Τι τύχη θα είχε μια σοσιαλδημοκρατική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ;

του Μιχάλη Βεργίτση & του Γρηγόρη Δεμέστιχα

Περιμέναμε να σβήσουν τα φώτα της κεντρικοπολιτικής αντιπαράθεσης με τη «μομφή» στη Βουλή, για να επανέλθουμε σε ορισμένα κρίσιμα διλήμματα στρατηγικής και πολιτικής τακτικής που άνοιξαν, στις βδομάδες που πέρασαν, κάποιες δημόσιες παρεμβάσεις κεντρικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι γνω­στό ότι η στάση της Αρι­στε­ράς απέ­να­ντι στην Ευ­ρω­ζώ­νη είναι ένα κε­ντρι­κό ζή­τη­μα. Τα επί­ση­μα κεί­με­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (από­φα­ση του συ­νε­δρί­ου, ιδρυ­τι­κή Δια­κή­ρυ­ξη, κ.α.) αντι­με­τω­πί­ζουν το θέμα με μια «αλ­γε­βρι­κή» φόρ­μου­λα, που φω­τι­ζό­ταν σα­φέ­στε­ρα από τα συ­νο­δευ­τι­κά στοι­χεία της: Αφε­νός, «καμιά θυσία για το Ευρώ», αλλά και αφε­τέ­ρου, «δεν θα υπο­κύ­ψου­με σε εκ­βια­σμούς» και αν κλη­θού­με να επι­λέ­ξου­με ανά­με­σα στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση των λαϊ­κών – ερ­γα­τι­κών ανα­γκών και την πει­θαρ­χία στην ευ­ρω­ζώ­νη, θα επι­λέ­ξου­με χωρίς δι­σταγ­μούς την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των λαϊ­κών – ερ­γα­τι­κών ανα­γκών.

Η πρό­σφα­τη δή­λω­ση ότι μια πι­θα­νή απο­χώ­ρη­ση από την Ευ­ρω­ζώ­νη «θα ήταν κα­τα­στρο­φή», απο­τε­λεί -προ­φα­νώς- άλλη πο­λι­τι­κή θέση: είναι πολύ πιο «κλει­στή» φόρ­μου­λα (δεν απο­φεύ­γει μόνο την «εθε­λο­ντι­κή» απο­χώ­ρη­ση αλλά και κάθε εκ­δο­χή της, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της απά­ντη­σης σε απα­ρά­δε­κτο εκ­βια­σμό ή και ανα­γκαί­ας για τα λαϊκά – ερ­γα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα έξοδο από το ευρώ…). Ακρι­βώς γι’ αυτό δεν ήταν τυ­χαίο ότι αυτή η με­τα­τό­πι­ση υπο­γραμ­μί­στη­κε με άγρια χαρά από όλους τους αντι­πά­λους μας, από τον Σα­μα­ρά, τον Βε­νι­ζέ­λο αλλά και τη Δημ.Αρ. κατά την τρι­ή­με­ρη συ­ζή­τη­ση στη Βουλή.

Στην Αυγή δια­βά­σα­με, επί­σης, κά­ποιες «νέες ιδέες» για τις οι­κο­νο­μι­κο­κοι­νω­νι­κές δε­σμεύ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αν αυτός συ­γκρο­τή­σει κυ­βέρ­νη­ση: α) Το χρέος, λέει, θα πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί από μια διε­θνή διά­σκε­ψη που θα εκ­πο­νή­σει μια συ­μπε­φω­νη­μέ­νη λύση για όλες τις υπερ­χρε­ω­μέ­νες χώρες, υπό την ευ­θύ­νη της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας. β) Το πρό­βλη­μα της «ανά­πτυ­ξης» (με στόχο π.χ. την αντι­με­τώ­πι­ση της ανερ­γί­ας…) θα πρέ­πει να απα­ντη­θεί μέσα από ένα «Ευ­ρω­παϊ­κό Σχέ­διο Μάρ­σαλ», που θα εκ­πο­νη­θεί επί­σης συ­μπε­φω­νη­μέ­να και επί­σης υπό την επί­βλε­ψη της ΕΚΤ. γ) Το κρί­σι­μο πρό­βλη­μα των γι­γά­ντιων ιδιω­τι­κών τρα­πε­ζών θα πρέ­πει, λέει, να απα­ντη­θεί μέσα από τις δια­δι­κα­σί­ες της ευ­ρω­παϊ­κής «τρα­πε­ζι­κής ενο­ποί­η­σης» και υπό την ευ­θύ­νη (σωστά προ­βλέ­ψα­τε) της ΕΚΤ. δ) Τη δια­νο­μή κά­ποιων «κου­πο­νιών» για δια­σφά­λι­ση τρο­φί­μων στα ασθε­νέ­στε­ρα στρώ­μα­τα, με στόχο την απο­φυ­γή μιας αν­θρω­πι­στι­κής κα­τα­στρο­φής…

Το πρό­βλη­μα με τις θέ­σεις αυτές είναι διπλό: αφε­νός, δεν απη­χούν τις επε­ξερ­γα­σί­ες και τις μέχρι σή­με­ρα συ­μπε­φω­νη­μέ­νες απα­ντή­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αφε­τέ­ρου, «ξε­χνούν» ένα μικρό προ­βλη­μα­τά­κι: ποιος θα ανα­γκά­σει την ΕΚΤ να ανα­λά­βει αυτές τις πρω­το­βου­λί­ες, ανα­τρέ­πο­ντας άρδην τη μέχρι σή­με­ρα κυ­ρί­αρ­χη γραμ­μή όλων των ευ­ρω­η­γε­σιών;

Το στρα­τη­γι­κό υπό­βα­θρο αυτών των νέων ανα­ζη­τή­σε­ων πα­ρα­πέ­μπει πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στο ιδε­ο­λο­γι­κό στίγ­μα του Κόμ­μα­τος Ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς (ΚΕΑ) παρά στη δια­δρο­μή και στα κε­κτη­μέ­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Και από το χώρο του ΚΕΑ μας έρ­χο­νται κά­ποιες δυ­σά­ρε­στες ει­δή­σεις: Για πα­ρά­δειγ­μα, το ΚΚ Γαλ­λί­ας απο­φά­σι­σε πρό­σφα­τα να κα­τέ­βει στις δη­μο­τι­κές και πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές στη Γαλ­λία με μια γε­νι­κευ­μέ­νη συμ­μα­χία – που πε­ρι­λαμ­βά­νει και το Δήμο του Πα­ρι­σιού – με το κυ­βερ­νών Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα (την ώρα της βα­θύ­τε­ρης κρί­σης του Ολα­ντρέ­ου…). Αυτή η επι­στρο­φή στις πο­λι­τι­κές της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς παί­ζει, κυ­ριο­λε­κτι­κά, κο­ρώ­να-γράμ­μα­τα ακόμα και την επι­βί­ω­ση του Με­τώ­που της Αρι­στε­ράς, που πολ­λοί θε­ώ­ρη­σαν ως το δεύ­τε­ρο, μετά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, επι­τυ­χη­μέ­νο υπό­δειγ­μα ενό­τη­τας στη δράση της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Ο Ζαν Λυκ Με­λαν­σόν, επι­κε­φα­λής του Με­τώ­που της Αρι­στε­ράς στις προη­γού­με­νες εκλο­γές, σχο­λιά­ζο­ντας την από­φα­ση του ΚΚΓ δή­λω­σε ότι πρό­κει­ται «όχι για λάθος αλλά για έγκλη­μα»…

Είναι σαφές ότι, ενό­ψει των Ευ­ρω­ε­κλο­γών, τα προ­βλή­μα­τα αυτά θα γί­νουν πολύ πιο «εσω­τε­ρι­κά» και θα απαι­τή­σουν σα­φείς οριο­θε­τή­σεις από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που ο Αλ. Τσί­πρας θα είναι επι­κε­φα­λής της κα­μπά­νιας του ΚΕΑ στις ευ­ρω­ε­κλο­γές.

Η πίεση για συ­ντη­ρη­τι­κή με­τα­τό­πι­ση είναι, ομο­λο­γου­μέ­νως, με­γά­λη. Δια­βά­σα­με, π.χ., συ­νέ­ντευ­ξη κε­ντρι­κού οι­κο­νο­μο­λό­γου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Αυγή, όπου ανα­λάμ­βα­νε τη «δέ­σμευ­ση» να… στα­θε­ρο­ποι­ή­σου­με τους μι­σθούς στα ση­με­ρι­νά επί­πε­δα. Την ίδια στιγ­μή, ο (σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της) Σάβ­βας Ρο­μπό­λης, επι­κε­φα­λής του ιν­στι­τού­του των συν­δι­κά­των, δεν κου­ρά­ζε­ται να επα­να­λαμ­βά­νει ότι μια ου­σια­στι­κή αύ­ξη­ση στους κα­τώ­τα­τους μι­σθούς είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση (όχι για την πο­ρεία προς τον Σο­σια­λι­σμό, αλλά) για την αντι­με­τώ­πι­ση της κρί­σης του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού.

Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες κρί­σης και πό­λω­σης στην κοι­νω­νία, δεν υπάρ­χει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για συ­ναι­νε­τι­κές, σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού τύπου, λύ­σεις. Οι «από πάνω» δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται, δεν πα­ρα­χω­ρούν, απαι­τούν τη συ­ντρι­βή όλων των ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των. Όμως και οι αυ­τα­πά­τες των «από κάτω» έχουν μειω­θεί κατά πολύ: όλες οι με­τρή­σεις δεί­χνουν ότι με­γά­λο τμήμα τους θα ψη­φί­σει ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά με «κρύα καρ­διά», με μη­δε­νι­κά πε­ρι­θώ­ρια ανο­χής και «χά­ρι­τος». Αν μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εκ­πέμ­ψει μή­νυ­μα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής προ­σαρ­μο­γής δεν θα ει­σπρά­ξει πο­λυ­συλ­λε­κτι­κή ενί­σχυ­ση, αλλά θα πυ­ρο­δο­τή­σει ένα δια­λυ­τι­κό κα­τα­κερ­μα­τι­σμό. Γιατί, όπως έλεγε και το επι­τυ­χη­μέ­νο προ­ε­κλο­γι­κό σύν­θη­μα του 2012, οι επι­λο­γές είναι απο­λύ­τως δι­λημ­μα­τι­κές: ή αυτοί ή εμείς…

http://rproject.gr

Γιατί δεν «τρέχει» ο ΣΥΡΙΖΑ; Ένα χαμένo ραντεβού.

του Γεράσιμου Μοσχονά,

Το πλειοψηφικό «état d’esprit»

Σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο, σε μια εξαιρετική στιγμή της ελληνικής ιστορίας, 4 οικονομολόγοι της Αριστεράς, ο Κ. Βεργόπουλος, ο Γ. Δραγασάκης, ο Π. Λινάρδος-Ρυλμόν και ο Σ. Ρομπόλης, περιγράφουν, τρεις μόλις ημέρες πριν από την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, τα αίτια της κρίσης, τους κινδύνους του μηχανισμού στήριξης και την εναλλακτική πολιτική της Αριστεράς. Η «Διακήρυξη της πρωτοβουλίας οικονομολόγων» είναι διεισδυτική ως προς τα αίτια και μοναδικής διαύγειας ως προς την πρόβλεψη των οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών του υπό συζήτηση, τότε, μνημονίου. Ό,τι έχει συμβεί έκτοτε, η βαριά ύφεση, η απαξίωση του παραγωγικού ιστού, η επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, το μέγεθος της μείωσης μισθών και συντάξεων, η ανεργία, ακόμη και η ακραία εξασθένιση της διαπραγματευτικής ικανότητας της χώρας εντός της ευρωζώνης, έχουν περιγραφεί με μεγάλη ακρίβεια 14 μήνες πριν (29 Απριλίου 2010). Σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις, η Διακήρυξη θα μπορούσε, χωρίς αλλαγή μισής λέξης, να είχε γραφτεί σήμερα το πρωί. Continue reading «Γιατί δεν «τρέχει» ο ΣΥΡΙΖΑ; Ένα χαμένo ραντεβού.»

Επανεκκινήσεις, μέτωπα, βήματα, σπίθες, αλλά φλόγες πουθενά…

ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/02/2011

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Είμαστε εν καιρώ αμύνης. Αυτό που χρειάζεται η κοινωνία και ιδιαίτερα ο κόσμος της εργασίας είναι να οργανώσει μια στοιχειωδώς αποτελεσματική αντίσταση στην επίθεση που δέχεται

Υπάρχει κάτι παράδοξο στην κατάσταση. Ενώ τα ερεθίσματα είναι πολλά, το κοινωνικό σώμα μοιάζει να βρίσκεται σε κατατονία. Δεν λείπουν οι ανακλαστικές κινήσεις -σπασμοί στα άκρα, κράμπες στο στομάχι, ταχυκαρδίες, συσπάσεις στο πρόσωπο-, αλλά συνολικά το σώμα βρίσκεται σε ακινησία. Σαν να βαριέται ή φοβάται να σηκωθεί από το κρεβάτι της εντατικής, να πετάξει σωληνάκια και καθετήρες, να πιστοποιήσει ότι είναι ζωντανό.

Και τα ερεθίσματα είναι πολλά. Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που δίνει τόσες αφορμές. Ούτε μόνο οι ηγεμόνες του «προτεκτοράτου» οι οποίοι με κάθε ευκαιρία -αφού έχουν ήδη πλήξει καίρια τους όρους ύπαρξης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας- προσβάλλουν ευαίσθητες χορδές που ακούνε στα ονόματα εθνική αξιοπρέπεια, κοινωνική αυτοεκτίμηση, πολιτική αυτοπεποίθηση. Είναι επίσης η πανσπερμία γεγονότων στον αραβικό κόσμο, σε μια περιοχή όπου, πληθυσμιακά, ζει άλλη μια Ευρώπη, που δείχνει ότι οι κοινωνίες μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις, μπορούν να κλονίσουν τα συστήματα εξουσίας. Είναι μια καταπληκτική ένεση αυτοπεποίθησης για τις υποτελείς τάξεις αυτό που γίνεται εκεί, ανεξάρτητα από την έκβασή του και από τον τρόπο που η «αυτοκρατορία» οδηγεί τις εξελίξεις σε ελεγχόμενες ανατροπές.

Continue reading «Επανεκκινήσεις, μέτωπα, βήματα, σπίθες, αλλά φλόγες πουθενά…»

Η αναμενόμενη Οδύσσεια της συγκρότησης ενός λαϊκού πολιτικού μετώπου, παρά την αποτυχία του ελληνικού αστισμού, να «ηγηθεί» κάποιου εναλλακτικού σχέδιου

του Παπουλή Κώστα (Γέρου)

α) Το Ελληνικό δίλλημα, πέρα από “δεξιά” και “αριστερά”.

Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, η χώρα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, ανάλογο με αυτό της ένταξης στην κοινή αγορά και στην ευρωζώνη, μόνο που τώρα το ερώτημα μπαίνει ανάποδα: Να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από το ευρώ ή ακόμη και την Ε.Ε.;
Κάτω από την πίεση ενός δυσβάστακτου εξωτερικού δημόσιου χρέους (που είναι πλέον μη διατηρήσιμο), συνέπεια του εξωτερικού ελλείμματος και της παραγωγικής αποδιάρθρωσης της χώρας, που δημιούργησε η είσοδος στο ευρώ, η Ελλάδα παραδίδει στους ξένους πιστωτές, στο Δ.Ν.Τ. και στο διευθυντήριο των Βρυξελλών (όχι μόνο τα βασικά μέσα οικονομικής πολιτικής, αυτά είχαν καταλυθεί με την είσοδο στην κοινή αγορά και στην ευρωζώνη), οποιαδήποτε απόφασή της, σχετικά με την οικονομική της ανάπτυξη, τον τρόπο διαβίωσης των γερόντων της, της δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας της. Θα παραδώσει ακόμη και την δημόσια ιδιοκτησία του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού, επιστρέφοντας σε προ ενός αιώνα καταστάσεις. Τέλος η ελεγχόμενη χρεοκοπία, απειλεί να οδηγήσει σε Γερμανικά κυρίως χέρια, το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, του φυσικού πλούτου, αλλά και των υποδομών της χώρας.
Continue reading «Η αναμενόμενη Οδύσσεια της συγκρότησης ενός λαϊκού πολιτικού μετώπου, παρά την αποτυχία του ελληνικού αστισμού, να «ηγηθεί» κάποιου εναλλακτικού σχέδιου»

Μετεκλογική Αττική: Από «Θεών νταμάρι», βομβαρδισμένο τοπίο

ΑΥΓΗ, 21-11-2010
Της Σίσσυς Βελισσαρίου*

Ο ΣΥΝ είναι ένα κόμμα που προσφέρει εκπλήξεις στα μέλη του, συναρπαστικά στιγμιότυπα, θεαματικές ανατροπές, δηλαδή ένα κόμμα που για πολλά μπορείς να το κατηγορήσεις, ποτέ όμως για βαρεμάρα, όσο κακοπροαίρετος και να είσαι. Μετεκλογικά η ηγεσία του καθημερινά μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις δηλώσεις, τις ανακοινώσεις και τις αποφάσεις της. Μαθαίνουμε, για παράδειγμα, ότι τα «αποτελέσματα… από τις 13 Περιφέρειες κρίνονται κατ’ αρχήν με θετικό πρόσημο», για το ψηφοδέλτιο Αττικής ότι «παρά την απόκλιση από τις αρχικές εκτιμήσεις, το 6,2% (σε συνθήκες διπλής διάσπασης) κρίνεται ως αξιόλογη βάση… για την αναγκαία συνέχιση της προσπάθειας της συνάντησης της αριστεράς με ευρύτερες δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο» και, κατά τον πρόεδρο του ΣΥΝ, «[ως] παρακαταθήκη για την αναγκαία ενότητα μπροστά… στην επερχόμενη αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος» («Αυγή», 9-11).
Continue reading «Μετεκλογική Αττική: Από «Θεών νταμάρι», βομβαρδισμένο τοπίο»

Ανεξεταστέοι

ΑΥΓΗ, 21-11-2010
Του Τάσου ΚΟΥΡΑΚΗ*

(Αντί για πρόλογο): Η κάθε είδους αντιπροσώπευση (Βουλή, Τ.Α., σωματείο) δεν είναι τίποτε άλλο παρά διαμεσολάβηση ανάμεσα στη βάση και την εκάστοτε εξουσία. Οι αντιπρόσωποι δεν είναι για να κάνουν τη δουλειά που οφείλουν να κάνουν οι πολίτες. Οι αντιπρόσωποι απλά «μεταφέρουν το γράμμα» και με την έννοια αυτή η πρωτογενής ύλη είναι η ενεργός συμμετοχή στα δρώμενα. Αλλιώς, η αντιπροσώπευση όσο και καλή είναι (με την έννοια του ποσοστού) είναι πουκάμισο αδειανό αν δεν φωτίζεται και τροφοδοτείται από το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.

Continue reading «Ανεξεταστέοι»

Μια νέα επιστροφή

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΖΑΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΥΓΗ, 13/11/2010

Το αποτέλεσμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών δεν δίνει περιθώρια για αυταπάτες. Το ΠΑΣΟΚ, έχοντας εφαρμόσει την πιο σκληρή πολιτική της μεταπολίτευσης για τον κόσμο της εργασίας, δεν αμφισβητήθηκε. Αν και υπέστη σημαντική φθορά, αυτή δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε πολιτικές ανακατατάξεις και ανισορροπία, δεν λειτουργεί ως φρένο για τις πολιτικές αποφάσεις που προετοιμάζονται από το κυβερνητικό επιτελείο.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το αποτέλεσμα που κατέγραψε είναι αναμενόμενο για οποιαδήποτε κυβέρνηση δίνει τη μάχη των εκλογών εν μέσω της κυβερνητικής τετραετίας. Από την άλλη μεριά, η ριζοσπαστική αριστερά δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τη δυσαρέσκεια των εργαζόμενων και να τη μετατρέψει σε πολιτική δυναμική. Για οποιονδήποτε έχει και ελάχιστη επαφή με τα πολιτικά πράγματα, η εξέλιξη αυτή ήταν προδιαγεγραμμένη.

Continue reading «Μια νέα επιστροφή»