Πρωτοβουλία για την Αριστερή Πλειοψηφία (2004-2007)

Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Πλειοψηφία είναι ο πρόγονος της σημερινής Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση. Για ιστορικούς – και όχι μόνο – λόγους, παραθέτουμε το κείμενο της πανελλαδικής συνάντησης του 2005.

26/02/05
ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

1. ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ

1ον) Δεν είμαστε επαγγελματίες της πολιτικής και ούτε σκοπεύουμε να γίνουμε . Οι επαγγελματικές δραστηριότητές μας και οι κύριες ενασχολήσεις μας δεν έχουν σχέση με το κόμμα και τα τεκταινόμενα σε αυτό . Δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ το κόμμα ούτε για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις ούτε για να κατοχυρώσουμε κάποιον ιδιαίτερο ρόλο «ιστορικό», «κινηματικό» ή πολύ περισσότερο «ηγετικό» και έτσι να επιδιώξουμε την υπαρξιακή μας πληρότητα . Αυτό δεν έγινε τυχαία αλλά ήταν επιλογή μας. Η γραφειοκρατικοποίηση της πολιτικής αριστεράς πιστεύουμε ότι ήταν και είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν όλες οι γενεές αριστερών και γι’ αυτό τα αντανακλαστικά μας είναι ιδιαίτερα αυξημένα στο ζήτημα αυτό. Η συνεισφορά μας προς το κόμμα και στα όποια κινήματα ενεργά συμμετείχαμε δεν ήταν ποτέ στα πλαίσια κάποιας αντιπαροχής αλλά γίνονταν πρώτα απ όλα από την ανάγκη μας να αλλάξουμε ριζικά τον κόσμο. Το ίδιο αγνό κίνητρο νομίζουμε ότι αρχικά είχαν και αυτοί που αργότερα ακολούθησαν την λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και σταδιακά γραφειοκρατικοποιηθήκαν. Λογική όμως που ξεπεράσθηκε και ηττήθηκε οριστικά μετά το ιστορικό γεγονός της πτώσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η σχέση μέσων και σκοπών για μας είναι αλληλένδετη και μόνο στην βάση αυτής της αρχής η ανανεωτική – ριζοσπαστική αριστερά έχει μέλλον.

2ον) Δεν τυγχάνουμε κάποιας ιδιαίτερης ασυλίας (δημοσιοϋπαλληλικού , ή συνδικαλιστικού χαρακτήρα ) . Δουλεύουμε σκληρά μέσα στα πλαίσια του ελληνικού καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας και αναμετριόμαστε καθημερινά με τους αδίστακτους κανόνες και επιθέσεις της «ελεύθερης» αγοράς γιατί οι περισσότεροι από εμάς τυχαίνει να εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα όπου τα πράγματα είναι δυσκολότερα . Κάθε μέρα εκεί συναντάμε χιλιάδες προοδευτικούς ανθρώπους να προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ της προσωπικής τους αξιοπρέπειας , της ανάγκης τους για βιοπορισμό , της προσωπικής και αντιφατικής πολλές φορές ιδεολογικής τους ταυτότητας και του εχθρικού αγοραίου περιβάλλοντος στο οποίο απασχολούνται . Η σημερινή αριστερά δυστυχώς έχει κάνει ελάχιστα πράγματα για να τους εκφράσει , για να τους δώσει στοιχεία μιας νέας συνεκτικής ριζοσπαστικής ταυτότητας και αυτό είναι ζητούμενο . Τους έχει αφήσει ακάλυπτους , μόνους και ιδεολογικά μπερδεμένους να παλεύουν με τις νόρμες του νεοφιλελευθερισμού. Η αδυναμία της ριζοσπαστικής αριστεράς να στήσει γέφυρες και να πρωταγωνιστήσει στην ωρίμανση κοινωνικών συμμαχιών μεταξύ των σκοπίμως διαιρεμένων κόσμων της μισθωτής , της αυτοαπασχολούμενης εργασίας και των ανέργων είναι πρόβλημα στρατηγικής φύσεως που πρέπει άμεσα να το αντιμετωπίσει . Η δική μας αριστερά αντίθετα εξαντλεί την ταξική της αλληλεγγύη και επινοητικότητα κυρίως στην «κάλυψη» των μισθωτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα (αν και αυτή είναι αμφίβολο αν την εφαρμόζει με ενιαίο τρόπο) . Τελικά δηλαδή οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα , οι αυτοαπασχολούμενοι , οι υποαπασχολούμενοι και οι άνεργοι φαίνεται ότι είναι για την δικιά μας αριστερά «ένας άλλος κόσμος όχι και τόσο εφικτός». Όλα τα παραπάνω εκφράζονται ανάγλυφα στην σύνθεση της στελέχωσης αλλά και της κοινωνικής βάσης του κόμματος . Όλα αυτά εκφράζονται επίσης ανάγλυφα στον τρόπο λειτουργίας του κόμματος και στις νοοτροπίες που «επιβιώνουν» μέσα στους τοίχους της Κουμουνδούρου.

3ον) Είμαστε στην πολιτική αριστερά οργανωμένοι σχεδόν από τα παιδικά μας χρόνια. Έχουμε ακολουθήσει διαφορετικές διαδρομές ξεκινώντας από τις αριστερές κομματικές οργανώσεις νεολαίας (ΚΝΕ , ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος , Νεολαία Συνασπισμού) και καταλήγοντας στα κόμματα της αριστεράς (ΚΚΕ , ΚΚΕ εσωτ. , ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ) ενώ κάποιοι από μας ξεκίνησαν ως ανένταχτοι αριστεροί. Τα αξιώματα που είχαμε μέσα σε όλες αυτές τις κομματικές δομές ήταν ταπεινά αλλά κατά την γνώμη μας παραγωγικά. Πάντα λειτουργούσαμε με το κριτήριο ότι αν η αριστερά ερχόταν στην εξουσία εμείς θα έπρεπε να είμαστε η αριστερά της αριστεράς. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι έχουμε κομματική καταγωγή ήμασταν πάντα στις πιο ριζοσπαστικές πτέρυγες των κομμάτων μας. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ήμασταν στελέχη των αριστερών νεολαιών παίρναμε πολιτικά ρίσκα πολύ μεγαλύτερα από το μπόι μας σε κόντρα με τις επιλογές της κομματικής ηγεσίας που αδυνατούσε τότε να δει πιο πέρα από τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι μας είχαμε και έχουμε τον μαρξισμό ως κύριο εφόδιο ανάλυσης της πραγματικότητας και σταθερό ιδεολογικό μας μπούσουλα.

4ον) Τα κινήματα της αντιπαγκοσμιοποίησης , το αντιπολεμικό κίνημα , τα Φόρουμ που συγκροτήθηκαν σε εθνικό , ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο , οι κινητοποιήσεις των μεγάλων συνδικάτων στις καπιταλιστικές μητροπόλεις της Ευρώπης , τα ριζοσπαστικά αιτήματα για μείωση του χρόνου εργασίας και για πλήρη απασχόληση , δηλαδή η γενικότερη ιδεολογική και κινηματική αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού «από τα κάτω» ήταν γεγονότα τα οποία μας εμπνεύσανε και μας έκαναν να δραστηριοποιηθούμε πιο έντονα , να δώσουμε ξανά τις δυνάμεις μας για την ενδυνάμωση ανάλογων προσπαθειών στον εργασιακό χώρο μας , στον τόπο μας , στο κόμμα μας. Πιστεύουμε ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κάτω από την ορμητική πίεση και την πολιτική έμπνευση αυτής της αδρανοποιημένης βάσης του (οργανωτικής και εκλογικής) μετακινήθηκε αριστερότερα και όχι βέβαια από τους επιδέξιους χειρισμούς ή το μακρόπνοο σχέδιο της προηγούμενης ηγεσίας του. Στοιχειώδης κανόνες αυτοσυντήρησης επιβάλλανε το άνοιγμα σε αυτόν τον κόσμο . Το ΠΑΣΟΚ προσπαθούσε να μας εξαφανίσει ως χώρο κάνοντας πλιάτσικο μια σειρά ιστορικά μας στελέχη , τα κινήματα πάσης φύσεως ανθούσαν με την αυθόρμητη μαζική συμμετοχή του δικού μας κόσμου . Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν δεν ήταν μια «στρατηγικού» χαρακτήρα επιλογή για την ενότητα της αριστεράς αλλά αντανακλούσε κυρίως την διάθεση των πιο ριζοσπαστικών μελών και φίλων που είχε ποτέ η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα για επαναδραστηριοποίηση και συμμετοχή . Αυτή η νέα διευρυμένη βάση του κόμματος είναι για μας και η μεγαλύτερη εγγύηση για την συνέχιση και το βάθεμα της αριστερής στροφής και όχι κάποιοι στενοί τασικοί συσχετισμοί και κάποιες φωτισμένες ή μη ηγεσίες .

5ον) Οι αριστερές τάσεις που υπάρχουν σήμερα μέσα στο κόμμα έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην μετατόπιση του άξονα του κόμματος αλλά όχι τον κυριότερο. Ο σημαντικότερος λόγος όπως προείπαμε ήταν οι πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις που ασκήθηκαν στον κομματικό οργανισμό.
Τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος που εκφράζονται μέσα από το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο του Αριστερού Ρεύματος είναι αυτά που με την εν γένει πολιτική τους στάση κατάφεραν και κράτησαν το καράβι του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ- εδώ και μια δεκαετία- μακριά από τις ξέρες της κεντροαριστεράς παρ όλο τον αυτόματο πιλότο του κυβερνητισμού , και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίσουμε . Βέβαια αυτό δεν έγινε με καθαρά ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια αλλά και με κριτήρια κομματικής προέλευσης , ιστορικότητας , οργανωτικής στοίχισης κλπ. Το Αριστερό Ρεύμα όμως από την άλλη ενώ τα πήγε καλά στην άμυνα δεν κατάφερε τους τομείς που διαχειριζότανε κατά την προηγούμενη περίοδο να τους αναπτύξει γενναία (νεολαία , συνδικαλιστικό ) ενώ υπήρξαν οι υποκειμενικές και αντικειμενικές δυνατότητες για κάτι τέτοιο. Αυτό μας βάζει σε προβληματισμούς κατά πόσο είναι ικανό να το κάνει εύκολα τώρα . Σήμερα το ΑΡ έχει την απόλυτη πλειοψηφία στην νέα Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και η ευθύνη που του αναλογεί για την πορεία του κόμματος είναι πολύ πιο μεγάλη και ελπίζουμε να ανταποκριθεί σε αυτή.
Τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος που εκφράζονται μέσα από το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο του Κοκκινοπράσινου Δικτύου προσέφεραν πολλά τα τελευταία 4 χρόνια στην κομματική ζωή. Η αντιγραφειοκρατική και κινηματική τους αντίληψη μπόλιασε κομμάτια του κόμματος και λειτούργησαν καταλυτικά για την ανασύνθεση της εσωτερικότητας των άλλων τάσεων. Δυστυχώς όμως τους τελευταίους 6 μήνες πριν το συνέδριο το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο ακολούθησε μια σκληρά σεχταριστική γραμμή πράγμα που το απομόνωσε και προκάλεσε προβλήματα δημοκρατικής λειτουργίας στο εσωτερικό του . Η ανάδειξη μιας ρηχής «εναλλακτικής» θεματολογίας την στιγμή που διακυβεύονταν το ποια χέρια θα έχουν το κόμμα την επόμενη μέρα και η de facto διάσπαση της αριστερής πλειοψηφίας που προκάλεσε με την επιμονή του στην ξεχωριστή υποψηφιότητα για την ηγεσία , του στοίχισαν . Η εκ των υστέρων έστω ψύχραιμη εκτίμηση της κατάστασης το εντάσσει στα ρεύματα ιδεών που μπορούν να συνεχίζουν να προσφέρουν πολλά στην αποσαφήνιση της αριστερής στροφής του κόμματος αφού έχει το απαραίτητο βάθος για κάτι τέτοιο.

Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Πλειοψηφία που εμείς συγκροτούμε αποτελεί ένα νέο τασικό σχήμα που αποτελείται από μέλη που σκοπό έχουν να αποτελούν την «συνείδηση» της αριστερής πλειοψηφίας . Πολλοί νομίσανε ότι εμφανιστήκαμε για να εξαφανιστούμε την επόμενη μέρα. Κάνουν λάθος. Πιστεύουμε βαθύτατα ότι το κόμμα μας θα έχει λαμπρό μέλλον αν πρωτοβουλίες σαν την δική μας πολλαπλασιαστούν και ενισχυθούν , αν δηλαδή τα μέλη αυθορμήτως επιδιώξουν να εκφραστούν μέσα από μη παραδοσιακά τασικά σχήματα και απελευθερώσουν την γνώμη τους για τα ζητήματα της φυσιογνωμίας και της οργάνωσης του κόμματος. Έτσι κατά την γνώμη μας θα επιτευχθεί μια δημιουργική ανασύνθεση των σημερινών τασικών επιλογών πάνω σε σύγχρονες αντιλήψεις και νέες ιδεολογικές διαφοροποιήσεις. Βασικά μέτωπα για μας την επόμενη περίοδο πάνω στα οποία θα δουλέψουμε είναι : α) η προσαρμογή της κομματικής δομής του πάνω στα σύγχρονα αντικαπιταλιστικά πλαίσια με προτάσεις για αλλαγές καταστατικού και οργανωτικού χαρακτήρα β) η ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα πλατύ πολιτικό μέτωπο της αντινεοφιλελεύθερης αριστεράς γ) η αντιμετώπιση του «καθίσματος» του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ μέσα από ριζοσπαστικές προτάσεις για την αναζωογόνηση του , εν όψει της κορυφαίας διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2006 δ) η συγκεκριμενοποίηση της «γραμμής» του κόμματος για την μάχη των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης τον Οκτώβριο του 2006 παίρνοντας υπ όψη μια σύγχρονη ανάλυση του θεσμού και την διάθεση του κόσμου για ενότητα της αριστεράς,

2. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ & ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Το 4ο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος αποτέλεσε συνέδριο σταθμό για την αριστερά στην Ελλάδα.
Για πρώτη φορά στην πορεία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς περνάει στα χέρια μιας συμπαγούς αριστερής πλειοψηφίας η δυνατότητα χάραξης ενός αυτόνομου πολιτικού σχεδίου ανάπτυξης και ενότητας της αριστεράς με πρωτοβουλίες και δράσεις σε όλα τα επίπεδα (κινηματικό – πολιτικό – ιδεολογικό).
Η πολιτική απόφαση του Συνεδρίου εκτιμούμε ότι μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εργαλείο δουλειάς αφού:
α) περιγράφει με ακρίβεια πως διαμορφώνεται το σύγχρονο πλαίσιο των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό (σε διεθνές και εθνικό επίπεδο)
β) οριοθετεί με σαφήνεια τις σχέσεις μας με την σοσιαλδημοκρατία ,
γ) ανοίγει θαρραλέα το ζήτημα της σοσιαλιστικής προοπτικής πάνω στο στέρεο στρατηγικό έδαφος του κριτικού αριστερού Ευρωπαϊσμού και της ανάπτυξης των παραδοσιακών και των νέων κοινωνικών κινημάτων.
δ) βάζει στο επίκεντρο του νεοφιλελεύθερου αγώνα την προτεραιότητα της ενότητας της δράσης της αριστεράς και δεσμεύεται για την υλοποίηση της .
Η ηγεσία υπό τον Αλέκο Αλαβάνο σηματοδοτεί σε συμβολικό και ουσιαστικό επίπεδο το άνοιγμά μας στα λαϊκά στρώματα και στις πραγματικές «εθνικές»
προτεραιότητες με κριτήρια ενός νέου -μη αφελούς- ριζοσπαστικού κοσμοπολιτισμού . Οι συμβολικές και επικοινωνιακού τύπου κινήσεις που μέχρι τώρα έχει προχωρήσει μας ικανοποιούν αλλά προσδοκούμε αργότερα να δούμε πιο πολύ , να πραγματώνονται κινήσεις ουσίας.
Η απόφαση για οργανωτικό και καταστατικό συνέδριο στις 15 & 16 Απριλίου αντανακλά την γνήσια διάθεση των μελών και της νέας ηγεσίας να προσαρμόσει την δομή του κόμματος σύμφωνα με τις νέες ανάγκες που επιβάλλουν οι σύγχρονοι αγώνες.
Η ανανέωση των στελεχών είναι ικανοποιητική αλλά το ζήτημα είναι να έχουν την ολόπλευρη στήριξη του κόμματος για να παράγουν ουσιαστικό έργο δηλαδή για να προβούν σε κινηματικές και πολιτικές δράσεις . Αν τα νέα στελέχη τύχουν ιδιαίτερης προβολής και μεταχείρισης πρόωρα το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να φτιάξουμε μια νέα γενιά μη κοινωνικά γειωμένων στελεχών ή στελεχών των στούντιο και των γραφείων της Κουμουνδούρου καίγοντας και την τελευταία ελπίδα μας για ανανέωση. Μην ξεχνάμε ότι το έργο που παράχθηκε τα τελευταία χρόνια στην Νεολαία είναι σημαντικό πλην όμως υπερτιμημένο . Τα αποτελέσματα των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών κάθε χρόνο αυτό αποδεικνύει. Αντίθετα η αδυναμία παρέμβασης στις συνοικίες και στους νέους εργαζόμενους είναι πρόβλημα δομικής φύσεως του χώρου μας και για αυτό απαιτείται ειδική συζήτηση και προσεγμένες κινήσεις ολόκληρου του κόμματος , δεν είναι θέμα της νεολαίας μόνο. Η ανανέωση των στελεχών πρέπει να συνεχιστεί και πέραν του οργάνου της ΚΠΕ αναθέτοντας κρίσιμους ρόλους και σε άλλους νέους συντρόφους και νέες συντρόφισσες που έχουν δείξει την ικανότητα να βοηθήσουν το κόμμα .

3. Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Βρισκόμαστε 20 μήνες πριν από την μάχη των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών του 2006 και για πρώτη φορά ξεκίνησε έγκαιρα ένας διάλογος για την τακτική του Συνασπισμού σε αυτές , με βάση τις αποφάσεις του Συνεδρίου . Η απόφαση του τακτικού Συνεδρίου δεν περιέλαβε κομμάτι για την Τοπική Αυτοδιοίκηση όπως θα έπρεπε και αυτό γιατί η ανερχόμενη «ηγεσία» φοβήθηκε ότι θα της έκοβε ψήφους και δυναμική. Τώρα λοιπόν εκκρεμεί μια απόφαση περί του θέματος με βάση το γενικότερο πνεύμα της πολιτικής απόφασης του Συνεδρίου για ενότητα και κοινή δράση της αντινεοφιλελεύθερης αριστεράς καθώς και για ανασυγκρότηση του κόμματος πάνω σε νέες στέρεες βάσεις. Οι σύμμαχοί του ΣΥΡΙΖΑ προσδοκούν ότι μπορούμε πια συντεταγμένα να χαράξουμε μια πολιτική κατεύθυνση και ότι δεν θα κινηθούμε ξανά σε μια λογική μέσων όρων . Αυτοί λοιπόν που στήριξαν την συνεδριακή επιλογή για την αναζωογόνηση του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να διαφυλάξουν την συνέπεια αυτής της επιλογής . Η απόφαση αυτή εννοείται ότι πρέπει να παρθεί σε επίπεδο Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και να επικυρωθεί από το Διαρκές Συνέδριο . Η πιθανότητα διεξαγωγής θεματικού Συνεδρίου για την λήψη απόφασης δεν θα ωφελήσει το κόμμα αφού το μόνο που θα προκαλέσει θα είναι να αναπαράγει μια κλειστή συντεχνιακή λογική των «αυτοδιοικητικών» στελεχών και των «αριστερών» δημάρχων .

Η στάση που είχε κρατήσει ο Συνασπισμός στις προηγούμενες εκλογές παρ όλο που προσπάθησε να συνδυάσει:
α) στοιχεία σεβασμού των αποφάσεων των τοπικών κοινωνιών (αν και τελικά οι τοπικές κοινωνίες τις περισσότερες φορές έγιναν άλλοθι για να δικαιολογηθούν προσωπικές στρατηγικές ) &
β) αυτόνομο κεντρικό πολιτικό στίγμα ,
δεν μπορούμε να πούμε ότι κρίνεται ικανοποιητική . Μπορεί κατά την διάρκειά τους να μην καταγραφήκαμε σαν συμπληρωματική δύναμη κάποιου άλλου πολιτικού χώρου (αν και η μετέπειτα στάση μας στην ΚΕΔΚΕ και την ΤΕΔΚΝΑ ανέτρεψε αυτήν την εικόνα) από την άλλη όμως δεν καταγραφήκαμε και σαν δύναμη ενός εναλλακτικού μοντέλου κοινωνικής ανάπτυξης όπως λογικά θα έπρεπε να επιδιώκουμε .

Η απόσταση θεωρίας και πράξης

Θεωρητικά το γεγονός ότι η Τ.Α. είναι η πιο κοντινή εξουσία προς τους πολίτες , δίνει μεγάλες δυνατότητες για την άσκηση εναλλακτικών πολιτικών με την ουσιαστική συμμετοχή τους και τον δραστικό έλεγχο για την εφαρμογή η μη αυτών. Πρακτικά βέβαια αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κατορθωτό ακόμα και εκεί που η αριστερά είτε από μόνη της είτε σε συνεργασία είχε τα ηνία της κατάστασης. Η Αριστερά στις καλύτερες των περιπτώσεων το μόνο που έχει καταφέρει είναι να δώσει κάποια δείγματα γραφής μιας πιο ορθολογικής και συνετής διαχείρισης και τίποτα περαιτέρω. Είναι προφανές ότι η Αριστερά δεν μπορεί να εξαντλεί τον ρόλο της σαν δύναμη συνετής και χρηστής διαχείρισης αλλά οφείλει μέσα από την Τοπική Αυτοδιοίκηση να προβάλει ένα αξιόπιστο εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης και δημοκρατικού ελέγχου. Που οφείλεται όμως αυτή η αδυναμία ακόμη και των «αριστερών» δημάρχων να ασκήσουν ουσιαστική κοινωνική πολιτική; Γιατί ζητήματα όπως η νέα φτώχεια , οι μετανάστες , οι γυναίκες , οι ελεύθεροι χώροι , η υγεία και η παιδεία , η μοναξιά στις πολυκατοικίες έχουν μείνει ουσιαστικά έξω από το πεδίο παρέμβασής τους;

Η Τ.Α. σήμερα περνάει βαθύτατη κρίση αφού δεν μπορεί να επιτελέσει τον – δομικά προσδιορισμένο – αυξημένο κοινωνικό της ρόλο . Η κεντρική πολιτική εξουσία στην Ελλάδα δέσμια :
1. του ιδιόμορφου συγκεντρωτικού χαρακτήρα του πολιτικού της συστήματος (δικομματισμός που ελέγχει τα πάντα από τα πάνω) και
2. του νεοφιλελευθερισμού (η θεοποίηση της αγοράς και η υποβάθμιση έως εγκατάλειψη θεσμών με κοινωνικό χαρακτήρα)
αντιμετωπίζει τον θεσμό της Τ.Α. σαν ένα αποκεντρωμένο παράρτημά της με υποβοηθητικό ρόλο προς αυτήν δηλαδή με περιορισμένες αρμοδιότητες και πόρους . Οι εξαγγελίες όλων των κυβερνήσεων βέβαια είναι προς αντίθετη κατεύθυνση δηλαδή της περαιτέρω ενίσχυσης του ρόλου της Τ.Α. Στο επίπεδο όμως των Δήμων , των Νομαρχιών και των Περιφερειών, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά .
Η αριστερά από την άλλη επένδυσε πολλά στον θεσμό της Τ.Α. και αγωνίστηκε για την ολοκλήρωση αυτής της μεταρρύθμισης χωρίς όμως ακόμα και σήμερα να έχει δικαιωθεί. Σήμερα μάλιστα βρίσκεται μπροστά σε μια αντικειμενικά δύσκολη κατάσταση αφού έχει καταντήσει να γίνει ο παθητικός παρατηρητής της σταδιακής μετατροπής του δυνητικού κοινωνικού χαρακτήρα της Τ.Α. σε αγοραίο. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση κάνοντας προτάσεις που αντανακλούν κοινωνικούς συσχετισμούς και αντιλήψεις άλλων δεκαετιών όπου υπήρχαν αρκετές σύμμαχες δυνάμεις στο πολιτικό πεδίο και δεν αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα πλέον είναι πιο σύνθετο . Τα κινήματα πολιτών που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια για τοπικά ή υπερτοπικά πολεοδομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα είναι η εξαίρεση του κανόνα και δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε ως ριζοσπαστική αριστερά για να αποκαταστήσουμε τον κοινωνικό και αναπτυξιακό ρόλο της Τ.Α.

Προτεραιότητά μας για το διάστημα μέχρι της εκλογές πρέπει να είναι η στήριξη των υπαρχόντων και η δημιουργία νέων αυτόνομων ριζοσπαστικών αυτοδιοικητικών σχημάτων. Τα σχήματα αυτά πρέπει να είναι ανοικτά σε πρωτοβουλίες και τοπικά κινήματα , σε συνεργασίες και με άλλα δημοτικά σχήματα ή πρόσωπα που αγωνίζονται έμπρακτα και κινηματικά για την ουσιαστική αποκατάσταση του θεσμού. Σε περιοχές που δεν θα καταφέρουμε να λειτουργήσουν τέτοιες αριστερής εμπνεύσεως δημοτικές κινήσεις ή συνεργασίες αρνούμαστε εκ των προτέρων να παράσχουμε στήριξη σε οποιαδήποτε άλλο σχήμα που στηρίζετε από τον δικομματισμό. Σε περίπτωση που έχουμε κάποια μεμονωμένα πρόσωπα και δεν έχουμε ευρύτερες δυνάμεις με καταγεγραμμένη ριζοσπαστική παρέμβαση , επιλέγουμε να μην κατέβουμε ούτε μόνοι μας ούτε με συνεργασία. Έτσι μόνο θα συμβάλουμε στο να φτιαχτεί ένα σοβαρό δημοτικό κίνημα και οι «αριστεροί» δήμαρχοι του μέλλοντος θα μπορούν να γράφονται χωρίς εισαγωγικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s