Η άρρηκτη σχέση μέσων – σκοπών δεν είναι ακόμα κατακτημένη κουλτούρα της ηγεσίας

του Βαγγέλη Πιλάλη*

Η συζήτηση που έχει ανοίξει στο κόμμα, αλλά και στην ευρύτερη ανανεωτική-ριζοσπαστική αριστερά, έχει πάρει αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα με ευθύνη σύσσωμης της ηγεσίας που διαχειρίζεται το δημόσιο λόγο του ΣΥΝ και του ΣυΡιζΑ.

Το φαινόμενο του «να ασκείται πολιτική διαμόρφωσης εσωτερικών η εξωτερικών συσχετισμών» χρησιμοποιώντας τόσο προκλητικά τα ΜΜΕ, δεν ταιριάζει στην ηθική της δικής μας αριστεράς. Μέχρι πρότινος ήταν καταδικαστέα για τέτοιου είδους πρακτική τα προβεβλημένα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Σήμερα τείνει να διαμορφωθεί μια τέτοια κατάσταση από πολλές πλευρές εντός και εκτός Συν.

Με βάση τα παραπάνω, είναι επιτακτική ανάγκη η βάση του κόμματος να πάρει γενναίες αποφάσεις σε έκτακτο Συνέδριο (6ο). Το συνέδριο όμως δεν πρέπει να προκληθεί υπό καθεστώς πανικού και διαλυτικών φαινομένων. Η κατάλληλη περίοδος ενδεχομένως να είναι στα τέλη του φθινοπώρου, είτε ακόμα καλύτερα μετά τις πρόωρες εθνικές εκλογές. Τα μέλη αυτή τη φορά πρέπει -πιο υποψιασμένα από άλλοτε, με ψυχραιμία και μες σε συνθήκες αρκετού προσυνεδριακού χρόνου- να ζητήσουν σοβαρές πολιτικές εγγυήσεις από το σύνολο της ηγεσίας που θα εκλέξουν, για την πιστή και συνετή υλοποίηση – διαχείριση των αποφάσεών τους.

Η δημόσια αντιπαράθεση, τα «καρφώματα», οι «παραιτήσεις», οι «τάπες» που ανταλλάσουν μεταξύ τους αυτήν την περίοδο τα ηγετικά «στελέχη», σπρώχνουν το σύνολο του οργανωμένου κόσμου μας είτε σε μια λογική «υποχρεωτικής» στράτευσης στη μια η στην άλλη πλευρά της υποτιθέμενης και ταλαιπωρημένης πια Αριστερής Πλειοψηφίας του ΣΥΝ, είτε σε μια λογική νέων απλουστευτικών διαιρέσεων του κομματικού σώματος του τύπου οι «φιλοΣύριζα» και οι «κομματικοπατριώτες». Στην πραγματικότητα, πέρα από την «καθαρή» στάση της Ανανεωτικής Πτέρυγας που πιστεύει ότι ο Σύριζα είναι μια εκλογική συμμαχία με πολλά φυσιογνωμικά προβλήματα που ακυρώνουν στην πράξη τα «ανανεωτικά» χαρακτηριστικά του ΣΥΝ, όλοι οι υπόλοιποι (Αριστερή Πλειοψηφία ΣΥΝ, Συνιστώσες ΣΥΡΙΖΑ, Αλαβάνος) εκπροσωπούν στην τωρινή συγκυρία από δυσδιάκριτα και ασαφή έως επιπόλαια πολιτικά σχέδια. Ο τρόπος δε και η ένταση της αντιπαράθεσης υπονομεύουν κατ’ ουσίαν τον υγιή πυρήνα της διαφορετικότητας των απόψεων που μέχρις στιγμής έχουν καταγραφεί.

Είναι εμφανές ότι η αντιπαράθεση αυτή γίνεται ερήμην των μελών και μάλλον όχι και με τόσο καλές προθέσεις από αυτούς που με δημόσιο τρόπο την διεξάγουν. Αν το κλίμα αυτό συνεχιστεί για λίγο ακόμα καιρό, θα έχουμε ένα γενικευμένο κλίμα απογοήτευσης και αποχώρησης των πιο δραστήριων μελών του ΣΥΝ (που ουσιαστικά μόνο καταστατικά -δηλαδή στα χαρτιά- είναι κατοχυρωμένα), όσο και των άτυπων πλην όμως υπαρκτών «μελών» του Σύριζα.

Η Αριστερή Πλειοψηφία του ΣΥΝ πρέπει άμεσα και συντεταγμένα (άρα με αμοιβαίες υποχωρήσεις στο εσωτερικό της) να εγγυηθεί προς τα μέλη του κόμματος τη συνέχιση της αριστερής στροφής, χωρίς ταλαντεύσεις και πισωγυρίσματα. Το ίδιο πρέπει να πράξει και ο Πρόεδρος του Κόμματος που -προς ώρας- είναι και απευθείας υπόλογος στα μέλη. Το άνοιγμα στους Οικολόγους – Πράσινους μέσω της εσπευμένης ανάσυρσης της λογικής του «Τρίτου Πόλου», περισσότερα προβλήματα φυσιογνωμίας δημιουργεί (προσχώρηση σε λογική αντιπολιτευτικού κυβερνητισμού από την πίσω πόρτα), παρά προκαλεί ένα εποικοδομητικό κλίμα ριζοσπαστικών συμμαχιών στην ελληνική κοινωνία. Επίσης η «από τα πάνω» επιβολή ενός πιο «δημοκρατικού» οργανωτικού μοντέλου στον ΣΥΡΙΖΑ, πάλι δεν επιλύει κανένα πρόβλημα, αφού πλέον το κυρίως ζήτημα είναι να ξαναφέρουμε πίσω αυτούς που χάσαμε στην πορεία, μέσα από πολιτικές πρωτοβουλίες και ατζέντα που θα αναδεικνύει τον αυτόνομο ρόλο της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής αριστεράς.

Επειδή όμως καλό είναι να έχουμε και μνήμη… ας αναρωτηθούμε: Πάνω σε ποιο έδαφος έγιναν όλα αυτά και τώρα βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης; Το πρόσφατο κομματικό ιστορικό δείχνει πολλά…

Τα δύο τελευταία τακτικά συνέδρια του Συνασπισμού έχουν δώσει σαφή κατεύθυνση ως προς το τι σηματοδοτεί αυτό που καταγράφηκε ως αριστερή στροφή. Στο 4ο Συνέδριο βέβαια η πολιτική απόφαση ήταν σαφέστερη, αντίθετα στο 5ο άρχισαν τα πρώτα προβλήματα «τρομπαρίσματος της γραμμής», αφού στα πλαίσια μιας επίπλαστης ενότητας οι πραγματικές αντιθέσεις επί της φυσιογνωμίας και οι διαφορετικές τακτικές πετάχτηκαν επιδέξια (κοινό κείμενο) κάτω από το χαλί. Από τη μία το Αριστερό Ρεύμα τα βρήκε με την Ανανεωτική Πτέρυγα στα «μίνιμουμ», από την άλλη ο σύντροφος Αλέκος Αλαβάνος νόμιζε ότι με 3 εντυπωσιακές κινήσεις τακτικής από τα πάνω (διαδοχή ηγεσίας σε σύντροφο της νέας γενιάς, «ενωτική» πολιτική πλατφόρμα με αρκετές ασάφειες στην οριοθέτησή μας με το «κοινωνικό» ΠΑΣΟΚ και τους οικολόγους, μετατόπιση της δημόσιας τοποθέτησης του ΣΥΡΙΖΑ σε γραμμή έμμεσου κυβερνητισμού μέσω μιας υψηλού ρίσκου προσωπικής του επικοινωνιακής διαχείρισης), θα ηγεμόνευε σε μεγάλο μέρος της βάσης του κοινωνικού ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια, πόσοι ηγέτες της ελληνικής αριστεράς τελικά έχουν βάλει τον ίδιο στόχο με τόσο απλά πολιτικά και επικοινωνιακά μέσα; Πόσοι ηγέτες της αριστεράς υποτιμούν την πραγματικά δύσκολη κατάσταση της αριστεράς στο ιδεολογικό και κοινωνικό πεδίο;

Η Αριστερή Ανασύνθεση τότε ήταν η μόνη τάση που τόλμησε να κατεβάσει συνολικό εναλλακτικό κείμενο, κόντρα στην προκατασκευασμένη και ιδεολογικά αβαθή συναίνεση των 2 μεγάλων τάσεων και της τουλάχιστον «περίεργης» συνεπικουρίας του Κοκκινοπράσινου Δικτύου (!), λέγοντας κάποια στοιχειώδη πράγματα για την κομματική ανασυγκρότηση και τη λογική των θητειών των στελεχών, την προτεραιότητα της απερίσπαστης και συνεχούς δουλειάς στην βάση (συνδικαλιστικά και αυτοδιοικητικά σχήματα), την περαιτέρω αξιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν το κύριο όχημα ενός νέου προωθημένου ανασυνθετικού σχεδίου της ευρύτερης ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η αλήθεια είναι ότι τότε μιλήσαμε -συγκρατημένα- ακόμα και για κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ (για διπλή ένταξη όσων είναι σε κάποια συνιστώσα και μονή για όσους είναι ανένταχτοι). Δεν περιμέναμε βέβαια, ότι 18 μήνες μετά αυτή η άποψη θα γινόταν το κύριο σημείο αντιπαράθεσης για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ ή την προοπτική του ΣΥΝ και μάλιστα στο ανώτατο ηγετικό επίπεδο! Δεν περιμέναμε ότι προτάσεις που απαιτούν σταδιακή ωρίμανση συνθηκών, πολιτικές πρωτοβουλίες συνεχούς ενίσχυσης και σηματοδότησης ευρύτατης ενότητας, δημιουργία μακροχρόνιου κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης, θα προβάλλονταν βεβιασμένα με επικοινωνιακούς ή μικροσυνιστωσιακούς όρους προκειμένου να βιασθούν καταστάσεις, να δημιουργήθουν ζωτικοί χώροι «ηγετών», να αναδιαταχθούν ισορροπίες τάσεων και μηχανισμών.

Φαίνεται ότι το ιστορικό δίδαγμα της συσχέτισης μέσων και σκοπών, η ηγεσία της δικής μας αριστερά δεν το έχει εμπεδώσει, δεν το έχει ενσωματώσει δημιουργικά στην πολιτική της κουλτούρα.

Τώρα, εκ των υστέρων και μετά το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα, σχεδόν όλοι στο κόμμα μας εμφανίζονται να λένε ότι τα βασικά προβλήματα του ΣΥΝ και του ΣυΡιζΑ τα είχαν επισημάνει και τα είχαν πει. Πότε άραγε; Και με ποιο τρόπο κινήθηκαν σε αυτήν την κατεύθυνση; Ας είναι…

Το ζήτημα τώρα είναι να συνεχίσουμε όλοι μαζί, με διακριτούς και αποσαφηνισμένους ρόλους. Όλοι όμως!

* Ο Βαγγέλης Πιλάλης (ΠΚ Περιστερίου, μέλος της ΚΠΕ) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

Ο λόγος στα μέλη του ΣΥΝ

του Γιώργου Χελάκη*

Το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί, ήταν να καταγραφούμε στην κοινωνία ως κόμμα, τα στελέχη του οποίου διαγωνίζονται για τις καρέκλες. Θα το είχαμε αποφύγει αν εφαρμόζαμε την περιοδικότητα ακόμα και την εναλλαγή στις κάθε είδους θητείες, στα δημόσια και κομματικά αξιώματα. Θέλω να θυμίσω ότι ως ένα πολύ μικρό ρεύμα στο κόμμα μας, εμείς η “ Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση” το είχαμε προτείνει. Απορρίφθηκε και ό,τι είχε συμφωνηθεί καταργήθηκε στην πράξη, όταν ξέσπασε το θέμα με τις βουλευτικές θητείες και τις γνωστές δηλώσεις Κουβέλη, Αλαβάνου, Καρίτζη, Τσίπρα.

Ένα μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα του χώρου μας πήγε περίπατο. Τόσα χρόνια στην αριστερά ούτε τους εγωισμούς μας ξεπεράσαμε, ούτε να δεσμευόμαστε για την τήρηση όσων συμφωνούμε καταφέραμε. Μετρηθήκαμε και βρεθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων. Αν το παραδεχτούμε, τότε υπάρχει περιθώριο να το διορθώσουμε. Το σημαντικό εφόδιο που αποκτήσαμε με την υποψηφιότητα του συντρόφου Αλαβάνου στο Ηράκλειο και την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΝ, το εξανεμίσαμε με τα τελευταία γεγονότα.

Λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου…

του Αποστόλη Αγέλαστου* από την Αυγή της 16/06/09.

Μετά τις εκλογές έχουν αρχίσει συζητήσεις, λες και ήρθε η συντέλεια του κόσμου και νομίζει κανείς ότι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και προσπαθούμε να αποδείξουμε ποιος φταίει λιγότερο. Δεν είναι όμως έτσι.

Αν αναλογιστούμε σε τι κλίμα έγιναν οι εκλογές, με τον ΣΥΡΙΖΑ να βάλλεται από παντού (κι όταν λέμε από παντού, εννοούμε από παντού), έδειξαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντοχή και η απόφασή μας για την ενότητα της αριστεράς είναι τελεσίδικη. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και θα μείνει. Δε θέλω να κάνω αναλύσεις, γιατί είναι πια χωρίς σημασία, μιας και το αποτέλεσμα δεν είναι ευχάριστο, αλλά δεν είναι και ταπεινωτική ήττα. Εγώ λοιπόν το μόνο που θέλω να πω είναι η γνώμη μου, χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα, και να κάνω μια πρόταση.

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για το εκλογικό αποτέλεσμα

(Το πιο ανησυχητικό είναι ότι… δεν είχαμε καταλάβει!)

Η ανανεωτική-ριζοσπαστική αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα μας, οφείλουν να κάνουν έναν ειλικρινή απολογισμό του αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος χωρίς περαιτέρω συγκαλύψεις και υπονομεύσεις που έμμεσα αναπαράγει η νοσηρή κατάσταση της «διαρκούς διαπραγμάτευσης» των τάσεων-μηχανισμών, των προβεβλημένων στελεχών ή των συνιστωσών. Για να διασφαλιστεί ότι δεν θα πάμε για «μία από τα ίδια» (δηλαδή νέες παραλυτικές ισορροπίες), πρέπει ο διάλογος να είναι σαφής, τεκμηριωμένος και ανοιχτός στην παρέμβαση και ουσιαστική συμμετοχή του υπαρκτού πλέον «λαού» του ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος αγνοήσει ή προσπεράσει αυτόν το λαό στο όνομα κάποιων «νέων» κεντρικών επιλογών και συμψηφισμών, θα βρεθεί σε αδύναμη θέση το επόμενο διάστημα – σε όποια θέση κι αν βρίσκεται, όποια άποψη κι αν εκπροσωπεί.

Η πραγματικότητα που αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι (όσοι συμμετείχαν δηλαδή) κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, έδειξε ότι η ριζοσπαστική ατζέντα μιας σειράς κοινωνικών ζητημάτων που με πολύ κόπο, αγώνες και ρίσκο θέσαμε έντονα στην ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, δε συνεπάγεται άμεσα ανταποδοτικά οφέλη στο πολιτικό επίπεδο. Είναι όμως επίσης φανερό ότι η γενικευμένη αντισυστημική διάθεση μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας είναι υπαρκτή, παρ’ όλο που δεν έχει ακόμα διαμορφωμένο πολιτικό και κινηματικό προσανατολισμό. Οι κοινωνικές αγκυρώσεις που δημιουργήσαμε στα πλαίσια αυτής της -κατά περίπτωση- συγκρουσιακής λογικής, δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν στο όνομα κάποιων «διορθωτικών» κινήσεων στην κεντρική εκφορά του πολιτικού μας λόγου, αλλά να συνεχιστούν με μεγαλύτερη επιμονή στην κατεύθυνση της ποιοτικής και ποσοτικής διεύρυνσής τους. Η προωθημένη ατζέντα της «νεανικής, κινηματικής, δικαιωματικής, οικολογικής αριστεράς» πρέπει να πλαισιωθεί άμεσα από μια επινοητική ατζέντα μιας νέας «αριστερής λαϊκότητας», όπως από το 4ο Συνέδριό μας είχαμε δεσμευθεί ότι θα πράξουμε.

Σε αυτήν την κατεύθυνση τα βήματα έως τώρα ήταν ελάχιστα. Αυτός όμως ο σχεδόν ανύπαρκτος πυλώνας στην παρέμβασή μας είναι που μας στερεί την δυνατότητα να ξεφύγουμε από τα παραδοσιακά συνασπισμιακά ποσοστά. Το μεροκάματο, η ασφάλιση, ο φόβος της απόλυσης και της μακροχρόνιας ανεργίας, η ακρίβεια, τα δίδακτρα των παιδικών σταθμών και των φροντιστηρίων, το χάλι των δημόσιων νοσοκομείων, σχολείων και συγκοινωνιών, είναι η καθημερινότητα των εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών. Τα μέτωπα προς τις Τράπεζες και προς το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν αρκούν για να υποστηρίξουν μια συγκροτημένη παρέμβαση προς αυτήν την κατεύθυνση, ενώ ακόμα και αυτά χρειάζονται διαφορετικού τύπου προβολή.

Οι αιτίες που οδήγησαν σε αυτό το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλές, αλλά εμείς θα εστιάσουμε σε πέντε που νομίζουμε ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο:

α) Η παγκόσμια συγκυρία της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και τα πρόσθετα προβλήματα έντασης της εκμετάλλευσης που δημιούργησε στις υποτελείς τάξεις των ευρωπαϊκών κοινωνικών σχηματισμών, δημιούργησαν το ευνοϊκό εκείνο πλαίσιο της ανασφάλειας που ως γνωστόν πολλές φορές ιστορικά έχει λειτουργήσει ως ο προθάλαμος μιας διευρυμένης κοινωνικής και πολιτικής συντηρητικοποίησης. Η κεντροδεξιά και η ακροδεξιά στην Ευρώπη τοποθετήθηκε σωστά στο χωροχρόνο, αντίθετα με τη σοσιαλδημοκρατία και την αριστερά. Η κεντροδεξιά ενσωμάτωσε άμεσα τις προτάσεις που υπήρξαν για διορθώσεις, νέες ρυθμίσεις και επανακαθορισμούς στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που προτείνονταν από πολλά κέντρα – και μέσα από τις γραμμές της αλλά και από την σοσιαλδημοκρατία. Έτσι, μολονότι είχε απώλειες στα δεξιά της, κέρδισε ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης της δειλής νεοφιλελεύθερα μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας. Η ακροδεξιά αντίθετα επένδυσε στον φόβο της νέας διεθνούς ρευστότητας και της κρίσης, προσφέροντας τα παραδοσιακά καταφύγια του καλά οργανωμένου, «καθαρού» και «δίκαιου» έθνους-κράτους. Η σοσιαλδημοκρατία είναι για μια ακόμη φορά φανερό ότι έχει τεράστιο πρόβλημα στρατηγικής – όσο συνεχίζει να κινείται εντός νεοφιλελεύθερου πλαισίου, δεν μπορεί να διαμορφώσει ρεύμα εξουσίας.

Η αριστερά από την άλλη, όπου δεν είχε να επιδείξει κάτι ενωτικό (βλ. Γαλλία και Γερμανία) και ουσιαστικά αντικαπιταλιστικό-ανασυνθετικό (βλ. Πορτογαλλία), δεν πήγε καλά. Το περιβάλλον της ανασφάλειας δεν το αξιοποίησε ούτε στην κατεύθυνση μιας ρηξιακής και αντισυστημικής παρέμβασης με στόχο την διεύρυνση των λαϊκών ερεισμάτων της, ούτε σε μια κατεύθυνση ενός πλούσιου ριζοσπαστικού προγραμματικού καμβά που θα έβαζε με επιθετικό τρόπο το ζήτημα ενός νέου κοινωνικού κράτους.

β) Η αυξημένη αποχή στην εκλογική διαδικασία για την Ευρωβουλή σε όλη τις χώρες, φανερώνει τη γενική κρίση νομιμοποίησης που έχει το ευρωπαϊκό θεσμικό εποικοδόμημα με τα χαρακτηριστικά που έχει μέχρι σήμερα. Στην Ελλάδα πάντα υπήρχαν σημαντικά ποσοστά Ευρωσκεπτικισμού ή και άρνησης της ΕΕ. Σήμερα, υπό την επίδραση και της κρίσης, απ’ ό,τι φαίνεται διευρύνεται το χάσμα μεταξύ των πολιτών και των τεχνοκρατικών ελίτ των Βρυξελλών. Τα απορριπτικά δημοψηφίσματα για την Ευρωσυνθήκη ήταν προπομπός αυτής της νέας κατάστασης. Η λογική του παραγωγικού Ευρωσκεπτικισμού του δικού μας χώρου δεν «πέρασε» σε σημαντικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, διότι αλέσθηκε από τις μυλόπετρες ενός τυφλού φιλοευρωπαϊσμού και αντιευρωπαϊσμού αντίστοιχα που κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Η αποχή στην Ελλάδα είχε και χαρακτηριστικά εύκολης διαμαρτυρίας της εκλογικής βάσης της ΝΔ προς την ηγεσία της και διευρυμένα χαρακτηριστικά απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος.

γ) Τα χρόνια προβλήματα κομματικής δομής και αποτελεσματικότητας των λειτουργιών, από τα οποία πάσχει ο ΣΥΝ. Τα πολλά κέντρα εξουσίας με απίστευτες αλληλοεπικαλύψεις επιτελικής πολιτικής ύλης και υπόγειους ανταγωνισμούς μεταξύ τους, η υποβάθμιση της έννοιας του μέλους σε μονοσήμαντο προσυνεδριακό ή προεκλογικό ρόλο, η πρωτοκαθεδρία των επικοινωνιακών χειρισμών και της συγκυρίας έναντι της δουλειάς στη βάση και της δημιουργίας σταθερών πολιτικών δεσμών, η αδυναμία ενός οικονομικού προγραμματισμού που δε θα βασίζεται μόνο στην κρατική επιχορήγηση αλλά κυρίως στην στήριξη των μελών, των φίλων και των καινοτόμων πρωτοβουλιών τους. Είναι φανερό ότι απαιτούνται τομές στο οργανωτικό, καταστατικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Η τάση μας, τόσο προσυνεδριακά με το εναλλακτικό κείμενο όσο και στα όργανα του κόμματος, έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις.

δ) Επικοινωνιακός μικρομεγαλισμός και μεγαλοϊδεατισμός, ταλαντεύσεις στη γραμμή, ανολοκλήρωτες τομές. Η πραγματικότητα είναι ότι μπερδέψαμε τόσο το «εθνικό ακροατήριο» όσο και τον κόσμο της ευρύτερης αριστεράς και της νέας κοινωνικής ριζοσπαστικότητας. Η ηγετική δυαρχία με όχι σαφείς και προσδιορισμένους ρόλους, η γραμμή που προσαρμοζόταβ από τρίμηνο σε τρίμηνο ανάλογα τις δημοσκοπικές προβλέψεις και τις πιέσεις των μιντιακών συγκροτημάτων, άτακτες υποχωρήσεις ή αντεπιθέσεις σε ζητήματα τρέχουσας παρέμβασης, ατιμώρητη διγλωσσία σε ζητήματα καίρια όπως για τα Πανεπιστήμια και την εξέργεση της νεολαίας τον Δεκέμβρη, προφίλ ψηφοδελτίου κομματικής και συνιστωσιακής επετηρίδας, υποτίμηση του στοιχείου της εμφάνισης οικολογικού κόμματος, υποτίμηση του στοιχείου ότι το ζήτημα της μετανάστευσης στην Ελλάδα έχει πάρει άλλα χαρακτηριστικά που χρειάζονται άλλου τύπου προτάσεις, η προβολή στα ΜΜΕ την προεκλογική περίοδο μόνο των στελεχών και όχι των «εναλλακτικών» υποψηφίων του ψηφοδελτίου.

ε) Το περαιτέρω θόλωμα του στίγματος από τις σπάταλες δημόσιες παρεμβάσεις των στελεχών της Ανανεωτικής Πτέρυγας και η ευκαιρία που έδωσαν στο μιντιακό σύστημα να μας παρουσιάσει σαν ένα διχασμένο κόμμα. Τα ζητήματα που θέτουν οι σύντροφοι και συντρόφισσες είναι ζητήματα άλλων δεκαετιών, τα οποία είχαν καθηλώσει την αριστερά στα όρια της ανυπαρξίας, αλλά η γνώμη μας είναι ότι πρέπει να λαμβάνουν τις πολιτικές απαντήσεις τους στα όργανα του κόμματος.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ενώ φαίνονταν όλα αυτά να εξελίσσονται μπροστά μας, οι περισσότεροι από εμάς συνεχίζαμε να είμαστε αισιόδοξοι και επαρκείς. Η αριστερή πλειοψηφία του ΣΥΝ, το 2ο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι υπόλοιπες συνιστώσες δεν κατάλαβαν τίποτα, όταν η συμμετοχή στην 2η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ μας έστελνε ένα μήνυμα, ενώ οι φοιτητικές εκλογές μας έδειχναν και τον κίνδυνο της αποχής και της μη ευθύγραμμης αντανάκλασης της πολιτικής δουλειάς σε ψήφο εμπιστοσύνης. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να τα αλλάξουμε όλα;

Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση
12/06/2009

Η μικροψυχία του Λεωνίδα

του Γιώργου Ματθαίου* από την Αυγή της 11/06/09.

Από έναν βετεράνο και ιστορικό ηγέτη της αριστεράς, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, θα περίμενε κανείς γαλήνια αντιμετώπιση ενός εκλογικού αποτελέσματος – άλλωστε μετά από τόσες ήττες που υπέστη ο ίδιος, θα έπρεπε να ξέρει πώς πρέπει να μιλήσει. Δυστυχώς για μια ακόμη φορά με απογοήτευσε. Υπέκυψε στον πειρασμό, αντί να μιλήσει στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ (που τόσο μισεί), να κάνει δήλωση στο MEGA. Και να σκεφθεί κανείς ότι ο Λεωνίδας πέρασε στις φυλακές και τις εξορίες, πέρασε από το αντάρτικο και τον εμφύλιο «δια πυρός και σιδήρου».

Στροφή τώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα

του Γιώργου Ματθαίου* από την Αυγή της 07/05/09.

Αξιολογώντας κανείς τις κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς, θα μπορούσε να βγάλει εύκολα το συμπέρασμα ότι οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν μεν, αλλά δεν έχουν πια καμιά εμπιστοσύνη στους λεγόμενους εργατοπατέρες των επίσημων συνδικάτων (ΕΚΑ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ). Η εικόνα ήταν τραγική στην Πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ στο Σύνταγμα η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έδειξε (παρά την πολύ μεγαλύτερη παρουσία κόσμου) ότι η πολιτική του ΚΚΕ έχει φτάσει σε αδιέξοδο, αφού δε συσπειρώνει περισσότερο κόσμο από ό,τι συσπείρωνε πριν 10 ή 15 χρόνια.

Έκπληξη προκάλεσε η προσέλευση κόσμου στην Πλατεία Βικτωρίας, όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλά πρωτοβάθμια σωματεία που δρουν και κινούνται στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, δείγμα πως η επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία δε μπορεί να μιλήσει στον νου και την καρδιά των εργαζόμενων, ανάμεσά της και τα συνδικαλιστικά στελέχη της «Αυτόνομης Παρέμβασης».

Για τα νέα οικονομικά μέτρα

του Μάκη Ντόβολου* από την Εποχή της 03/05/09.

Οι οικογενειακές τραγωδίες που έλαβαν χώρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αιτία απλήρωτα στεγαστικά δάνεια και την επικείμενη κατάσχεση ακινήτων, αποτελούν τα «εκκωφαντικά» μηνύματα που μας στέλνει μια νέα κοινωνική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα διαμορφωθεί από τον εφιαλτικό συνδυασμό της ραγδαίας υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας και της υπερχρέωσης εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών.

Και ενώ θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να ταρακουνηθεί από τα γεγονότα αυτά και να προχωρήσει σε μέτρα προστασίας των δανειοληπτών και παράλληλα ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης εξακολουθεί να κινείται χωρίς παρεκκλίσεις στον ίδιο νεοφιλελεύθερο δρόμο.

Εξαρτημένη πλήρως από το τραπεζικό κεφάλαιο και τα κατασκευαστικά συμφέροντα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα ενίσχυσης του κλάδου της οικοδομής τα οποία όμως ουσιαστικά βοηθούν τις τράπεζες (να αυξήσουν τις δανειοδοτήσεις έχοντας ως διασφάλιση και την εγγύηση του δημοσίου πέραν της υποθήκης που μπαίνει στο ίδιο το ακίνητο), τους κατασκευαστές (να σπρώξουν μέρος των αδιάθετων κατοικιών χωρίς να αναγκαστούν να προχωρήσουν σε μείωση τιμών) και όσους έχουν την οικονομική άνεση να πάρουν και δεύτερο στεγαστικό δάνειο (π.χ. για εξοχική κατοικία), αφού το όφελος που έχουν πλέον είναι σημαντικό.

«Σημαδεμένα τραπουλόχαρτα» οι κινήσεις του υπουργείου

του Μάκη Ντόβολου* από την Εποχή της 22/03/09.

«Στα πλαίσια αυτά, καταβάλλεται μια συστηματική προσπάθεια για να επιμεριστεί κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο το κόστος από την οικονομική κρίση» υποστήριξε την Τετάρτη ο υπουργός Οικονομίας, προκειμένου να δικαιολογήσει το πάγωμα των μηνιαίων αποδοχών 830.000 μισθωτών και συνταξιούχων.

Απομονώσαμε αυτήν τη φράση, διότι αποτυπώνει την πρόθεση του κεφαλαίου να μεταφέρει τα βάρη της οικονομικής κρίσης στα λαϊκά στρώματα, ώστε το ίδιο να βγει όχι μόνο αλώβητο αλλά και ενισχυμένο στο τέλος της οικονομικής «περιπέτειας» που βιώνουμε. Διότι αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι κ.ά. δε θα επιβαρύνονταν για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, αφού δεν ευθύνονται ούτε στο ελάχιστο για τα αίτια της εκδήλωσής της. Το κόστος θα έπρεπε να το πληρώσουν αποκλειστικά οι μέτοχοι, οι κερδοσκόποι, οι κάθε λογής επιχειρηματίες και τραπεζίτες, οι πιστωτές και όποιος άλλος είχε μερίδιο στο νεοφιλελεύθερο «πανηγύρι» της τελευταίας 30ετίας, με τη γνωστή σε όλους μας κατάληξη.

Ας ξεπεράσουμε αυτήν την αυτονόητη παραδοχή, η οποία, όμως, φαντάζει «παράλογη» στις καπιταλιστικές συνθήκες, και ας εξετάσουμε το κατά πόσο επιμερίζεται με «τρόπο κοινωνικά δίκαιο το κόστος από την οικονομική κρίση», όπως τουλάχιστον υποστηρίζει ο υπουργός Οικονομίας.

Να γυρίσουμε επιτέλους σελίδα

Του Γιώργου Ματθαίου* από την Αυγή της 19/03/09.

«Ο Συνασπισμός μπορεί, νομίζω, να κάνει το μεγάλο άλμα. Φτάνει να νικήσει τον μεγάλο αντίπαλό του. Και ο μεγάλος αντίπαλος του Συνασπισμού είναι η Κουμουνδούρου, η παγίδα μιας αντιπαράθεσης στελεχών, μακριά από τα μέλη του κόμματος και την κοινωνία»
Αλέκος Αλαβάνος, 25 Φλεβάρη 2007

Ο σύντροφος πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού είχε απόλυτο δίκιο, όσο και εάν μερικοί, γνωστοί επαγγελματίες του κτhρίου που στεγάζει τα γραφεία του κόμματος, τότε του επιτέθηκαν με σφοδρότητα. Την ώρα που «έξω» από την Κουμουνδούρου δίνουμε μεγάλες μάχες μες στα κινήματα για την ανανέωση, στον Ελαιώνα ενάντια στο Mall του Βωβού, στο πάρκο της Πατησίων, με τη στάση μας στα Δεκεμβριανά του 2008, «μέσα» καλλιεργούνται φόβοι, οι οποίοι συνεχώς και αδιαλείπτως επανέρχονται από τους επαγγελματίες της κομματικής τρομοκρατίας.

Μπορούμε λοιπόν να επιστρέψουμε στις αξίες -και όχι στις διαιρέσεις και στις ταλαιπωρίες- της Αριστεράς για να προχωρήσουμε μπροστά; Στο δρόμο για τις ευρωεκλογές και τις επόμενες μάχες θα κριθεί όλος ο Συνασπισμός. Θα κριθούν, όμως, και το καθένα από τα στελέχη ξεχωριστά.

Ανοιχτή Επιστολή της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση στα μέλη του Κόμματος

Την ώρα που η κοινωνία προσπαθεί να βρει αποκούμπι και λύσεις για να ξεφύγει από τη σημερινή δύσκολη κατάσταση, η εσωκομματική σύγκρουση στο ΣΥΝ άναψε και πάλι, με ορατό τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε κλίμα εσωστρέφειας. Οι λόγοι και οι δικαιολογίες που προτάσσονται ελάχιστα ακουμπούν την κοινωνία, καθώς ζει το δικό της οικονομικό δράμα.

Την ώρα που ο κόσμος ταλανίζεται από την ανεργία, την ακρίβεια, την καπιταλιστική κρίση που σοβεί, εμείς ξανά φαίνεται να ασχολούμαστε με μοίρασμα πόστων, καρεκλών και εσωκομματικών μεριδίων. Άλλοι ψάχνουν να βρουν μια θέση στον «εσωκομματικό ήλιο» και άλλοι παίρνουν θέσεις μάχης για τις λίστες των επόμενων εκλογών.

Την ίδια ώρα η κοινωνία βολοδέρνει ανάμεσα στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ν.Δ. και τις «μυστικές» προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για το πώς θα βγούμε από την κρίση, χωρίς να βλέπει φως στο τούνελ. Και μερικοί έχουν πάρει απόφαση να κρύψουν ακόμα και το λιγοστό φως του προγράμματός μας που πρόσφατα ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία στο Διαρκές Συνέδριο. Είχαν φροντίσει βέβαια από πριν να μεταβάλλουν το Διαρκές, από συνέδριο προγράμματος σε συνέδριο συζήτησης για τη συνεργασία ή μη με το ΠΑΣΟΚ.

Εμείς ως Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση χαιρετίζουμε τη μαζική συμμετοχή των μελών στις διαδικασίες του δημοψηφίσματος, ωστόσο δεν μπορούμε να κρύψουμε την ανησυχία μας για την οργανωτική και πολιτική ανεπάρκεια του ΣΥΝ στις σημερινές συνθήκες. Δεν είναι η ώρα να κλείνουμε τη λέξη νεοφιλελευθερισμός σε όλες τις πτώσεις, κάτι που τουλάχιστον εμείς ως τάση το γνωρίζουμε καλά. Δεν είναι ότι θέλουμε να ασκήσουμε κριτική για την κριτική, αλλά γιατί πραγματικά θέλουμε το Κόμμα, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνουν την υπέρβαση, να ανατρέψουν το σημερινό μίζερο πολιτικό σκηνικό που είναι φανερό ότι δεν συγκινεί κανέναν.

Άραγε σύντροφοι μπορεί να συνεχιστεί αυτό που συμβαίνει από ιδρύσεως του Κόμματός μας, να ψάχνουμε δηλαδή το νόημα της κάλπης κάθε φορά κατά πώς μας βολεύει; Άραγε σύντροφοι οι Πολιτικές Κινήσεις που έχουμε, μπορούν να ανταποκριθούν στη σημερινή συγκυρία; Εμείς πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα για ένα μεγάλο βήμα σε μια άλλου είδους οργάνωση του Κόμματος.

• Έχουμε την άποψη ότι ο τρόπος δομής του Κόμματος, που στηρίζεται στην πατροπαράδοτη μαρξιστική – λενινιστική διάρθρωση (κι αυτήν όπως την ερμηνεύει το κάθε καπετανάτο κατά το δοκούν) πρέπει να τελειώσει.

Αν δει κανείς τα αναλυτικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος από ολόκληρες περιοχές, δεν του είναι δύσκολο να καταλάβει ότι πρόκειται για κλειστές -πολλές φορές ίσως και οικογενειακές- οργανώσεις ξεκομμένες από την τοπική κοινωνία, που κινητοποιούνται μάλλον μόνο για τις εκλογές (εσωκομματικές και μη).

Εδώ θα πρέπει να γίνει τομή: το Κόμμα πρέπει να ανοίξει τις οργανώσεις του. Εμείς ζητήσαμε και στο Συνέδριο και ζητάμε και σήμερα ένα ανοιχτό μαζικό Κόμμα. Ο ΣΥΝ, έχουμε πει και θα το ξαναπούμε, πρέπει να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία γιατί δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τον κόσμο. Το ζήτημα της αυτοοργάνωσης που είχε τεθεί και από τη σημερινή πλειοψηφία του Κόμματος πρέπει να προχωρήσει και να μη μείνει ένα απλό σύνθημα στις ομιλίες του σ. Αλέξη Τσίπρα.

Έχουμε όλοι μας τα κότσια να κάνουμε άλμα σε αυτή την κατεύθυνση; Πιστεύουμε ότι κανείς δε δικαιούται να θεωρεί εαυτόν κλειδοκράτορα του ΣΥΝ, πορτιέρη που θα κάνει face control για το ποιος δικαιούται και ποιος όχι να είναι κομματικό μέλος. Τότε θα δούμε τι θα κάνουν όσοι μιλούν γενικά περί «κοινωνικού Συνασπισμού» και θεωρούν εαυτούς ιδιοκτήτες του Κόμματος. Τότε θα δούμε που θα βρουν μέρος να κρυφτούν. Και μη δικαιολογηθεί κανείς ότι εμείς εδώ είμαστε αλλά δεν έρχεται ο κόσμος, γιατί κι εμείς θα ρωτήσουμε σε τι είδους οργάνωση καλούμε τον κόσμο να ενταχθεί!

• Στο προσκήνιο ήρθε ξανά το θέμα των θητειών όσων ασκούν δημόσια αξιώματα (βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι κ.λ.π.). Σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό και αριστερό Κόμμα, όπως διατείνεται ότι είναι ο Συνασπισμός, μια τέτοια συζήτηση δε θα έπρεπε να εγείρει αντιδράσεις και αντιστάσεις.

Εμείς είμαστε μια τάση που το κάνει πράξη αυτό από τότε που εμφανίστηκε, και θεωρούμε αναγκαία μια ανοιχτή συζήτηση για τις θητείες και την εναλλαγή στα αξιώματα. Δηλώνουμε ότι η τήρηση του καταστατικού δεν είναι μια άκαιρη κουβέντα. Είναι μια υποχρέωση και προς τα μέλη και προς την κοινωνία, όπου δείχνεις την αξιοπιστία σου ως ΣΥΝ – ότι δηλαδή αυτό που αποφασίζεις ομόφωνα, το πράττεις και δεν κάνεις τον… κινέζο. Γιατί εάν δεν τηρείς στο ίδιο το Κόμμα τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την, εθελοντική εννοείται, συμμετοχή σου σε αυτό, τότε πώς μπορεί η κοινωνία να σε θεωρήσει αξιόπιστο σε αυτά που επαγγέλλεσαι γι’ αυτήν;

Η τήρηση του καταστατικού δεν αφορά τον Κουβέλη, τον Δραγασάκη, τον Αλαβάνο, τον Λεβέντη προσωπικά, ούτε τις απόψεις τους. Αφορά πρώτα απ’ όλα την πολιτισμική καταγραφή μας στα μάτια της κοινωνίας, ότι δηλαδή έχουμε την ωριμότητα να δίνουμε τη θέση μας σε έναν νεώτερο και δεν πάσχουμε από καρεκλολαγνεία. Να δείξουμε εντέλει ότι δεν έχουμε καμία σχέση με τους πολιτευτές και τους παράγοντες που κυκλοφορούν με άνεση στα σημερινά Κόμματα εξουσίας, ότι είμαστε Αριστεροί με κεφαλαία και δείχνουμε τον τρόπο για μια άλλη, πραγματικά συλλογική, οργάνωση της κοινωνίας. Γι’ αυτό είναι προς τιμή του σ. Γιάννη Δραγασάκη που από τώρα δήλωσε ότι θα τηρήσει το καταστατικό και δε θα είναι υποψήφιος για την επόμενη Βουλή.

• Δικαιούται κανείς να μιλά σήμερα για ανατροπή των συσχετισμών στο Κόμμα μετά το εσωκομματικό δημοψήφισμα;

Μπορεί να ενοχλείται ο σ. Δημήτρης Παπαδημούλης όταν του λένε καλά λόγια μετά την εσωκομματική διαδικασία, αλλά θα του πούμε και εμείς έναν καλό λόγο. Προς τιμήν σου σύντροφε, μέχρι σήμερα κράτησες κομματική στάση. Στήριξες με το δικό σου τρόπο τις πλειοψηφικές αποφάσεις του Κόμματος, δεν ήσουν προκλητικός στις δημόσιες εμφανίσεις σου και αυτός ήταν ο λόγος που σε τίμησαν τα μέλη του Κόμματος με αυτό το υψηλό ποσοστό.

Αυτό όμως δε σημαίνει και ανατροπή των συσχετισμών, όπως διατείνονται ορισμένοι σύντροφοι, οι οποίοι ως συνήθως «κάνουν την τρίχα τριχιά». Απλά στο ΣΥΝ έχουμε συμφωνήσει ότι δεν είμαστε σταλινικοί για να «σκοτώνουμε» όποιον βρεθεί στο δρόμο μας και έχουμε τον τρόπο να τιμούμε αυτούς που σέβονται τις αποφάσεις των συνεδρίων.

• Και ένα τελευταίο θέμα, σχετικά με αυτό που αποκαλούμε «αυτονομία των μαζικών χώρων» – με αφορμή το πρόσφατο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ προέκυψε ένα σοβαρό ζήτημα. Μπορεί κάποιος στο όνομα αυτής της αυτονομίας να διασπά την παράταξη που στηρίζει το Κόμμα σε έναν μαζικό χώρο;

Μπορεί κάποιος ή κάποιοι να συμμαχούν με ετερόκλητες δυνάμεις -από το ΠΑΣΟΚ μέχρι και τη Δεξιά- και υπό την υποστήριξη των συγκροτημάτων Λαμπράκη – Αλαφούζου να ανατρέπουν τη διοίκηση μιας Ομοσπονδίας, η οποία αποδεδειγμένα αντιστάθηκε στην εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Παιδείας και έκανε το στοιχειωδώς αυτονόητο, να σταθεί δίπλα στα παιδιά που έβγαιναν στο δρόμο;

Και μπορεί να ονομαστεί αυτή η ετερόκλητη συμμαχία μπούσουλας –όπως μας απειλούν- για το τι πρέπει να κάνει το Κόμμα στο πολιτικό σκηνικό; Νομίζουμε ότι οι σύντροφοι που επικαλούνται κάτι τέτοιο στο όνομα κάποιου νεφελώδους «κοινωνικού Συνασπισμού», υποπίπτουν σε σοβαρό πολιτικό λάθος. Η σημερινή υποστήριξη του αστικού Τύπου και οι χωρίς αρχές συμμαχίες συνήθως, όπως μας έχει διδάξει και η παγκόσμια πολιτική ιστορία, γυρίζουν εύκολα μπούμερανγκ σε όσους διάλεξαν αυτή την πολιτική τακτική.

Ας το ξανασκεφτούν οι σύντροφοι. Εάν πρόκειται για πολιτικό λάθος, τότε διορθώνεται. Εάν πρόκειται όμως για στρατηγική που μας προτείνουν, τους υπενθυμίζουμε ότι δεν είμαστε στο Συνασπισμό για να αυτοκτονήσουμε ομαδικά. Και για να μην ξεχνάμε την ιστορία, ακόμα ισχύει το διαχρονικό: «Όταν σε χειροκροτεί ο εχθρός σου, ψάξε να βρεις το λάθος σου».