμα μίνιμουμ αιτημάτων γιατί είναι πολλαπλά αναγκαίο. Πρώτον, ένα τέτοιο πλαίσιο μίνιμουμ αιτημάτων είναι απαραίτητο για να οικοδομηθούν οι ευρύτερες δυνατές πολιτικές και κοινωνικές συσπειρώσεις μάχης ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές και το νεοφιλελευθερισμό. Δεύτερον, μόνο έτσι θα αποσαφηνίζονται οι σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

1-3. Προγραμματικοί στόχοι

Οι στόχοι ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να:

α) Προτείνουν ένα εναλλακτικό σχέδιο ανασυγκρότησης των Δημόσιων Υπηρεσιών και Οργανισμών και να ανοίγουν πόλεμο με τις πελατειακές σχέσεις, την καθετοποιημένη διαφθορά σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό λόγω της πολιτικής των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας τόσο σε πολιτικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

β) Παρουσιάζουν ένα συνοπτικό σχέδιο συγκεκριμένων δημοσίων επενδύσεων που θα δημιουργούν θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε αντιπαράθεση με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα του ΠΑΣΟΚ.

γ) Προτείνουν ένα νέο σχέδιο αναθέρμανσης της αγροτικής παραγωγής με αναζωογόνηση της υπαίθρου και των Συνεταιρισμών, ενίσχυσης των μικρομεσαίων αγροτών (οικονομικής και επιστημονικής) προκειμένου να προχωρήσουν σε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης τόσο στη γεωργία όσο και στην κτηνοτροφία.

δ) Μιλήσουν για την ανάγκη αλλαγής της τουριστικής πολιτικής με την ποιοτική αναβάθμιση των τουριστικών υπηρεσιών που προσφέρει η χώρας μας, οι οποίες – όπως αναπτύχθηκαν με ευθύνη κυρίως των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ τις δεκαετίες ’80 και ’90 – συνήθως είναι πολύ ακριβές όσον αφορά τις τιμές και υποβαθμισμένες όσον αφορά την ποιότητα των υπηρεσιών, ενώ η επιβάρυνση του περιβάλλοντος σε πολλές περιοχές από την «πράσινη» ανάπτυξη των προηγούμενων δεκαετιών είναι δραματική.

ε) Παρουσιάζουν ένα φορολογικό σχέδιο για μια μεγάλη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, με φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων, των off shore εταιρειών και των κερδοφόρων επιχειρήσεων και των τραπεζών.

στ) Να αναδεικνύουν την αξία του πολιτισμού ως κοινωνικού αγαθού. Η χώρα μας έχει το προνόμιο να διαθέτει πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, την οποία πρέπει να αναδείξει χωρίς όμως να ενισχύει την εμπορευματοποίησή της. Η επικράτηση της λογικής της κέρδους έχει οδηγήσει τον πολιτισμό σε μαρασμό και την πολιτιστική πολιτική σήμερα να εξαρτάται αποκλειστικά από τις προτεραιότητες των ιδιωτών και των επιχειρηματικών φορέων.

2. ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

2-1. Ομοσπονδιακή δομή

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκτήσει ομοσπονδιακή οργανωτική δομή, η οποία να εξασφαλίζει «δικαιώματα» και πολιτική ισοτιμία στους/στις ανένταχτους/ες, το δικαίωμα στις υπάρχουσες συνιστώσες (κόμματα και οργανώσεις) να διατηρήσουν την πολιτικοϊδεολογική και οργανωτική τους αυτονομία και ιδιαίτερη ταυτότητα και φυσικά την πλήρη ελευθερία σχηματισμού τάσεων, ρευμάτων ή και νέων οργανώσεων στο εσωτερικό του. Μια τέτοια δομή, με δικαίωμα συμμετοχής σε άτομα και οργανώσεις, με τα δικαιώματα και την ισοτιμία των ατόμων και των οργανώσεων διασφαλισμένα, με τα δικαιώματα της πλειοψηφίας αλλά και των μειοψηφιών διασφαλισμένα και χωρίς τη δυνατότητα «καπελωμάτων», θα είναι ευεργετική για το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά και τα κινήματα.

Αναγνωρίζουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μετατραπεί αύριο σε ενιαίο πολιτικό φορέα/κόμμα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας φοβίζει μια τέτοια προοπτική. Η παρουσία οργανωμένων τάσεων, ρευμάτων και ξεχωριστών συνιστωσών στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να λειτουργήσει θετικά, να αναδείξει τον πλούτο και τα πλεονεκτήματα της συνύπαρξης της Αριστεράς κόντρα στην πολυδιάσπαση που τη χαρακτηρίζει και να παίξει καταλυτικό ρόλο για διεργασίες στην υπόλοιπη Αριστερά.

Οι τοπικές και θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν παρά να αποτελούν τα ζωντανά κύτταρα της σύγχρονης Αριστεράς. Κατανοώντας τις ευαισθησίες των συνιστωσών και τις φοβίες απέναντι στον ΣΥΝ, τις καλούμε να τις ξεπεράσουν, και σε συνδυασμό με την πρότασή μας για την μετατροπή του ΣΥΝ σε κόμμα μελών προτείνουμε τα εξής για τον ΣΥΡΙΖΑ:

α)Άμεση δημιουργία τοπικών και θεματικών οργανώσεων ΣΥΡΙΖΑ παντού όπου δεν υπάρχουν.

β)Καθιέρωση κάρτας μέλους, διπλή ένταξη για τα μέλη συνιστωσών

γ)Καμία ποσόστωση για συνιστώσες στο τοπικό και πρωτοβάθμιο επίπεδο

δ)Ποσόστωση για συνιστώσες μόνο για την πρώτη Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή (ΠΣΕ) που θα προκύψει από την Συνδιάσκεψη του Νοέμβρη σε ποσοστά.

ε)Εκλογή του πρώτου αντιπροσωπευτικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ από ολόκληρη την συνδιάσκεψη κι όχι μόνο με προκαθορισμένες λίστες από τις συνιστώσες. Οι συνιστώσες να έχουν πολύ περισσότερες υποψηφιότητες από αυτές που τους αναλογούν και να ψηφίσει όλο το σώμα ποιους επιλέγει.

2-2. Ποσοστώσεις

Συγκρότηση Κεντρικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ με συμφωνημένες ποσοστώσεις για τις συνιστώσες και τους ανένταχτους. Η σταυροδοσία θα είναι το 40% των εκλεγόμενων σε ενιαία λίστα και όλες οι αποφάσεις στο όργανο αυτό θα λαμβάνονται με αυξημένη πλειοψηφία 3/4 και θα είναι δεσμευτικές για όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Το όργανο αυτό χαράσσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για όλα τα ζητήματα και έχει διετή θητεία. Η ψηφοφορία θα αφορά όλες τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ με εφορευτική επιτροπή που θα αποτελείται από 2 μέλη του ΣΥΝ, 1 από κάθε οργάνωση που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ εφόσον θέλει και μπορεί και 1 ανένταχτο.

Επίσης, θα πρέπει να καθιερωθεί ποσόστωση γυναικών στα συντονιστικά όργανα (π.χ. 35%) σαν πρώτο βήμα, με δηλωμένο στόχο και προοπτική να κατακτηθεί ισότιμη συμμετοχή (50 – 50) των φύλων στην πράξη.

2-3. Κεντρικά και περιφερειακά όργανα

Καθιερώνεται η διεξαγωγή συνεδρίου ανά διετία. Αποτελείται από εκλεγμένους αντιπροσώπους, παίρνει αποφάσεις για τα βασικά πολιτικά ζητήματα της περιόδου και για τα καθήκοντα, εκλέγει την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή η οποία εκλέγει την Κεντρική Γραμματεία.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη γίνεται κάθε χρόνο και αποκτά χαρακτηριστικά αποφασιστικού οργάνου. Αποτελείται από την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή, τις νομαρχιακές, τοπικές και κλαδικές-θεματικές Επιτροπές που έχουν και την αποφασιστική ψήφο. Είναι όμως ανοιχτή σε όλους και όλοι έχουν το δικαίωμα της τοποθέτησης και κατάθεσης απόψεων.

Η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή συνεδριάζει τακτικά τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο ανάμεσα στο Συνέδριο και την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, εκτός εάν προκύψουν ζητήματα μείζονος σημασίας.

2-4. Συναίνεση και ειδικές πλειοψηφίες

Στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων θα πρέπει να εξαντλείται η δυνατότητα απόφασης με συναίνεση, αλλά στις περιπτώσεις που αυτό δεν εξασφαλίζεται, οι αποφάσεις θα παίρνονται με σύστημα απλής ή ενισχυμένης πλειοψηφίας ανάλογα με την περίπτωση.

Σε όλα τα εκλεγμένα όργανα, όπως είναι οι τοπικές Συντονιστικές Επιτροπές, οι νομαρχιακές Γραμματείες, η Κεντρική Γραμματεία, η ΠΣΕ και το Συνέδριο, όπου θα υπάρχει σύστημα αντιπροσώπευσης με βάση ποσοστώσεις, οι αποφάσεις μπορούν να παίρνονται με ενισχυμένη πλειοψηφία ²/3 για μείζονος σημασίας θέματα (πχ πρόγραμμα, πολιτικές συμμαχίες, κλπ) και με απλή πλειοψηφία σε όλα τα υπόλοιπα. Με το δικαίωμα των μειοψηφιών κατοχυρωμένο, κάθε μειοψηφούσα άποψη θα είναι στη διάθεση των μελών και των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ για να τη μελετήσουν και να πάρουν θέση, αν επιθυμούν.

Η περίπτωση της Γενικής Συνέλευσης της τοπικής οργάνωσης είναι διαφορετική, καθώς εδώ αν οι αποφάσεις παίρνονται με απλή πλειοψηφία υπάρχει κίνδυνος να καταλήγουν να αποτελούν αποφάσεις της μεγαλύτερης συνιστώσας (ΣΥΝ). Γι’ αυτό εδώ απαιτείται μια ειδική πλειοψηφία η οποία είτε θα είναι ενισχυμένη (π.χ. 75%) είτε θα απαιτεί το 50% των ανένταχτων παρόντων και το 50% των συνιστωσών. Το θέμα των λεπτομερειών και της ακριβούς μορφής της ενισχυμένης πλειοψηφίας μπορεί να συζητηθεί στη βάση και της εμπειρίας που θα έχει αποκτηθεί.

Για αποφάσεις σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα στρατηγικής και τακτικής, που υπάρχουν σοβαρές αποκλίσεις και διαφωνίες μπορεί να ζητηθεί από τη Κεντρική Γραμματεία ή το 20% των μελών του ΣΥΡΙΖΑ δημοψήφισμα, προκείμενου όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να αποφασίσουν (π.χ. πολιτικές συμμαχίες)

2-5. Τοπικές – κλαδικές –θεματικές Επιτροπές

Οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές καθώς και οι θεματικές επιτροπές αποτελούν το κύτταρο της πολιτικής δράσης του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο ευθύνης τους. Δεν αποτελούν απλά «παραρτήματα» του «κεντρικού» ΣΥΡΙΖΑ. Η σημασία και ο ρόλος τους θα πρέπει να αναγνωρίζεται στην πράξη και να μην υποβαθμίζεται σε εκτελεστές των αποφάσεων των κεντρικών οργάνων και σε «αφισοκολλητές». Αυτό πρέπει να αλλάξει ριζικά.

Θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν για ό,τι τις αφορά χωρίς την αναγκαστική παρουσία των κεντρικών στελεχών και χωρίς την υποχρέωση των οργανώσεων να αποδέχονται την άποψη του κέντρου σαν αδιαμφισβήτητη.

Θα πρέπει να μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα και να παίρνουν θέσεις και για τα τα κεντρικά  και τοπικά ζητήματα, να αποφασίζουν για εκστρατείες και δράσεις που αφορούν το χώρο ευθύνης τους και να παρεμβαίνουν με τις αποφάσεις τους στη συζήτηση ζητημάτων που αφορούν το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. πρόγραμμα). Θα πρέπει να απολαμβάνουν μεγάλης αυτονομίας και να έχουν τη δυνατότητα επεξεργασίας πολιτικών προτάσεων τις οποίες να καταθέτουν στο πλαίσιο της συλλογικής προσπάθειας, έτσι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να καταλήξει στις πιο πλήρεις και ολοκληρωμένες πολιτικές θέσεις, τακτικές και δράσεις.

Κατεύθυνσή μας πρέπει να είναι η ανάδυση “συριζικών” αυτοδιοικητικών και συνδικαλιστικών σχημάτων από τις αντίστοιχες τοπικές και κλαδικές επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ. Ως κόμμα οφείλουμε να επαναξιολογήσουμε και να βάλουμε τέλος στις συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ, εξ’ αιτίας των οποίων για μιάμιση δεκαετία καταγραφόμαστε ως συμπληρωματική και συστημική δύναμη στους χώρους που φτιάχνονται οι συνειδήσεις, δηλ. τις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, πολλώ δε μάλλον απ’ τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ είναι πια κυβέρνηση και δεν δείχνει να αμφισβητεί τα “νεοφιλελεύθερα κεκτημένα” των κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή.

2-6. Οικονομικά

Για να μπορούν να γίνουν όλα τα πιο πάνω, μια από τις απαραίτητης προϋποθέσεις είναι οι επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν  τους απαραίτητους κοινωνικούς πόρους. Η σημερινή εικόνα, όπου τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ μοιράζονται αποκλειστικά στις συνιστώσες του, πρέπει να τερματιστεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τη χρηματοδότηση των συνιστωσών του, θα πρέπει να έχει οικονομική αυτοτέλεια σαν ΣΥΡΙΖΑ, που να του επιτρέπει σοβαρές πρωτοβουλίες σε κεντρικό επίπεδο (γραφεία, έντυπο, επαγγελματίες ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) καθώς και σε επίπεδο τοπικών οργανώσεων, που θα διασφαλίζεται από τη δέσμευση ενός ποσοστού της κρατικής χρηματοδότησης, μαζί με ένα αντίστοιχο ποσοστό από τις αποζημιώσεις βουλευτών και ευρωβουλευτών. Το ποσό αυτό να μοιράζεται στα κεντρικά γραφεία στις νομαρχιακές και τοπικές οργανώσεις, προκειμένου να υλοποιούν τις δράσεις τους.

2-7. ΜΜΕ

Να αλλάξει το καθεστώς εκπροσώπησης στα ΜΜΕ και να συσταθεί ένα πολυτασικό Γραφείο Τύπου με ουσιαστικές αρμοδιότητες και πολιτική ισχύ, το οποίο θα καθορίζει και θα ελέγχει τους προς τα έξω εκπροσώπους.

Η εξασφάλιση της δημόσιας έκφρασης των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ από συντρόφους/ες του ΣΥΡΙΖΑ που θα επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι από παράγοντες που επιλέγουν τα ίδια τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης είναι ζωτικής σημασίας. Να υπάρχει εναλλαγή προσώπων. Να διαμορφωθεί μεσοπρόθεσμα ένα δημοσιογραφικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ.

3. ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΜΠΝΕΕΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

Η μαζικότητα των διαδικασιών, οι πολιτικές απαντήσεις στελεχών και συνιστωσών, η συμμετοχή και επιλογή μελών και φίλων, θα καθορίσουν το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, που κανέναν δεν ικανοποιεί όπως είναι σήμερα. Η άρχουσα τάξη πέτυχε το προηγούμενο διάστημα κάτι σημαντικό: Την ήττα των προσδοκιών για μια Αριστερά που εμπνέει ανατροπές, όπως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο.

Η δουλειά μας σήμερα είναι να αναστήσουμε αυτήν την προσδοκία σε όσους το προηγούμενο διάστημα μας άκουσαν, μας ακολούθησαν, εμπνεύστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έμειναν μαζί μας γιατί τους απογοητεύσαμε με τις παλινδρομήσεις και την αναξιοπιστία μας. Για να γίνει και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ η Αριστερά που εμπνέει τη νεολαία, που εξεγείρει την κοινωνία. Η Αριστερά που θέλει και μπορεί να φέρει την πολυπόθητη ανατροπή του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού.

του Γιώργου Ματθαίου*

Είναι κρίμα το 2010 η αριστερά να πληρώνει λάθη του παρελθόντος. Ο συναγωνιστής Περικλής Κοροβέσης υπέπεσε σε πολιτικό λάθος. Αντί να πει ότι ο ενιαίος ΣΥΝ το 1989 σφράγισε τη μετέπειτα πολιτική ζωή του τόπου διαιωνίζοντας τον δικομματισμό με τη συμμετοχή του στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα, είπε ότι χρηματίστηκε.

Ο συναγωνιστής Περικλής Κοροβέσης, αντί να κριτικάρει την αριστερά για την ολέθρια συναίνεση που έδωσε σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο και το πληρώνει μέχρι σήμερα και να αναδείξει την πολιτική ευθύνη εκείνων από την ηγεσία του ενιαίου Συνασπισμού που δέχτηκαν να δώσουν με απευθείας ανάθεση στην κοινοπραξία Siemens – Intracom τις 470.000 ψηφιακές παροχές και να την καταστήσουν καταλύτη της πολιτικής ζωής που έλυνε και έδενε, που έδιωχνε υπουργούς και κυβερνήσεις, διάλεξε τον δρόμο των φημών.

Ο ενιαίος ΣΥΝ τότε δεν χρηματίστηκε. Απλά έγινε το δεκανίκι που έδωσε άλλα 20 χρόνια ζωής στον δικομματισμό της μίζας, της ρεμούλας, των αδιαφανών προμηθειών και της πολιτικής κατάπτωσης.

Ο ΣΥΝ και η αριστερά στο σύνολό της δεν έκαναν ποτέ αυτοκριτική για όσα έγιναν το 1989. Ο ενιαίος ΣΥΝ είχε την πολιτική ευθύνη που συναίνεσε στην παράδοση του ΟΤΕ στην εταιρεία του Σωκράτη Κόκκαλη και των Γερμανών συνεργατών του. Ο ενιαίος ΣΥΝ είχε την πολιτική ευθύνη που παρέδωσε την τηλεόραση και τα ραδιόφωνα στους εκδότες, και σήμερα λειτουργούν χωρίς άδεια, χειραγωγούν την κοινή γνώμη, γίνονται τιμητές της πολιτικής ζωής, ενώ στην κυριολεξία είναι παράνομοι. Γι’ αυτό το έγκλημα εις βάρος του ελληνικού λαού δεν μιλά ούτε ο ΣΥΝ ούτε το ΚΚΕ, με μια συνένοχη σιωπή.

Σήμερα που το πολιτικό σύστημα -που οικοδομήθηκε το 1974 και πήρε παράταση ζωής το 1989- τρίζει συθέμελα και απαξιώνεται από την κοινωνία είναι η ώρα της βαθιάς αυτοκριτικής για την αριστερά και τα στελέχη που πρωταγωνίστησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι η ώρα της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, όπως μας πληροφορεί ο Λεωνίδας Κύρκος από τα «Νέα» και μάλιστα με το χειρότερο και πιο δεξιό ΠΑΣΟΚ της μεταπολιτευτικής περιόδου. Αυτή η ώρα πέρασε από τη δεκαετία του ‘80 και μετά, όταν το ΠΑΣΟΚ διαψεύδοντας κάθε ελπίδα των αριστερών και δημοκρατικών πολιτών αυτού του τόπου, έκανε πλιάτσικο στο δημόσιο χρήμα, διέλυσε το κράτος με τους απίστευτους διορισμούς από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα, αποτέλειωσε τον παραγωγικό ιστό αυτής της χώρας με τις πολιτικές του κάνοντας την Ελλάδα ένα απέραντο κατάστημα δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών, αστυνομικών, αεριτζίδικης μεσαίας τάξης που βολεύεται στην κομπίνα και λοιπών «δημοκρατικών» δυνάμεων.

Ήρθε η ώρα τώρα που τρίζουν τα θεμέλια του οικοδομήματος που λέγεται μεταπολιτευτική ελληνική δημοκρατία, τώρα που ο δικομματισμός συγκλονίζεται από τα σκάνδαλα και την απαξίωση, η αριστερά να αλλάξει ρότα. Όχι συναινώντας σε ένα νέο ‘89, όπως μας καλεί ο Λεωνίδας Κύρκος και μερικά στελέχη της ηγεσίας του ΣΥΝ και της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επανιδρύοντας από τις στάχτες της την αριστερά του 21ου αιώνα. Μια αριστερά που έχει ανάγκη σήμερα η κοινωνία που δεν έχει από πού να πιαστεί και ποιον να πιστέψει.

Η περυσινή δημοσκοπική άνοδος δεν ήταν τυχαία. Αλλά τα στελέχη του ΣΥΝ που τη διαχειρίστηκαν κατ’ αποκλειστικότητα -και θέλουν και σήμερα να συνεχίσουν να διαχειρίζονται τις τύχες της αριστεράς- επέδειξαν ανεπάρκεια και λογική ήττας.

Είναι ανθρώπινο. Τα σημερινά στελέχη του ΣΥΝ στην πλειονότητά τους προέρχονται από την τραγική ήττα του κομμουνιστικού κινήματος του 20ού αιώνα. Δεν έχουν τη νοοτροπία του νικητή. Φοβούνται τον κόσμο, γιατί φοβούνται -πρωτίστως- τις ανατροπές μέσα στο κόμμα και στην κοινωνία. Δεν πρόκειται όμως να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η αριστερά στέρεψε, την ώρα μάλιστα που η απαξίωση της πολιτικής είναι στο απόγειο. Μάλλον στέρεψαν οι ίδιοι, κρατώντας επί χρόνια τις κομματικές καρέκλες, τελείως αποκομμένοι από την κοινωνία και τη βάση της αριστεράς, από τον απλό κόσμο που συνεχίζει να παλεύει, να ονειρεύεται και να δίνει μικρές καθημερινές μάχες σε δύσκολες συνθήκες.

Αγαπητοί σύντροφοι της ηγεσίας του ΣΥΝ, πριν ζητήσετε τη διαγραφή του σ. Περικλή Κοροβέση, καλό είναι να κάνετε την αυτοκριτική σας για το τι προσφέρατε μέχρι σήμερα στην αριστερά. Γιατί τα αποτελέσματα είναι πλέον του δέοντος πενιχρά.

Και μην μου πείτε ότι «κρατήσατε τη δάδα αναμμένη», γιατί αυτό το έκαναν περισσότερο οι απλοί αριστεροί που σας ψηφίζουν κάθε τόσο, ο κόσμος που παραμένει ανένταχτος μακριά από ίντριγκες και παρασυναγωγές. Που παλεύει την ημέρα με τα καθημερινά του προβλήματα και δεν πίνει καφέ στις 11 το πρωί στην Κουμουνδούρου, στου Ψυρρή και στο Κολωνάκι διαβάζοντας τις εφημερίδες.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

Στο 5ο Συνέδριο η λίστα της Πρωτοβουλίας είχε εκλέξει 4 μέλη στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, τους σ. Γιώργο Χελάκη, Κώστα Μαρματάκη, Χρήστο Πιλάλη και Ρούσσα Μαρκάκη. Ακολούθως ο σ. Μαρματάκης εκλέχθηκε και στην Πολιτική Γραμματεία.

Δεδομένου ότι η εναλλαγή στα κομματικά αξιώματα αποτελεί βασική αρχή της τάσης, στην πρόσφατη σύνοδο της ΚΠΕ (που συνέπεσε με το μέσο της θητείας της) ολοκληρώθηκε η αντικατάσταση των παραπάνω με τους τέσσερις πρώτους επιλαχόντες.

Έτσι η νέα “τετράδα” αποτελείται από τους: Βαγγέλη Πιλάλη (ΠΚ Περιστερίου), Μάρκο Χατζησάββα (ΠΚ Χανίων), Βρασίδα Ζευγολατάκο (ΠΚ Μανιάτικων Πειραιά) και Βούλα Πασχάλη (ΠΚ Περιστερίου). Στην Πολιτική Γραμματεία πηγαίνει ο σ. Πιλάλης.

Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις εξελίξεις στο ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, κατέθεσε μια πρώτη αποτίμηση με την ανακοίνωση της 12ης Ιουνίου, όπου ανέφερε μια σειρά λόγους που οδήγησαν στο αρνητικό αποτέλεσμα. Ωστόσο οι συνεχείς εσωκομματικές και ενδοσυριζικές διαμάχες μας υποχρεώνουν να τοποθετηθούμε εκ νέου σε μια σειρά ζητήματα που ανέκυψαν στη συνέχεια.

1. ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ

Είμαστε υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να επαναφέρουμε τις προτάσεις που είχαμε θέσει υπ’ όψιν των κομματικών μελών στο 5ο Συνέδριο με το εναλλακτικό μας σχέδιο. Επιγραμματικά και ομαδοποιημένα, οι προτάσεις μας για την οργανωτική ανασυγκρότηση του Κόμματος είναι οι εξής:

- Περιοδικότητα στα κομματικά αξιώματα (ΚΠΕ – ΠΓ) με αναδρομική ισχύ. Πλαφόν στις βουλευτικές θητείες (τρεις με αναδρομική ισχύ). Περιοδικότητα στις συνδικαλιστικές εκπροσωπήσεις (τρεις θητείες με αναδρομική ισχύ). Καθιέρωση του θεσμού της εναλλαγής στα δημόσια και κομματικά αξιώματα. Καθιέρωση ισάριθμης συμμετοχής γυναικών – ανδρών στα ψηφοδέλτια.

- Κατάργηση της θέσης του προέδρου του Κόμματος και εκλογή Γραμματέα της ΚΠΕ. Μείωση μελών της Πολιτικής Γραμματείας στην κατεύθυνση της λειτουργικότητας του οργάνου. Η ΠΓ να καταρτίζει πρόγραμμα δράσης με συγκεκριμένες χρεώσεις και χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή των αποφάσεων του Συνεδρίου. Να σταματήσει να υποκαθιστά την ΚΠΕ και να αγνοεί τις οργανώσεις του κόμματος.

- Κατάρτιση κώδικα δεοντολογίας για τις δημόσιες εμφανίσεις των στελεχών μας στα ηλεκτρονικά αλλά και τα άλλα ΜΜΕ. Τακτική αξιολόγηση με ευθύνη της ΚΠΕ όλων των επαγγελματικών στελεχών και των αποσπασμένων

- Ανάδειξη των Πολιτικών Κινήσεων σε βασικό κύτταρο της κομματικής ανασυγκρότησης. Καταπολέμηση του φαινομένου κάποιες κινήσεις να αποτελούν κλειστά κλαμπ, με μοναδική λειτουργία την εκλογή συνέδρων. Καταπολέμηση των κρουσμάτων αποκλεισμού, μικρομεγαλισμού και μονοπώλησης των θέσεων ευθύνης από “τοπικούς κομματικούς παράγοντες” που αυθαιρετούν με τασικές πλάτες. Όλες οι σημαντικές αποφάσεις να περνούν από τις ΠΚ πριν ληφθεί απόφαση από την ΚΠΕ. Διεξαγωγή τακτικών εσωκομματικών δημοψηφισμάτων για τα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα.

2. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝ

Μπροστά στη νέα αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού μετά την κρίση, ο οποίος προσπαθεί να καταλύσει πλέον κάθε δικαίωμα των εργαζομένων, ο ΣΥΝ πρέπει με σύγχρονους όρους να αντιπαρατεθεί κάθετα και αντιθετικά προς τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Ο ΣΥΝ πρέπει να τονίζει ότι όχι μόνο δεν είναι συγγενής δύναμη του νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ, το οποίο με τις προτάσεις του κινείται στο χώρο της Δεξιάς, αλλά ανήκει στην αντίπερα όχθη, σε έναν άλλο ιδεολογικό και πολιτικό χώρο.

Ο ΣΥΝ οφείλει να συνεχίσει και να εμβαθύνει την «αριστερή στροφή του», βασικό σκέλος της οποίας είναι η συνεργασία του στον ΣΥΡΙΖΑ με τις άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας. Με τις δυνάμεις αυτές, καθώς και με άλλα κοινωνικά κινήματα που θα κινούνται στην ίδια κατεύθυνση, μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο για την ανασύνθεση της Αριστεράς.

Εάν τυχόν υπάρξει πισωγύρισμα από τη συγκεκριμένη πολιτική και στρατηγική επιλογή, η οποία με μεγάλη πλειοψηφία επικυρώθηκε απ’ τα δύο τελευταία συνέδρια, αυτό θα έχει ολέθριες συνέπειες για το ΣΥΝ, αφού θα δείξει ξανά ότι είναι αφερέγγυος και αναξιόπιστος απέναντι στους συμμάχους, τους ανένταχτους και την ελληνική κοινωνία.

3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Σε όλη αυτή την πορεία ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ από το Διαρκές Συνέδριο (Μάρτης ‘07) έως σήμερα, οι αδυναμίες του ενωτικού εγχειρήματος έγιναν ορατές. Γι’ αυτό και εμείς προτείνουμε για την αναζωογόνηση του ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας και τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν από μέλη της Π.Κ. των Αμπελοκήπων, τα εξής:

- Οργανωτική δομή στη βάση, με άμεση θεσμοθέτηση της ιδιότητας μέλους του ΣΥΡΙΖΑ και συγκρότηση οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ ανά περιοχή. Για τα μέλη των συνιστωσών, διπλή ένταξη (κάρτα μέλους ΣΥΝ ή άλλης συνιστώσας, κάρτα μέλους ΣΥΡΙΖΑ).

- Συγκρότηση Πανεθνικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ με συμφωνημένες ποσοστώσεις για τις συνιστώσες και τους ανένταχτους. Η σταυροδοσία θα είναι το 40 % των εκλεγόμενων σε ενιαία λίστα και όλες οι αποφάσεις στο όργανο αυτό θα λαμβάνονται με αυξημένη πλειοψηφία 3/4 και θα είναι δεσμευτικές για όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Το όργανο αυτό χαράσσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για όλα τα ζητήματα και έχει τριετή θητεία. Η ψηφοφορία θα αφορά όλες τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ με εφορευτική επιτροπή που θα αποτελείται από 2 μέλη του ΣΥΝ, 1 από κάθε οργάνωση που συμμετέχει στο ΣΥΡΙΖΑ εφόσον θέλει και μπορεί, και 1 ανένταχτο.

4. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να διαμορφωθεί ως ένας σύγχρονος, ριζοσπαστικός και ανατρεπτικός σχηματισμός της αριστεράς, με όραμα το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, με στρατηγική υπέρβασης και όχι διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος, για να μπορέσει να εμπνεύσει τη νεολαία και να ενεργοποιήσει τους πολίτες να συστρατευθούν ξανά στον αγώνα για μια κοινωνία που θα έχει στο κέντρο της προσοχής της τον άνθρωπο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένας τέτοιος πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς, θα είναι εξ ορισμού αντιπαραθετικός και σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, κριτικός αλλά και συναγωνιστικός με όλα εκείνα τα κόμματα και τις οργανώσεις που κινούνται σε αντινεοφιλελεύθερη, ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένας τέτοιος πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς, θα μπορέσει να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες για την αναγέννηση της Αριστεράς, που δε θα είναι ένα απλό άθροισμα από τα απομεινάρια του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος του παρελθόντος. Αριστερά που δεν θα είναι παραδομένη στο σύστημα. Αριστερά θεμελιωμένη στο σήμερα, κινηματική, ανατρεπτική, με προοπτική τη σοσιαλιστική κοινωνία.

5. ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ενωτική συμμαχία της Αριστεράς θα πρέπει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό πρόγραμμα άμεσων ριζοσπαστικών στόχων, εύληπτων από τους πολίτες και τη νεολαία, που θα απαντούν και στα χρόνια προβλήματα του ιδιόμορφου ελληνικού καπιταλισμού: μεσαία τάξη με αξιόλογη ακίνητη περιουσία, σχεδόν εξαφάνιση της εργατικής τάξης με την κλασική της έννοια, αύξηση της νέας γενιάς εργαζομένων (κυρίως επισφαλούς εργασίας) στους τομείς παροχής υπηρεσιών όπως τουρισμός, τράπεζες, ταχυμεταφορές, σούπερ μάρκετ κλπ.

Το πρόγραμμα θα πρέπει να περιέχει συγκεκριμένες αιχμές που θα συγκινούν και θα κινητοποιούν τους πολίτες για την επίτευξη αυτών των στόχων. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανάγκη να μιλήσει για μια νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας μέσα από την ανασυγκρότηση του Κράτους, της Παιδείας, της Υγείας, των Δημοσίων Υπηρεσιών και Οργανισμών, της Αγροτικής Πολιτικής και των Αγροτικών Συνεταιρισμών, των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποκτήσει ένα τέτοιο σαφές πρόγραμμα μίνιμουμ αιτημάτων γιατί είναι πολλαπλά αναγκαίο. Πρώτον, ένα τέτοιο πλαίσιο μίνιμουμ αιτημάτων είναι απαραίτητο για να οικοδομηθούν οι ευρύτερες δυνατές πολιτικές και κοινωνικές συσπειρώσεις μάχης ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές και το νεοφιλελευθερισμό. Δεύτερον, μόνο έτσι θα αποσαφηνίζονται οι σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Οι στόχοι ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να:

α) Προτείνουν ένα εναλλακτικό σχέδιο ανασυγκρότησης των Δημόσιων Υπηρεσιών και Οργανισμών και να ανοίγουν πόλεμο με τις πελατειακές σχέσεις, την καθετοποιημένη διαφθορά σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό λόγω της πολιτικής των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας τόσο σε πολιτικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

β) Παρουσιάζουν ένα συνοπτικό σχέδιο συγκεκριμένων δημοσίων επενδύσεων που θα δημιουργούν θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης.

γ) Προτείνουν ένα νέο σχέδιο αναθέρμανσης της αγροτικής παραγωγής με αναζωογόνηση της υπαίθρου και των Συνεταιρισμών, ενίσχυσης των μικρομεσαίων αγροτών (οικονομικής και επιστημονικής) προκειμένου να προχωρήσουν σε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης τόσο στη γεωργία όσο και στην κτηνοτροφία.

δ) Παρουσιάζουν ένα φορολογικό σχέδιο για μια μεγάλη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, με φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων, των off shore εταιρειών και των κερδοφόρων επιχειρήσεων.

Αθήνα, 11 Ιουλίου 2009

του Βαγγέλη Πιλάλη*

Η συζήτηση που έχει ανοίξει στο κόμμα, αλλά και στην ευρύτερη ανανεωτική-ριζοσπαστική αριστερά, έχει πάρει αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα με ευθύνη σύσσωμης της ηγεσίας που διαχειρίζεται το δημόσιο λόγο του ΣΥΝ και του ΣυΡιζΑ.

Το φαινόμενο του «να ασκείται πολιτική διαμόρφωσης εσωτερικών η εξωτερικών συσχετισμών» χρησιμοποιώντας τόσο προκλητικά τα ΜΜΕ, δεν ταιριάζει στην ηθική της δικής μας αριστεράς. Μέχρι πρότινος ήταν καταδικαστέα για τέτοιου είδους πρακτική τα προβεβλημένα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Σήμερα τείνει να διαμορφωθεί μια τέτοια κατάσταση από πολλές πλευρές εντός και εκτός Συν.

Με βάση τα παραπάνω, είναι επιτακτική ανάγκη η βάση του κόμματος να πάρει γενναίες αποφάσεις σε έκτακτο Συνέδριο (6ο). Το συνέδριο όμως δεν πρέπει να προκληθεί υπό καθεστώς πανικού και διαλυτικών φαινομένων. Η κατάλληλη περίοδος ενδεχομένως να είναι στα τέλη του φθινοπώρου, είτε ακόμα καλύτερα μετά τις πρόωρες εθνικές εκλογές. Τα μέλη αυτή τη φορά πρέπει -πιο υποψιασμένα από άλλοτε, με ψυχραιμία και μες σε συνθήκες αρκετού προσυνεδριακού χρόνου- να ζητήσουν σοβαρές πολιτικές εγγυήσεις από το σύνολο της ηγεσίας που θα εκλέξουν, για την πιστή και συνετή υλοποίηση – διαχείριση των αποφάσεών τους.

Η δημόσια αντιπαράθεση, τα «καρφώματα», οι «παραιτήσεις», οι «τάπες» που ανταλλάσουν μεταξύ τους αυτήν την περίοδο τα ηγετικά «στελέχη», σπρώχνουν το σύνολο του οργανωμένου κόσμου μας είτε σε μια λογική «υποχρεωτικής» στράτευσης στη μια η στην άλλη πλευρά της υποτιθέμενης και ταλαιπωρημένης πια Αριστερής Πλειοψηφίας του ΣΥΝ, είτε σε μια λογική νέων απλουστευτικών διαιρέσεων του κομματικού σώματος του τύπου οι «φιλοΣύριζα» και οι «κομματικοπατριώτες». Στην πραγματικότητα, πέρα από την «καθαρή» στάση της Ανανεωτικής Πτέρυγας που πιστεύει ότι ο Σύριζα είναι μια εκλογική συμμαχία με πολλά φυσιογνωμικά προβλήματα που ακυρώνουν στην πράξη τα «ανανεωτικά» χαρακτηριστικά του ΣΥΝ, όλοι οι υπόλοιποι (Αριστερή Πλειοψηφία ΣΥΝ, Συνιστώσες ΣΥΡΙΖΑ, Αλαβάνος) εκπροσωπούν στην τωρινή συγκυρία από δυσδιάκριτα και ασαφή έως επιπόλαια πολιτικά σχέδια. Ο τρόπος δε και η ένταση της αντιπαράθεσης υπονομεύουν κατ’ ουσίαν τον υγιή πυρήνα της διαφορετικότητας των απόψεων που μέχρις στιγμής έχουν καταγραφεί.

Είναι εμφανές ότι η αντιπαράθεση αυτή γίνεται ερήμην των μελών και μάλλον όχι και με τόσο καλές προθέσεις από αυτούς που με δημόσιο τρόπο την διεξάγουν. Αν το κλίμα αυτό συνεχιστεί για λίγο ακόμα καιρό, θα έχουμε ένα γενικευμένο κλίμα απογοήτευσης και αποχώρησης των πιο δραστήριων μελών του ΣΥΝ (που ουσιαστικά μόνο καταστατικά -δηλαδή στα χαρτιά- είναι κατοχυρωμένα), όσο και των άτυπων πλην όμως υπαρκτών «μελών» του Σύριζα.

Η Αριστερή Πλειοψηφία του ΣΥΝ πρέπει άμεσα και συντεταγμένα (άρα με αμοιβαίες υποχωρήσεις στο εσωτερικό της) να εγγυηθεί προς τα μέλη του κόμματος τη συνέχιση της αριστερής στροφής, χωρίς ταλαντεύσεις και πισωγυρίσματα. Το ίδιο πρέπει να πράξει και ο Πρόεδρος του Κόμματος που -προς ώρας- είναι και απευθείας υπόλογος στα μέλη. Το άνοιγμα στους Οικολόγους – Πράσινους μέσω της εσπευμένης ανάσυρσης της λογικής του «Τρίτου Πόλου», περισσότερα προβλήματα φυσιογνωμίας δημιουργεί (προσχώρηση σε λογική αντιπολιτευτικού κυβερνητισμού από την πίσω πόρτα), παρά προκαλεί ένα εποικοδομητικό κλίμα ριζοσπαστικών συμμαχιών στην ελληνική κοινωνία. Επίσης η «από τα πάνω» επιβολή ενός πιο «δημοκρατικού» οργανωτικού μοντέλου στον ΣΥΡΙΖΑ, πάλι δεν επιλύει κανένα πρόβλημα, αφού πλέον το κυρίως ζήτημα είναι να ξαναφέρουμε πίσω αυτούς που χάσαμε στην πορεία, μέσα από πολιτικές πρωτοβουλίες και ατζέντα που θα αναδεικνύει τον αυτόνομο ρόλο της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής αριστεράς.

Επειδή όμως καλό είναι να έχουμε και μνήμη… ας αναρωτηθούμε: Πάνω σε ποιο έδαφος έγιναν όλα αυτά και τώρα βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης; Το πρόσφατο κομματικό ιστορικό δείχνει πολλά…

Τα δύο τελευταία τακτικά συνέδρια του Συνασπισμού έχουν δώσει σαφή κατεύθυνση ως προς το τι σηματοδοτεί αυτό που καταγράφηκε ως αριστερή στροφή. Στο 4ο Συνέδριο βέβαια η πολιτική απόφαση ήταν σαφέστερη, αντίθετα στο 5ο άρχισαν τα πρώτα προβλήματα «τρομπαρίσματος της γραμμής», αφού στα πλαίσια μιας επίπλαστης ενότητας οι πραγματικές αντιθέσεις επί της φυσιογνωμίας και οι διαφορετικές τακτικές πετάχτηκαν επιδέξια (κοινό κείμενο) κάτω από το χαλί. Από τη μία το Αριστερό Ρεύμα τα βρήκε με την Ανανεωτική Πτέρυγα στα «μίνιμουμ», από την άλλη ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος νόμιζε ότι με 3 εντυπωσιακές κινήσεις τακτικής από τα πάνω (διαδοχή ηγεσίας σε σύντροφο της νέας γενιάς, «ενωτική» πολιτική πλατφόρμα με αρκετές ασάφειες στην οριοθέτησή μας με το «κοινωνικό» ΠΑΣΟΚ και τους οικολόγους, μετατόπιση της δημόσιας τοποθέτησης του ΣΥΡΙΖΑ σε γραμμή έμμεσου κυβερνητισμού μέσω μιας υψηλού ρίσκου προσωπικής του επικοινωνιακής διαχείρισης), θα ηγεμόνευε σε μεγάλο μέρος της βάσης του κοινωνικού ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια, πόσοι ηγέτες της ελληνικής αριστεράς τελικά έχουν βάλει τον ίδιο στόχο με τόσο απλά πολιτικά και επικοινωνιακά μέσα; Πόσοι ηγέτες της αριστεράς υποτιμούν την πραγματικά δύσκολη κατάσταση της αριστεράς στο ιδεολογικό και κοινωνικό πεδίο;

Η Αριστερή Ανασύνθεση τότε ήταν η μόνη τάση που τόλμησε να κατεβάσει συνολικό εναλλακτικό κείμενο, κόντρα στην προκατασκευασμένη και ιδεολογικά αβαθή συναίνεση των 2 μεγάλων τάσεων και της τουλάχιστον «περίεργης» συνεπικουρίας του Κοκκινοπράσινου Δικτύου (!), λέγοντας κάποια στοιχειώδη πράγματα για την κομματική ανασυγκρότηση και τη λογική των θητειών των στελεχών, την προτεραιότητα της απερίσπαστης και συνεχούς δουλειάς στην βάση (συνδικαλιστικά και αυτοδιοικητικά σχήματα), την περαιτέρω αξιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν το κύριο όχημα ενός νέου προωθημένου ανασυνθετικού σχεδίου της ευρύτερης ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η αλήθεια είναι ότι τότε μιλήσαμε -συγκρατημένα- ακόμα και για κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ (για διπλή ένταξη όσων είναι σε κάποια συνιστώσα και μονή για όσους είναι ανένταχτοι). Δεν περιμέναμε βέβαια, ότι 18 μήνες μετά αυτή η άποψη θα γινόταν το κύριο σημείο αντιπαράθεσης για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ ή την προοπτική του ΣΥΝ και μάλιστα στο ανώτατο ηγετικό επίπεδο! Δεν περιμέναμε ότι προτάσεις που απαιτούν σταδιακή ωρίμανση συνθηκών, πολιτικές πρωτοβουλίες συνεχούς ενίσχυσης και σηματοδότησης ευρύτατης ενότητας, δημιουργία μακροχρόνιου κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης, θα προβάλλονταν βεβιασμένα με επικοινωνιακούς ή μικροσυνιστωσιακούς όρους προκειμένου να βιασθούν καταστάσεις, να δημιουργήθουν ζωτικοί χώροι «ηγετών», να αναδιαταχθούν ισορροπίες τάσεων και μηχανισμών.

Φαίνεται ότι το ιστορικό δίδαγμα της συσχέτισης μέσων και σκοπών, η ηγεσία της δικής μας αριστερά δεν το έχει εμπεδώσει, δεν το έχει ενσωματώσει δημιουργικά στην πολιτική της κουλτούρα.

Τώρα, εκ των υστέρων και μετά το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα, σχεδόν όλοι στο κόμμα μας εμφανίζονται να λένε ότι τα βασικά προβλήματα του ΣΥΝ και του ΣυΡιζΑ τα είχαν επισημάνει και τα είχαν πει. Πότε άραγε; Και με ποιο τρόπο κινήθηκαν σε αυτήν την κατεύθυνση; Ας είναι…

Το ζήτημα τώρα είναι να συνεχίσουμε όλοι μαζί, με διακριτούς και αποσαφηνισμένους ρόλους. Όλοι όμως!

* Ο Βαγγέλης Πιλάλης (ΠΚ Περιστερίου, μέλος της ΚΠΕ) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

του Γιώργου Χελάκη*

Το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί, ήταν να καταγραφούμε στην κοινωνία ως κόμμα, τα στελέχη του οποίου διαγωνίζονται για τις καρέκλες. Θα το είχαμε αποφύγει αν εφαρμόζαμε την περιοδικότητα ακόμα και την εναλλαγή στις κάθε είδους θητείες, στα δημόσια και κομματικά αξιώματα. Θέλω να θυμίσω ότι ως ένα πολύ μικρό ρεύμα στο κόμμα μας, εμείς η “ Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση” το είχαμε προτείνει. Απορρίφθηκε και ό,τι είχε συμφωνηθεί καταργήθηκε στην πράξη, όταν ξέσπασε το θέμα με τις βουλευτικές θητείες και τις γνωστές δηλώσεις Κουβέλη, Αλαβάνου, Καρίτζη, Τσίπρα.

Ένα μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα του χώρου μας πήγε περίπατο. Τόσα χρόνια στην αριστερά ούτε τους εγωισμούς μας ξεπεράσαμε, ούτε να δεσμευόμαστε για την τήρηση όσων συμφωνούμε καταφέραμε. Μετρηθήκαμε και βρεθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων. Αν το παραδεχτούμε, τότε υπάρχει περιθώριο να το διορθώσουμε. Το σημαντικό εφόδιο που αποκτήσαμε με την υποψηφιότητα του συντρόφου Αλαβάνου στο Ηράκλειο και την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΝ, το εξανεμίσαμε με τα τελευταία γεγονότα.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα κίνησε γη και ουρανό να πείσει την κοινωνία για την αδικία που έγινε στον σύντροφο Παπαδημούλη με το δημοψήφισμα(!) και την τρίτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο. Εμείς της πλειοψηφίας προτιμήσαμε να δώσουμε μάχη χαρακωμάτων, παίρνοντας μία αχρείαστη ρεβάνς που τελικά αδίκησε τον στόχο μας και τον ίδιο το σύντροφο Χουντή. Μετά τα τελευταία γεγονότα ψάχνουμε πάλι τρόπο για «προωθητικές συνθέσεις» και συνεννοήσεις ανάμεσα σε τάσεις και «ηγετικά στελέχη».

Λυπάμαι, αλλά πρέπει να θυμίσω ότι το ενιαίο κείμενο θέσεων πλειοψηφίας-μειοψηφίας στο 5ο συνέδριο ήταν η αιτία που μας έφερε σ’ αυτά τα αποτελέσματα. Τότε η Πρωτοβουλία, καταθέτοντας εναλλακτικό κείμενο, είχε επισημάνει ότι κρύβοντας και κουκουλώνοντας τις διαφορές θα τις βρούμε σύντομα μπροστά μας με οδυνηρό τρόπο. Τώρα η Ανανεωτική Πτέρυγα ζητάει να αλλάξει ρότα το καράβι χωρίς να πάμε σε συνέδριο, δηλαδή να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι «κορυφαίοι» κι εμείς οι πληβείοι να αποδεχτούμε εκ των υστέρων τη συνεννόηση…

Αυτή την κρίσιμη ώρα είναι ανάγκη να μιλήσουν τα μέλη του κόμματος. Όσοι ζητούν «στροφές» στην πολιτική γραμμή κι όσοι επιθυμούν να πάρουν πολιτικές πρωτοβουλίες, έχουν την υποχρέωση να ρωτήσουν τα μέλη του ΣΥΝ σε έκτακτο συνέδριο που θα έχει χαρακτήρα και καταστατικού συνεδρίου. Εκεί πρέπει να προταθούν και να επικυρωθούν μία σειρά από μέτρα που θα ταράξουν τις ισορροπίες των τάσεων και των μηχανισμών. Που θα ανανεώνουν και θα αναβαπτίζουν το κόμμα. Μερικές από αυτές μπορεί να είναι:

- Περιοδικότητα στα κομματικά αξιώματα (ΚΠΕ – ΠΓ) με αναδρομική ισχύ.
- Πλαφόν στις βουλευτικές θητείες (τρεις με αναδρομική ισχύ).
- Περιοδικότητα στις συνδικαλιστικές εκπροσωπήσεις (τρεις θητείες με αναδρομική ισχύ).
- Καθιέρωση του θεσμού της εναλλαγής.
- Κατάργηση της θέσης του προέδρου του Κόμματος και εκλογή Γραμματέα της Κ.Ε.
- Καθιέρωση ισάριθμης συμμετοχής γυναικών – ανδρών στα ψηφοδέλτια.
- Τακτική αξιολόγηση με ευθύνη της ΚΠΕ όλων των επαγγελματικών στελεχών και των αποσπασμένων.

Η εφαρμογή μέτρων σαν κι αυτά, μας αναβαθμίζει εκ νέου στο κοινωνικό σώμα που απευθυνόμαστε και γι’ αυτό έχουν ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα. Στο συνέδριο θα συζητηθούν ανοικτά και οι θέσεις μας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Πρωτοβουλία μίλησε πρώτη και καθαρά για την ανάγκη να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέλη, ώστε να δοθούν λόγος και δικαιώματα στους χιλιάδες ανέντακτους που τον πλαισιώνουν. Ωστόσο δεν μπορεί να επιχαίρει, όταν αυτό -αντί να γίνει συντεταγμένα και «από τα κάτω»- προβάλλει ως παραφερνάλιο μιας κρίσης στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ που έχει έντονα τα στοιχεία προσωπικής διαμάχης.

Ο ΣΥΝ ούτε διαχέεται ούτε διαλύεται, εάν συντεταγμένα μαζί με τις άλλες συνιστώσες εξασφαλίσει με δημοκρατικές διαδικασίες να ακούγεται η φωνή όλων και ειδικά των ανένταχτων σε ισότιμη βάση. Στην κλεισούρα των γραφείων, οι «συνθέσεις» και οι «συνεννοήσεις» το μόνο που κάνουν είναι να αναπαράγουν τους μηχανισμούς των τάσεων και την κομματική γραφειοκρατία. Ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας με καθαρές δημοκρατικές διαδικασίες που διαμορφώνουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες πάνω σε ουσιαστικά θέματα.

Τώρα ο λόγος στα μέλη του ΣΥΝ, για να αλλάξει το κόμμα μας, για να δώσουμε προωθητική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ.

* Ο Γιώργος Χελάκης (ΠΚ Σπορ FM) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

του Αποστόλη Αγέλαστου* από την Αυγή της 16/06/09.

Μετά τις εκλογές έχουν αρχίσει συζητήσεις, λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου και νομίζει κανείς ότι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και προσπαθούμε να αποδείξουμε ποιος φταίει λιγότερο. Δεν είναι όμως έτσι.

Αν αναλογιστούμε σε τι κλίμα έγιναν οι εκλογές, με τον ΣΥΡΙΖΑ να βάλλεται από παντού (κι όταν λέμε από παντού, εννοούμε από παντού), έδειξαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντοχή και η απόφασή μας για την ενότητα της αριστεράς είναι τελεσίδικη. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και θα μείνει. Δε θέλω να κάνω αναλύσεις, γιατί είναι πια χωρίς σημασία, μιας και το αποτέλεσμα δεν είναι ευχάριστο, αλλά δεν είναι και ταπεινωτική ήττα. Εγώ λοιπόν το μόνο που θέλω να πω είναι η γνώμη μου, χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα, και να κάνω μια πρόταση.

Σύντροφοι, παθαίνω αλλεργία με τη λέξη διάσπαση. Θα δείξουμε στον κόσμο μια εικόνα που δεν μας ταιριάζει, και ποιος θα κάνει ζάφτι μετά τους Πρετεντέρηδες και όλους τους Ντερμπεντέρηδες τηλεεισαγγελείς.

Προτείνω λοιπόν το εξής:

1) Όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αποκτούμε κάρτα μέλους.

2) Αν προκύψει θέμα συνεργασιών, γίνεται ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ από όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Είτε με σοσιαλδημοκράτες είτε με οιονδήποτε. Εμείς στον Συνασπισμο έχουμε παράδοση σ’ αυτές τις διαδικασίες γιατί δεν είχαμε ποτέ κόμμα κάποιου ιδιοκτήτη ούτε κάποιου που αποφάσιζε για μας χωρίς εμάς.

Αν λοιπόν η ηγεσία κάνει πράξη κάτι τέτοιο, θα έχουμε τα εξής θετικά:

α. Θα σταματήσουν οι υποθετικές ερωτήσεις και τα διλήμματα, π.χ. τι θα κάνετε αν, και τα γνωστά.

β. Θα αποδείξουμε στα μέλη των συνιστωσών ότι τα σεβόμαστε (γιατί δούλεψαν τα παιδιά) και ότι μαζί ξεκινήσαμε αυτόν τον όμορφο στόχο της ενότητας της αριστεράς και μαζί θα τον ολοκληρώσουμε.

γ. Θα δώσουμε τη δυνατότητα στους ανένταχτους να συναποφασίζουμε, γιατί δεν τους θέλουμε μόνο για ψηφοφόρους, αλλά δίπλα μας.

δ. Μπορεί όποιος θέλει να δίνει συνεντεύξεις, να πηγαίνει στα κανάλια να λέει ό,τι θέλει, αλλά θα είναι στη σφαίρα της φαντασίας του και της επιθυμίας του, μιας και τον τελευταίο λόγο θα τον έχουν τα μέλη, δηλαδή να γίνουμε κόμμα των μελών.

Σύντροφοι, λόγω του ότι οι εκλογές έδειξαν ότι η αυτοδυναμία για το ΠΑΣΟΚ είναι δύσκολη, αυτό θα ρίξει όλο το βάρος σε μας. Θα σκαρφιστεί χίλια δύο. Εμείς θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια;

Με συντροφικούς χαιρετισμούς.

* Ο Αποστόλης Αγέλαστος (ΠΚ Καλλιθέας) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

(Το πιο ανησυχητικό είναι ότι… δεν είχαμε καταλάβει!)

Η ανανεωτική-ριζοσπαστική αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα μας, οφείλουν να κάνουν έναν ειλικρινή απολογισμό του αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος χωρίς περαιτέρω συγκαλύψεις και υπονομεύσεις που έμμεσα αναπαράγει η νοσηρή κατάσταση της «διαρκούς διαπραγμάτευσης» των τάσεων-μηχανισμών, των προβεβλημένων στελεχών ή των συνιστωσών.

Για να διασφαλιστεί ότι δεν θα πάμε για «μία από τα ίδια» (δηλαδή νέες παραλυτικές ισορροπίες), πρέπει ο διάλογος να είναι σαφής, τεκμηριωμένος και ανοιχτός στην παρέμβαση και ουσιαστική συμμετοχή του υπαρκτού πλέον «λαού» του ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος αγνοήσει ή προσπεράσει αυτόν το λαό στο όνομα κάποιων «νέων» κεντρικών επιλογών και συμψηφισμών, θα βρεθεί σε αδύναμη θέση το επόμενο διάστημα – σε όποια θέση κι αν βρίσκεται, όποια άποψη κι αν εκπροσωπεί.

Η πραγματικότητα που αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι (όσοι συμμετείχαν δηλαδή) κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, έδειξε ότι η ριζοσπαστική ατζέντα μιας σειράς κοινωνικών ζητημάτων που με πολύ κόπο, αγώνες και ρίσκο θέσαμε έντονα στην ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, δε συνεπάγεται άμεσα ανταποδοτικά οφέλη στο πολιτικό επίπεδο. Είναι όμως επίσης φανερό ότι η γενικευμένη αντισυστημική διάθεση μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας είναι υπαρκτή, παρ’ όλο που δεν έχει ακόμα διαμορφωμένο πολιτικό και κινηματικό προσανατολισμό. Οι κοινωνικές αγκυρώσεις που δημιουργήσαμε στα πλαίσια αυτής της -κατά περίπτωση- συγκρουσιακής λογικής, δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν στο όνομα κάποιων «διορθωτικών» κινήσεων στην κεντρική εκφορά του πολιτικού μας λόγου, αλλά να συνεχιστούν με μεγαλύτερη επιμονή στην κατεύθυνση της ποιοτικής και ποσοτικής διεύρυνσής τους. Η προωθημένη ατζέντα της «νεανικής, κινηματικής, δικαιωματικής, οικολογικής αριστεράς» πρέπει να πλαισιωθεί άμεσα από μια επινοητική ατζέντα μιας νέας «αριστερής λαϊκότητας», όπως από το 4ο Συνέδριό μας είχαμε δεσμευθεί ότι θα πράξουμε.

Σε αυτήν την κατεύθυνση τα βήματα έως τώρα ήταν ελάχιστα. Αυτός όμως ο σχεδόν ανύπαρκτος πυλώνας στην παρέμβασή μας είναι που μας στερεί την δυνατότητα να ξεφύγουμε από τα παραδοσιακά συνασπισμιακά ποσοστά. Το μεροκάματο, η ασφάλιση, ο φόβος της απόλυσης και της μακροχρόνιας ανεργίας, η ακρίβεια, τα δίδακτρα των παιδικών σταθμών και των φροντιστηρίων, το χάλι των δημόσιων νοσοκομείων, σχολείων και συγκοινωνιών, είναι η καθημερινότητα των εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών. Τα μέτωπα προς τις Τράπεζες και προς το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν αρκούν για να υποστηρίξουν μια συγκροτημένη παρέμβαση προς αυτήν την κατεύθυνση, ενώ ακόμα και αυτά χρειάζονται διαφορετικού τύπου προβολή.

Οι αιτίες που οδήγησαν σε αυτό το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλές, αλλά εμείς θα εστιάσουμε σε πέντε που νομίζουμε ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο:

α) Η παγκόσμια συγκυρία της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και τα πρόσθετα προβλήματα έντασης της εκμετάλλευσης που δημιούργησε στις υποτελείς τάξεις των ευρωπαϊκών κοινωνικών σχηματισμών, δημιούργησαν το ευνοϊκό εκείνο πλαίσιο της ανασφάλειας που ως γνωστόν πολλές φορές ιστορικά έχει λειτουργήσει ως ο προθάλαμος μιας διευρυμένης κοινωνικής και πολιτικής συντηρητικοποίησης. Η κεντροδεξιά και η ακροδεξιά στην Ευρώπη τοποθετήθηκε σωστά στο χωροχρόνο, αντίθετα με τη σοσιαλδημοκρατία και την αριστερά. Η κεντροδεξιά ενσωμάτωσε άμεσα τις προτάσεις που υπήρξαν για διορθώσεις, νέες ρυθμίσεις και επανακαθορισμούς στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που προτείνονταν από πολλά κέντρα – και μέσα από τις γραμμές της αλλά και από την σοσιαλδημοκρατία. Έτσι, μολονότι είχε απώλειες στα δεξιά της, κέρδισε ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης της δειλής νεοφιλελεύθερα μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας. Η ακροδεξιά αντίθετα επένδυσε στον φόβο της νέας διεθνούς ρευστότητας και της κρίσης, προσφέροντας τα παραδοσιακά καταφύγια του καλά οργανωμένου, «καθαρού» και «δίκαιου» έθνους-κράτους. Η σοσιαλδημοκρατία είναι για μια ακόμη φορά φανερό ότι έχει τεράστιο πρόβλημα στρατηγικής – όσο συνεχίζει να κινείται εντός νεοφιλελεύθερου πλαισίου, δεν μπορεί να διαμορφώσει ρεύμα εξουσίας.

Η αριστερά από την άλλη, όπου δεν είχε να επιδείξει κάτι ενωτικό (βλ. Γαλλία και Γερμανία) και ουσιαστικά αντικαπιταλιστικό-ανασυνθετικό (βλ. Πορτογαλλία), δεν πήγε καλά. Το περιβάλλον της ανασφάλειας δεν το αξιοποίησε ούτε στην κατεύθυνση μιας ρηξιακής και αντισυστημικής παρέμβασης με στόχο την διεύρυνση των λαϊκών ερεισμάτων της, ούτε σε μια κατεύθυνση ενός πλούσιου ριζοσπαστικού προγραμματικού καμβά που θα έβαζε με επιθετικό τρόπο το ζήτημα ενός νέου κοινωνικού κράτους.

β) Η αυξημένη αποχή στην εκλογική διαδικασία για την Ευρωβουλή σε όλη τις χώρες, φανερώνει τη γενική κρίση νομιμοποίησης που έχει το ευρωπαϊκό θεσμικό εποικοδόμημα με τα χαρακτηριστικά που έχει μέχρι σήμερα. Στην Ελλάδα πάντα υπήρχαν σημαντικά ποσοστά Ευρωσκεπτικισμού ή και άρνησης της ΕΕ. Σήμερα, υπό την επίδραση και της κρίσης, απ’ ό,τι φαίνεται διευρύνεται το χάσμα μεταξύ των πολιτών και των τεχνοκρατικών ελίτ των Βρυξελλών. Τα απορριπτικά δημοψηφίσματα για την Ευρωσυνθήκη ήταν προπομπός αυτής της νέας κατάστασης. Η λογική του παραγωγικού Ευρωσκεπτικισμού του δικού μας χώρου δεν «πέρασε» σε σημαντικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, διότι αλέσθηκε από τις μυλόπετρες ενός τυφλού φιλοευρωπαϊσμού και αντιευρωπαϊσμού αντίστοιχα που κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Η αποχή στην Ελλάδα είχε και χαρακτηριστικά εύκολης διαμαρτυρίας της εκλογικής βάσης της ΝΔ προς την ηγεσία της και διευρυμένα χαρακτηριστικά απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος.

γ) Τα χρόνια προβλήματα κομματικής δομής και αποτελεσματικότητας των λειτουργιών, από τα οποία πάσχει ο ΣΥΝ. Τα πολλά κέντρα εξουσίας με απίστευτες αλληλοεπικαλύψεις επιτελικής πολιτικής ύλης και υπόγειους ανταγωνισμούς μεταξύ τους, η υποβάθμιση της έννοιας του μέλους σε μονοσήμαντο προσυνεδριακό ή προεκλογικό ρόλο, η πρωτοκαθεδρία των επικοινωνιακών χειρισμών και της συγκυρίας έναντι της δουλειάς στη βάση και της δημιουργίας σταθερών πολιτικών δεσμών, η αδυναμία ενός οικονομικού προγραμματισμού που δε θα βασίζεται μόνο στην κρατική επιχορήγηση αλλά κυρίως στην στήριξη των μελών, των φίλων και των καινοτόμων πρωτοβουλιών τους. Είναι φανερό ότι απαιτούνται τομές στο οργανωτικό, καταστατικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Η τάση μας, τόσο προσυνεδριακά με το εναλλακτικό κείμενο όσο και στα όργανα του κόμματος, έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις.

δ) Επικοινωνιακός μικρομεγαλισμός και μεγαλοϊδεατισμός, ταλαντεύσεις στη γραμμή, ανολοκλήρωτες τομές. Η πραγματικότητα είναι ότι μπερδέψαμε τόσο το «εθνικό ακροατήριο» όσο και τον κόσμο της ευρύτερης αριστεράς και της νέας κοινωνικής ριζοσπαστικότητας. Η ηγετική δυαρχία με όχι σαφείς και προσδιορισμένους ρόλους, η γραμμή που προσαρμοζόταβ από τρίμηνο σε τρίμηνο ανάλογα τις δημοσκοπικές προβλέψεις και τις πιέσεις των μιντιακών συγκροτημάτων, άτακτες υποχωρήσεις ή αντεπιθέσεις σε ζητήματα τρέχουσας παρέμβασης, ατιμώρητη διγλωσσία σε ζητήματα καίρια όπως για τα Πανεπιστήμια και την εξέργεση της νεολαίας τον Δεκέμβρη, προφίλ ψηφοδελτίου κομματικής και συνιστωσιακής επετηρίδας, υποτίμηση του στοιχείου της εμφάνισης οικολογικού κόμματος, υποτίμηση του στοιχείου ότι το ζήτημα της μετανάστευσης στην Ελλάδα έχει πάρει άλλα χαρακτηριστικά που χρειάζονται άλλου τύπου προτάσεις, η προβολή στα ΜΜΕ την προεκλογική περίοδο μόνο των στελεχών και όχι των «εναλλακτικών» υποψηφίων του ψηφοδελτίου.

ε) Το περαιτέρω θόλωμα του στίγματος από τις σπάταλες δημόσιες παρεμβάσεις των στελεχών της Ανανεωτικής Πτέρυγας και η ευκαιρία που έδωσαν στο μιντιακό σύστημα να μας παρουσιάσει σαν ένα διχασμένο κόμμα. Τα ζητήματα που θέτουν οι σύντροφοι και συντρόφισσες είναι ζητήματα άλλων δεκαετιών, τα οποία είχαν καθηλώσει την αριστερά στα όρια της ανυπαρξίας, αλλά η γνώμη μας είναι ότι πρέπει να λαμβάνουν τις πολιτικές απαντήσεις τους στα όργανα του κόμματος.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ενώ φαίνονταν όλα αυτά να εξελίσσονται μπροστά μας, οι περισσότεροι από εμάς συνεχίζαμε να είμαστε αισιόδοξοι και επαρκείς. Η αριστερή πλειοψηφία του ΣΥΝ, το 2ο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι υπόλοιπες συνιστώσες δεν κατάλαβαν τίποτα, όταν η συμμετοχή στην 2η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ μας έστελνε ένα μήνυμα, ενώ οι φοιτητικές εκλογές μας έδειχναν και τον κίνδυνο της αποχής και της μη ευθύγραμμης αντανάκλασης της πολιτικής δουλειάς σε ψήφο εμπιστοσύνης. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να τα αλλάξουμε όλα;

Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση
12/06/2009

του Γιώργου Ματθαίου* από την Αυγή της 11/06/09.

Από έναν βετεράνο και ιστορικό ηγέτη της αριστεράς, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, θα περίμενε κανείς γαλήνια αντιμετώπιση ενός εκλογικού αποτελέσματος – άλλωστε μετά από τόσες ήττες που υπέστη ο ίδιος, θα έπρεπε να ξέρει πώς πρέπει να μιλήσει. Δυστυχώς για μια ακόμη φορά με απογοήτευσε. Υπέκυψε στον πειρασμό, αντί να μιλήσει στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ (που τόσο μισεί), να κάνει δήλωση στο MEGA. Και να σκεφθεί κανείς ότι ο Λεωνίδας πέρασε στις φυλακές και τις εξορίες, πέρασε από το αντάρτικο και τον εμφύλιο «δια πυρός και σιδήρου».

Δυστυχώς ο ίδιος αυθαδιάζει απέναντι στην ιστορία του, αυθαδιάζει απέναντι σε αυτά που δίδαξε σε όλους εμάς η αριστερά, δηλαδή την αλληλεγγύη, τη συζήτηση έστω και με σκληρή σύγκρουση. Η μικροψυχία του Λεωνίδα διαφάνηκε από την Κυριακή των εκλογών, αφού για πρώτη φορά απέφυγε να κάνει δήλωση υπέρ της στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Δεν είπε ούτε καν αυτό που είχε πει τον Σεπτέμβρη του 2007, ότι με μαύρη καρδιά θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και δικαιούμαι να αναρωτιέμαι εάν τελικά ψήφισε αριστερά αυτή τη φορά.

Δυστυχώς για τον ίδιο, η τοποθέτηση που έκανε δημοσίως σηκώνει και σκληρή δημόσια απάντηση. Και θα είναι κρίμα για όλη την αριστερά τούτη την ώρα, να μην πάρει σκληρή απάντηση ο Λεωνίδας, έστω κι αν τον πικράνουμε. Γιατί κι αυτός τόσα χρόνια συχνά μας πικραίνει όλους με τη στάση του. Μια στάση που δεν δικαιολογεί το παρελθόν του ως Αριστερού ηγέτη, αλλά εμφανίζεται ως ηγέτης τάσης, άνθρωπος με δογματικές εμμονές (αφού επιμένει να λέει τα ίδια εδώ και χρόνια), άνθρωπος με εμπάθειες.

Εγώ δεν μπορώ αυτή τη φορά να μείνω στο «ό,τι λέει ο Λεωνίδας πρέπει να το ακούμε» ή «ό,τι λέει ο Λεωνίδας είναι σοφό». Το να υπονομεύεις το κόμμα σου δε συνεπάγεται σοφία. Θυμάμαι το Λεωνίδα πώς διέγραφε σε ένα βράδυ τη Β’ Πανελλαδική (την πλειοψηφία δηλαδή του Ρήγα Φεραίου), θυμάμαι το Λεωνίδα πώς με τις δηλώσεις του (στο MEGA, στον ΣΚΑΙ, στη Καθημερινή και όπου λάχει) υπονόμευε τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβρη, για να μην αναφερθώ στην περίοδο Σημίτη και λοιπών εκσυγχρονιστικών δυνάμεων.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (Π.Κ. Γέρακα) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

του Γιώργου Ματθαίου* από την Αυγή της 07/05/09.

Αξιολογώντας κανείς τις κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς, θα μπορούσε να βγάλει εύκολα το συμπέρασμα ότι οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν μεν, αλλά δεν έχουν πια καμιά εμπιστοσύνη στους λεγόμενους εργατοπατέρες των επίσημων συνδικάτων (ΕΚΑ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ). Η εικόνα ήταν τραγική στην Πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ στο Σύνταγμα η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έδειξε (παρά την πολύ μεγαλύτερη παρουσία κόσμου) ότι η πολιτική του ΚΚΕ έχει φτάσει σε αδιέξοδο, αφού δε συσπειρώνει περισσότερο κόσμο από ό,τι συσπείρωνε πριν 10 ή 15 χρόνια.

Έκπληξη προκάλεσε η προσέλευση κόσμου στην Πλατεία Βικτωρίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλά πρωτοβάθμια σωματεία που δρουν και κινούνται στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, δείγμα πως η επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία δε μπορεί να μιλήσει στον νου και την καρδιά των εργαζόμενων, ανάμεσά της και τα συνδικαλιστικά στελέχη της «Αυτόνομης Παρέμβασης».

Βλέποντας μάλιστα στην πρώτη γραμμή της συγκέντρωσης στην Κλαυθμώνος στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως τη Συλβάνα Ράπτη, το Χρήστο Παπουτσή, τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και τη Λούκα Κατσέλη να θυμούνται το… αγωνιστικό τους παρελθόν (έλειπε φέτος ο «αγωνιστής» Ζαγορίτης από τη ΝΔ), μόνο θυμηδία και… κλάματα για την κατάντια του συνδικαλιστικού κινήματος θα μπορούσε να πει κανείς ότι προκαλεί αυτή η εικόνα.

Η επιμονή σε μια «ενωτική» και παλιομοδίτικη πολιτική των συνδικαλιστικών στελεχών του ΣΥΝ, όπως αυτή των αντιπροσωπευτικών προεδρείων στα σωματεία και στις τριτοβάθμιες οργανώσεις, ώστε να παίρνουμε και εμείς ένα «ξεροκόμματο» εξουσίας, οδηγεί (όπως δείχνουν τα γεγονότα) σε αρνητικά αποτελέσματα και όχι στην αναδιοργάνωση και τη μαζικότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, που σήμερα το έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι για να αντιπαρατεθούν στη λαίλαπα που έρχεται.

Η λογική αυτή αποτελούσε πολιτική του ΚΚΕ ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’80 και είναι προφανές ότι πέρασε στο ΣΥΝ και παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα. Η λογική των «αναλογικών» προεδρείων είναι κληρονομιά του ΣΥΝ από την αριστερά του παρελθόντος και νομίζω ότι εξάντλησε τα όριά της, παρά τα όσα λένε οι συνδικαλιστές της «Αυτόνομης Παρέμβασης».

Δυστυχώς, ήρθε με το χειρότερο τρόπο να επιβεβαιώσει τα παραπάνω το άρθρο στην «Κυριακάτικη Αυγή» του σ. Αλέκου Καλύβη, αναπληρωτή προέδρου της ΓΣΕΕ, ο οποίος ψέγει όλους όσοι σήμερα λένε ότι η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν πάει άλλο και πρέπει να αλλάξει πορεία η «Αυτόνομη Παρέμβαση».

Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με το σ. Καλύβη, φταίνε οι εργαζόμενοι που δε «βράζουν», αλλά δε φταίει η συνδικαλιστική ηγεσία (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) που είναι πλήρως αναξιόπιστη. Μετά φταίνε όσοι φετιχοποιούν τη μη συμμετοχή στα προεδρεία, γιατί, όπως μας εξηγεί, άλλο κόμμα, άλλο συνδικάτο. Μα κανείς δε ζήτησε να φύγουμε από τα συνδικάτα, όπως υπονοεί ο σ. Καλύβης λέγοντας ότι θα ακολουθήσουμε την σεχταριστική πολιτική του ΚΚΕ. Η μη συμμετοχή στα προεδρεία ούτε τον «υπαρκτό συσχετισμό δυνάμεων» διαγράφει, αφού θα υπάρχουμε στο ΔΣ του σωματείου ή στην ΕΕ της ΓΣΕΕ, αλλά ως μαχητική αντιπολίτευση στη συναινετική πολιτική ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ και την ανθενωτική στάση του ΠΑΜΕ.

Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αγωνισθούν στη βάση (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία) για ένα ενωτικό αυτόνομο, ταξικό, αντιγρα­φειοκρατικό και αντισυναινετικό συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο θα αναχαιτίσει τον σημερινό εκφυλισμό του. Στόχος είναι να έρθουν οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο, όχι η αναπαραγωγή της κομματικής συνδικαλιστικής ελίτ που θα διαχειρίζεται τις τύχες τους. Πολλοί θα πουν ότι πρόκειται για πολιτικό ρίσκο και ότι θα κατηγορηθούμε για διάσπαση. Σιγά τ’ αυγά!

Ε, ας το πάρουμε λοιπόν το ρίσκο. Όπως το πήραμε στο άρθρο 16 και το Δεκέμβρη του 2008. Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν πάει άλλο. Το δείχνει η μηδαμινή συμμετοχή των εργαζόμενων – ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα – σ’ αυτό.

Θεωρώ λοιπόν πως:

- Η συμμετοχή της «Αυτόνομης Παρέμβασης», τουλάχιστον στα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών ενώσεων (ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ), πρέπει να τερματιστεί και τα στελέχη της θα πρέπει να παραιτηθούν εδώ και τώρα από τις θέσεις που κατέχουν.

- Η πολιτική ενότητα που υπάρχει σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει και μπορεί να οδηγήσει άμεσα στην συγκρότηση κοινής συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ για να αλλάξει ρότα η αριστερά στα σωματεία, τις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις, μακριά από τις δοσοληψίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ και τον σεχταρισμό του ΠΑΜΕ.

* Ο Γιώργος Ματθαίου (ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ»